James 2

Dutch Frisian

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1Miene Breeda, hat dän Gloowe aun onsem Harrn Jesus Tjristus, däm Harrn de Harlijchtjeit, nijch met Aunseehne de Persoon.

2Dan wann enn jüne Vesaumlung Sienagog een Maun met goldnen Finjarintj tjemmt, en prachtvollem Tjleet, oba doa tjemmt uck een Oama em onnreinen Tjleet enenn,

3en jie tjitje opp am, dee daut prachtvolle Tjleet drajcht, en saje: Sat dü die macklijch jemietlijch hiahäa, en tom Oamen saj jie: Stoh dü doa, oda sat die hia unja miene Footbeintj -

4ha jie nijch unja jünt selfst eenen Unjascheet jemoakt en send Rejchta met beese Jedanke jeworde?

5Horjcht, miene leefste Breeda: Haft nijch Gott dee weltlijch Oame üterwält, em Gloowe ritj too senne, en too Oawe vom Ritj, daut hee dän vesproake haft, dee am leewe?

6Oba jie ha däm Oamen veacht. Unjadretje jünt nijch de Ritje, en schlape nijch see jünt ver de Jerejchte?

7Lestre nijch see dän gooden Nome, de äwa jünt aunjeroope worde es?

8Wann jie wertjlijch daut tjeenijchlijche Jesatz no de Schreft erfelle: „Dü saust dienen Näajsten leewe aus die selfst”, soo doo jie goot.

9Oba wann jie de Persoon aunseehne, soo doo jie sindje, enn däm jie von däm Jesatz aus Äwaträda äwafeaht woare.

10Dan wäa daut gaunse Jesatz helt, oba enn eenem [Jeboot] feelt, es aule Jeboote schuldijch jeworde.

11Dan dee doa säd: „Dü saust nijch Eehe bräatje”, säd uck: „Dü saust nijch dootmoake”. Wann dü nijch Eehe bratjst, oba dootmoakst, soo best dü een Äwaträda vom Jesatz jeworde.

12Soo räd en soo doot, aus dee derjch daut Jesatz de Frieheit jerejcht woare selle.

13Dan daut Jerejcht woat ohne Erboarme senne jäajen dän, dee nijch Erboarme jeeewt haft. Daut Erboarme riemt freit sich äwa daut Jerejcht.

14Waut nutzt daut, miene Breeda, wann wäa sajcht, hee haft Gloowe, oba haft tjeene Woatje? Kaun fleijcht de Gloowe am rade?

15Wann een Brooda oda eene Sesta ohne Tjleeda es en aune däajliche Noarinj liede,

16en wäa von jünt sajcht too ahn: Goht enn Fräd, woamt jünt en siet saut! Oba jie jäwe ahn nijch daut needje fe dän Lief, waut nutzt daut?

17Soo es uck de Gloowe, wann hee nijch Woatje haft, es hee aun sich selfst doot.

18Oba daut woat irjent wäa saje: Dü hast Gloowe, en etj ha Woatje; wies mie dienen Gloowe ohne Woatje, en etj woa die mienen Gloowe üt miene Woatje wiese.

19Dü jleefst, daut een eensja Gott es, dü deist goot doaraun; uck de Demone jleewe en zettre.

20Oba wellst dü ertjane weete, o iedla Mensch, daut de Gloowe ohne de Woatje onnwirtjsaum doot es?

21Es nijch Obraum, ons Voda, üt Woatje jerajchtfoadijcht worde, doa hee Isaak, sienen Sän, oppem Aultoa opfad?

22Dü sittst, daut de Gloowe too siene Woatje metwirtje, en daut de Gloowe derjch de Woatje vollkohme word.

23En de Schreft wea erfällt, dee doa sajcht: “Oba Obraum jleewd Gott, en daut word am too Jerajchtijchtjeit aunjeräatjent, {1Mose 15,6} en hee word Frind Gottes jenant.

24Jie seene, daut een Mensch üt von Woatje jerajchtfoadijcht woat en nijch üt von Gloowe auleen.

25Oba es nijch kratjt soo uck Rahab, de Hua, üt Woatje jerajchtfoadijcht worde, doa see de Botschofta oppnehm en opp eenem aundren Wajch rütleet?

26Dan soo aus de Lief ohne Jeist doot es, aulsoo es uck de Gloowe ohne Woatje doot.

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →