1 Peter 4

Pashto Bible 1996 (Nangahari) - (د پښتو مقدس کتاب)

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

1نو بيا چه مسيح په جِسمانى طور مُصيبت وزغملو نو ځکه تاسو هم دغه شان دَ مسيح غوندے مزاج ولرئ، دَ دے دَ پاره چه چا چه درد اَؤ مُصيبت وزغملو هغه دَ ګُناه دَ قبضے نه آزاد شو،

2دَ پاره دَ دے چه آئنده خپل باقى جسمانى ژوندُون دَ اِنسانى خواهشُونو په طور نۀ تيروى بلکه دَ خُدائے دَ مرضئ په مُطابق.

3ځکه چه دَ غيرو قومُونو دَ مرضئ په مُطابق په کار کولو اَؤ شهوت پرستئ، بدو خواهشُونو، شرابو، نڅا ګډا، نشه بازئ اَؤ بُت پرستئ کښے چه تاسو اول څومره وخت تير کړو، هغه کافى دے، چه دَ هغۀ ذکر کول هم دَ شرم خبره ده.

4هغوئ په دے حيران دى چه تاسو په سخته بدچلنئ کښے دَ هغوئ ملګرتيا نۀ کوئ اَؤ تاسو ته بدرد وائى.

5خو هغوئ به دَ دے حساب خُدائے ته ورکوى چه دَ ژوندو اَؤ دَ مړو عدالت کولو ته تيار دے.

6ځکه چه مړو ته هم زيرے ځکه آؤرولے شوے وو چه په جِسم کښے خو دِ دَ خلقو په مُطابق دَ هغو اِنصاف وشى خو په رُوحانى طور دِ دَ خُدائے په شان ژوندى اوسى.

7دَ ټولو څيزُونو خاتمه کيدُونکے ده، نو ځان ساتئ اَؤ دَ دُعا کولو دَ پاره بيدار اوسئ.

8دَ ټولو نه لويه خبره دا ده چه په خپلو کښے مينه ساتئ ځکه چه مينه په ډيرو ګُناهُونو پړده اچوى.

9بے له ګُوريدلو په خپلو کښے دَ يو بل ميلمستيا کوئ.

10هر چا ته چه هر څومره نعمت ورکړے شوے دے، هغه دِ دَ خُدائے دَ مختلفو نعمتُونو دَ ښو مُختارانو په شان دَ يو بل په خدمت کښے ولګوئ.

11که څوک څۀ وائى نو داسے دِ وائى لکه چه دَ خُدائے کلام دے، که څوک خدمت کوى نو دَ هغه طاقت په مُطابق دِ ئے کوى کُوم چه خُدائے ورکړے وى، دَ پاره دَ دے چه په ټولو خبرو کښے دَ عيسىٰ مسيح په وسيله دَ خُدائے جلال ظاهروى. جلال اَؤ بادشاهى تل تر تله دَ هغۀ ده! آمين

12زما خوږو ملګرو! کُوم دَ مُصيبت اور چه ستاسو دَ آزميښت دَ پاره په تاسو کښے بل دے، نو دا مه ګڼئ اَؤ په هغه حيرانيږئ مه چه په مُونږ دا يوه عجيبه خبره راغلے ده.

13بلکه دَ مسيح په مُصيبتُونو کښے چه هر څومره شريکيږئ، خوشحالئ کوئ، دَ پاره دَ دے چه دَ هغۀ دَ جلال دَ ظاهريدو په وخت هم ډير خوشحاله يئ.

14که چرے دَ مسيح دَ نُوم په سبب تاسو ته بدرد ووئيلے شى نو تاسو بختور يئ، ځکه چه دَ جلال رُوح، يعنے دَ خُدائے رُوح په تاسو سورے کوى.

15په تاسو کښے دِ څوک خُونى، غل، بدکاره يا دَ نورو په کار کښے دَ لاس وهلو په سبب مُصيبت ونۀ زغمى.

16خو که څوک په دے وجه چه هغه ايماندار دے مُصيبت بيا مُومى نو شرميږى دِ نه، بلکه دَ دے نُوم په وجه دِ دَ خُدائے ثنا ووائى.

17ځکه چه هغه وخت راغلے دے چه دَ خُدائے له کوره دِ عدالت شروع شى، اَؤ هر کله چه زمُونږ نه شروع کيږى نو دَ هغوئ به څۀ حال وى څوک چه دَ خُدائے زيرے نۀ منى؟

18اَؤ ”هر کله چه صادِق به په مُشکل سره خلاصُون مُومى نو دَ بے دينه اَؤ ګناه ګار به څۀ حال وى؟“

19نو بيا چه څوک دَ خُدائے دَ مرضئ په مُطابق مُصيبتُونه زغمى، هغوئ دِ خپل ځانُونه وفادار خالق ته په حواله کړى اَؤ هميشه دِ نيکى کوى.

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →