1 Peter 3

Tajik NT 1999

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →

1Ҳамчунин шумо, эй занон, ба шавҳарони худ фармонбардор бошед, то ки, агар баъзе аз онҳо ба калом итоат накунанд, ба воситаи рафтори занон бе калом ҷалб шаванд,

2вақте ки рафтори поки худотарсонаи шуморо мушоҳида кунанд.

3Зебоии шумо на ороиши зоҳирӣ: мӯй бофтан, зевари тилло бастан ё либосҳои зебо пӯшидан,

4балки одамияти ботинии самимӣ дар рӯҳи мулоиму ороми нобуднашаванда бошад, ки ин пеши Худо гаронбаҳост.

5Зеро як вақте занони муқаддас низ, ки ба Худо умед доштанд, худро ҳамин гуна оро медоданд ва ба шавҳарони худ фармонбардор буданд,

6ба монанди Соро, ки ба Иброҳим итоат намуда, ӯро хоҷа меномид. Шумо фарзандони вай шудаед, агар некӣ кунед ва аз ҳеҷ хавфе натарсед.

7Ҳамчунин шумо, эй шавҳарон, дар зиндагӣ бо занон, ки зарфи сусттар ҳастанд, бомулоҳиза бошед, ва онҳоро муҳтарам доред, чунки бо шумо ворисони файзи ҳаёт мебошанд, то дуоҳои шумо боздошта нашаванд.

8Ниҳоят, ҳамаатон ҳамфикр, ҳамдард, бародардӯст, дилсӯз ва меҳрубон бошед;

9дар ивази бадӣ бадӣ накунед, ё дар ивази дашном дашном надиҳед; баръакс, баракат хоҳед, чун медонед, ки шумо барои он даъват шудаед, ки вориси баракат гардед.

10Зеро “Касе ки ҳаётро дӯст медорад Ва мехоҳад рӯзҳои нек бинад, Бигзор забонашро аз бадӣ нигоҳ дорад Ва лабҳояшро аз гуфтори фиребанда,

11Аз бадӣ дур шавад ва некӣ кунад, Осоишро ҷӯяд ва дар пайи он бошад,

12Чунки чашмони Худованд бар росткоронанд, Ва гӯшҳои Ӯ — ба сӯи дуои онҳо, Аммо рӯи Худованд ба муқобили бадкорон аст”.

13Ва кист, ки ба шумо бадӣ кунад, агар дар пайи некӯкорӣ бошед?

14Лекин ҳатто агар барои росткорӣ азоб кашед, хушо шумо. “Аз он чи онҳо метарсанд, натарсед ва бим надошта бошед,

15балки Худованд Худоро дар дили худ муқаддас гардонед”; ва ҳамеша тайёр бошед ба ҳар касе ки аз шумо дар бораи сабаби умедатон пурсад, бо ҳалимӣ ва эҳтиром ҷавоб диҳед.

16Бигзор виҷдони шумо пок бошад, то онҳое ки рафтори некатонро дар Масеҳ таҳқир мекунанд, бо он чи шуморо бадгӯӣ мекунанд, шарманда шаванд.

17Зеро, агар хости Худо бошад, барои корҳои нек азоб кашидан беҳтар аст аз он ки кас барои корҳои бад азоб кашад.

18Чунки Масеҳ низ, барои он ки шуморо сӯи Худо оварад, як бор барои гуноҳҳо азоб кашид, яъне росткор барои бадкорон дар ҷисм кушта шуд, аммо ба воситаи Рӯҳ зинда гардид.

19Дар ҳамон Рӯҳ Ӯ рафта, ба рӯҳҳо, ки дар зиндонанд, мавъиза намуда буд.

20Онҳо пештар беитоат буданд, вақте ки Худо дар айёми Нӯҳ пурсаброна интизорӣ мекашид, ҳангоме ки киштӣ сохта мешуд, ки дар он мардуми каме, яъне ҳашт нафар, аз об наҷот ёфтанд.

21Ва тимсоли он таъмид аст, ки на дур кардани нопокии ҷисм, балки шаҳодати виҷдони пок аст ба ҳузури Худо, ки акнун моро низ ба воситаи растохези Исои Масеҳ наҷот медиҳад,

22ки Ӯ ба осмон рафта, аз дасти рости Худо /нишастааст/ ва фариштаҳо, қудратҳову қувваҳо фармонбардори Ӯ шудаанд.

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →