1 Peter 1

Tajik NT 1999

Jump to: Chapter 2 →

1Петрус, расули Исои Масеҳ, ба ғарибоне ки дар вилоятҳои Понтус, Ғалотия, Каппадокия, Осиё ва Битуния пароканда мебошанд

2ва мувофиқи пешдонии Худои Падар, бо муқаддасгардонии Рӯҳ, барои итоат ва пошидани хуни Исои Масеҳ интихоб шудаанд: файз ва осоиш бар шумо фаровон бод.

3Муборак аст Худо ва Падари Худованди мо Исои Масеҳ, ки бо марҳамати бузурги Худ, ба воситаи растохези Исои Масеҳ аз мурдагон, моро таваллуди наве бахшид барои умеди зинда,

4барои мероси нобуднашаванда, беолоиш ва нопажмурданӣ, ки дар осмон барои шумо маҳфуз аст,

5ки бо қуввати Худо ба воситаи имон нигоҳ дошта мешавед барои наҷоте ки омода шудааст, то дар замони охир ошкор шавад.

6Дар ин бора шодӣ мекунед, ҳарчанд акнун, агар даркор шавад, аз озмоишҳои гуногун андаке андӯҳгин мешавед.

7Имони шумо аз тилло, ки бо вуҷуди дар оташ озмуда шуданаш нобудшаванда мебошад, гаронбаҳотар аст. Ин имон аз имтиҳон мегузарад ва барои ситоиш ва иззат ва ҷалол ҳангоми зоҳир шудани Исои Масеҳ пок ба миён меояд.

8Шумо Ӯро надида дӯст медоред, ва агарчи Ӯро ҳанӯз надидаед, ба Ӯ имон доред ва бо шодмонии васфнопазир ва пурҷалол шодӣ мекунед,

9чунки ба мақсади имони худ, яъне ба наҷоти ҷонҳотон мерасед.

10Тафтишот ва тадқиқоти пайғамбарон ба ҳамин наҷот тааллуқ дошт, ва онҳо файзеро, ки барои шумост, пешгӯӣ кардаанд.

11Онҳо тадқиқ намудаанд, ки кадом ва чӣ гуна замонро Рӯҳи Масеҳ, ки андаруни онҳо буд, нишон додааст, ҳангоме ки Он аз азобҳои Масеҳ ва аз ҷалоле ки пас аз он фаро мерасад, пешакӣ шаҳодат медод.

12Ба онҳо ошкор шуд, ки на ба худ, балки ба шумо хизмат кардаанд бо он чи акнун аз он хабар ёфтаед ба воситаи онҳое ки бо Рӯҳулқудси аз осмон фиристодашуда ба шумо башорат додаанд, яъне он чи фариштаҳо мехоҳанд андарунаш назар андозанд.

13Бинобар ин, камари ақли худро маҳкам баста ва ҳушёр шуда, ба файзе ки ҳангоми зоҳир шудани Исои Масеҳ ба шумо бахшида мешавад, комилан умедвор бошед.

14Ҳамчун бачаҳои фармонбардор, ба ҳавасҳои пештарае ки дар вақти нодонии худ доштед, мувофиқат накунед,

15балки, чунон ки даъваткунандаи шумо қуддус аст, худатон низ дар тамоми рафторатон муқаддас бошед,

16зеро навишта шудааст: “Муқаддас бошед, чунки Ман қуддус ҳастам”.

17Ва агар шумо Ӯро Падар мехонед, ки бе рӯйбинӣ ҳар касро аз рӯи амалаш доварӣ мекунад, пас замони ғарибии худро бо худотарсӣ гузаронед,

18зеро медонед, ки шумо на бо чизҳои нобудшаванда чун нуқра ё тилло бозхарида шудаед аз зиндагии ҳеҷу пуч, ки аз падарони худ мерос гирифтаед,

19балки бо хуни гаронбаҳои Масеҳ, ҳамчун барраи беайб ва бенуқс,

20ки пеш аз бунёдшавии ҷаҳон пешбинӣ шуда буд, лекин дар замонҳои охир барои шумо зоҳир шудааст,

21ки ба воситаи Масеҳ шумо ба Худое имон овардаед, ки Масеҳро аз мурдагон бархезонд ва ба Ӯ ҷалол бахшид, то шумо ба Худо имон ва умед дошта бошед.

22Чун ҷонҳои худро бо итоати ростӣ ба воситаи Рӯҳ барои бародардӯстии бе дурӯягӣ пок кардаед, доимо якдигарро аз таҳти дил дӯст доред,

23ҳамчун касоне ки аз нав зода шудаед на аз тухми нобудшаванда, балки аз тухми нобуднашаванда, ба воситаи каломи Худо, ки зинда аст ва то абад боқист.

24Зеро “Ҳар ҷисм чун алаф аст, Ва ҳар ҷалоли одамӣ чун гули алаф; Алаф хушк мешавад, ва гули он мерезад;

25Аммо каломи Худованд то абад боқист”. Ва ин аст каломе ки ба шумо башорат дода шудааст.

Jump to: Chapter 2 →