1 Thessalonians 2

Tajik NT 1999

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1Зеро худи шумо, эй бародарон, медонед, ки ба миёни шумо дохил шудани мо бе натиҷа набуд;

2мо пеш аз он дар Филиппӣ, чунон ки медонед, азоб кашида, гирифтори таҳқир шуда будем, вале дар Худои худ далер гардидем, то бо ҷидду ҷаҳди зиёд Инҷили Худоро ба шумо мавъиза намоем.

3Зеро мавъизаи мо аз гумроҳӣ ё аз нопокӣ ё бо фиреб нест,

4балки, чунон ки Худо моро сазовор донист, то Инҷил ба мо супурда шавад, ҳамчунин сухан мегӯем ва хоҳони он нестем, ки ба одамон писанд оем, балки ба Худое ки дилҳои моро имтиҳон мекунад.

5Зеро, чунон ки медонед, мо ҳаргиз хушомадгӯӣ накардаем ва бо баҳона тамаъ надоштаем — Худо шоҳид аст! —

6ва эҳтиромро аз одамизод наҷустаем, на аз шумо ва на аз дигарон. Мо, ҳамчун расулони Масеҳ, метавонистем бо ихтиёру қудрат рафтор кунем,

7аммо дар миёни шумо мулоим будем, монанди модари ширдеҳ, ки кӯдакони худро навозиш мекунад.

8Мо чунон ба шумо дил бастем, ки хостем ба шумо на танҳо Инҷили Худоро расонем, балки ҷонҳои худро низ барои шумо фидо созем, чунки шумо ба мо азиз шудед.

9Зеро шумо, эй бародарон, заҳмат ва ранҷи моро дар хотир доред: шабу рӯз кор кардем, бе он ки ба касе аз шумо гаронӣ кунем, мо Инҷили Худоро ба шумо мавъиза менамудем.

10Шумо шоҳид ҳастед ва Худо /низ/, ки чӣ гуна бо шумо, имондорон, мо муқаддасона ва росткорона ва беайб рафтор кардем,

11ва шумо медонед, ки чӣ гуна ҳар яке аз шуморо, чун падар фарзандони худро,

12насиҳат медодем, дилдорӣ мекардем ва вазифадор менамудем, ки шоистаи Худо, ки шуморо ба Подшоҳӣ ва ҷалоли Худ даъват менамояд, рафтор кунед.

13Ба ин сабаб мо низ пайваста Худоро шукргузорӣ мекунем, ки чун шумо каломи Худоро аз мо шунида қабул кардед, онро на ҳамчун каломи одамизод қабул кардед, балки ҳамчун каломи Худо, ки он дар ҳақиқат чунин аст ва он дар шумо, имондорон, амал мекунад.

14Зеро шумо, эй бародарон, ба ҷамоатҳои Худо, ки дар Яҳудия дар Масеҳ Исо мебошанд, тақлид намудед, чунки шумо аз дасти ҳамватанони худ ҳамон азобро дидаед, ки онҳо низ аз дасти яҳудиён дидаанд,

15ки Худованд Исо ва пайғамбарони худро куштанд, ва моро гирифтори таъқибот карданд, ва ба Худо писанд намеоянд, ва ба ҳамаи одамон муқобиланд,

16ва ба мо монеъ мешаванд ба халқҳо сухан гӯем, то наҷот ёбанд, ва ба ин восита ҳамеша зарфи гуноҳҳои худро лабрез мекунанд; аммо, ниҳоят, ба ғазаб гирифтор шуданд.

17Лекин мо, эй бародарон, баъд аз он ки ба муддати кӯтоҳе ҷисман, на қалбан, аз шумо ҷудо шудем, бо хоҳиши бештар кӯшиш намудем, ки рӯи шуморо бинем.

18Ба ин сабаб мо, — яъне ман, Павлус, — як-ду бор хостем назди шумо биёем, вале шайтон ба мо монеъ шуд.

19Зеро кист умеди мо, ё шодмонии мо, ё тоҷи фахри мо дар ҳузури Худованди мо Исо ҳангоми омадани Ӯ? Магар шумо нестед?

20Оре, шумо ҷалол ва шодмонии мо ҳастед.

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →