1 Peter 2

Tajik NT 1999

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1Пас, ҳар кина ва ҳар фиребу дурӯягиву ҳасад ва ҳар бадгӯиро аз худ дур карда,

2чун кӯдакони навзод ташнаи шири поки калом бошед, то ки аз он нашъунамо ёбед,

3агар ҳақиқатан чашидаед, ки Худованд некӯст.

4Бо наздик шудан ба Ӯ, яъне ба санги зиндае ки одамон рад кардаанд, вале назди Худо интихобшуда ва гаронбаҳост,

5худатон низ, ҳамчун сангҳои зинда, чун хонаи рӯҳонӣ, коҳинии муқаддас бино шавед, то қурбониҳои рӯҳонии писандидаи Худоро ба воситаи Исои Масеҳ тақдим кунед,

6зеро дар Китоб гуфта шудааст: “Инак, Ман дар Сион санги гӯша мегузорам, Ки интихобшуда ва гаронбаҳост; Ва касе ки ба Ӯ имон оварад, шарманда намешавад”.

7Пас, Ӯ барои шумо, имондорон, гаронбаҳост, аммо барои беитоатон “сангест, ки бинокорон рад кардаанд, лекин он санги гӯшаи бино гардидааст”,

8ва “санги пешпо ва кӯҳпораи монеа”, зеро онҳо, ба калом итоат накарда, пешпо мехӯранд, ки барои ҳамин муқаррар шудаанд.

9Лекин шумо насли интихобшуда, коҳинии шоҳона, халқи муқаддас, қавми хоси Худо ҳастед, то аз камолоти Ӯ, ки шуморо аз торикӣ ба рӯшноии аҷоиби Худ даъват намудааст, нақл кунед,

10шумо, ки як вақте қавм набудед, вале акнун қавми Худо ҳастед; як вақте аз марҳамат маҳрум будед, вале акнун марҳамат ёфтаед.

11Эй азизон! Аз шумо, ҳамчун ғарибон ва муҳоҷирон, хоҳишмандам, ки аз ҳавасҳои ҷисм, ки бар зидди ҷон бармехезанд, парҳез намоед.

12Рафторатон дар миёни халқҳо нек бошад, то онҳо ба ҷои он ки дар ҳаққи шумо ҳамчун бадкирдорон бадгӯӣ кунанд, корҳои некатонро дида, Худоро дар рӯзи бозхост ҳамду сано хонанд.

13Пас, ба хотири Худованд ба ҳар роҳбарияти одамӣ фармонбардор бошед: хоҳ ба подшоҳ, ҳамчун ҳокимияти олӣ,

14хоҳ ба ҳокимон, ҳамчун касоне ки аз ҷониби вай фиристода мешаванд, то бадкирдоронро ҷазо диҳанд ва некӯкоронро таҳсин кунанд,

15зеро чунин аст хости Худо, ки бо некӯкории худ нодонии мардуми бефаҳмро хомӯш созед,

16ҳамчун касони озод, на ҳамчун касоне ки озодиро барои рӯпӯш кардани бадӣ истифода мебаранд, балки ҳамчун бандагони Худо.

17Ҳамаро ҳурмат кунед, бародариро дӯст доред, аз Худо тарсед, подшоҳро иззат кунед.

18Эй ғуломон, бо камоли тарс ба хоҷагони худ фармонбардор бошед, на танҳо ба хоҷагони нек ва меҳрубон, балки ба хоҷагони тундхӯ низ.

19Зеро писандида аст, ки кас аз рӯи виҷдон ба хотири Худо ноҳақ азоб кашида, ба дард тоб оварад.

20Зеро чӣ фахре ҳаст агар шумо гуноҳ карда, шаллоқ хӯред ва тоқат кунед? Аммо агар некӯӣ карда, азоб кашед ва тоқат кунед, ин писандидаи Худост.

21Зеро шумо барои ҳамин даъват шудаед, чунки Масеҳ низ барои мо азоб кашида, ба шумо сармашқ гузошт, то аз пайи Ӯ равона шавед.

22“Ӯ гуноҳе накардааст, Ва дар забонаш фиребе набуд”;

23Гирифтори бадгӯӣ гардида, Ӯ ҷавобан бадгӯӣ намекард; Азоб кашида, таҳдид намекард, Балки Худро ба Довари одил месупурд;

24Ӯ шахсан гуноҳҳои моро дар бадани Худ ба дор бардошт, То барои гуноҳҳо мурда, барои росткорӣ зиндагӣ кунем. Шумо аз захмҳои Ӯ шифо ёфтед.

25Зеро шумо чун гӯсфандони гумшудае будед, лекин акнун сӯи Чӯпон ва Нигаҳбони ҷонҳои худ баргаштаед.

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →