James 2

Tajik NT 1999

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1Эй бародарони ман! Ба Худованди мо Исои Масеҳ, ки Худованди ҷалол аст, бе рӯйбинӣ имон дошта бошед.

2Зеро, агар ба ҷамъомади шумо касе ангуштарини тилло дар даст ва либоси зебо дар тан биёяд, ва камбағале низ либоси чиркин дар тан биёяд,

3ва шумо ба соҳиби либоси зебо нигоҳ карда, гӯед: “Ту дар ҷои некӯ шин”, ва ба камбағал гӯед: “Ту он ҷо ист” ё ки: “Ин ҷо, поини пои ман шин”,

4оё шумо миёни худ фарқ нагузоштаед ва оё доварони соҳиби фикрҳои бад нестед?

5Гӯш диҳед, эй бародарони азизи ман: оё Худо камбағалони оламро интихоб накардааст, ки дар имон сарватманд ва ворисони Подшоҳие бошанд, ки онро Ӯ ба дӯстдорони Худ ваъда кардааст?

6Валекин шумо камбағалро хор шумурдаед. Оё сарватмандон шуморо ба танг намеоваранд, ва оё онҳо шуморо ба маҳкамаҳо намекашанд?

7Оё онҳо ба номи неке ки бар шумост, куфр намегӯянд?

8Агар шумо шариати шоҳонаро, мувофиқи навиштаи: “Ёратро монанди худат дӯст дор” ба ҷо меоварда бошед, хуб мекунед;

9аммо агар рӯйбинӣ мекарда бошед, гуноҳ мекунед, ва шариат шуморо вайронкунанда ҳисоб мекунад.

10Касе ки тамоми шариатро нигоҳ дошта, валекин дар як чиз хато кунад, нисбат ба ҳама чиз айбдор мешавад.

11Зеро Он ки “зино накун” гуфтааст, “накуш” ҳам гуфтааст. Бинобар ин, агар ту зино накунӣ, вале одамкушӣ кунӣ, шариатро вайрон кардаӣ.

12Ҳамчун касоне ки мувофиқи шариати озодӣ доварӣ карда мешаванд, сухан гӯед ва амал кунед,

13зеро бар касе ки марҳамат накардааст, доварӣ бе марҳамат мешавад; марҳамат бар доварӣ ғалаба меёбад.

14Эй бародарони ман, чӣ фоидае ҳаст, агар касе гӯяд, ки имон дорад, лекин амалҳо надошта бошад? Оё чунин имон метавонад ӯро наҷот диҳад?

15Агар бародаре ё хоҳаре бе пӯшок буда, хӯроки ҳаррӯза надошта бошад,

16ва касе аз шумо ба онҳо гӯяд: “Бо осоиш рафта, гарм ва сер шавед”, валекин он чи барои ҷисм даркор аст, ба онҳо надиҳад, чӣ фоидае ҳаст?

17Ҳамчунин имон низ, агар амалҳо надошта бошад, дар худ мурда аст.

18Ва касе мегӯяд: “Ту имон дорӣ, вале ман амалҳо дорам. Имони худро бе амалҳо ба ман нишон деҳ, вале ман ба ту имони худро аз амалҳои худ нишон медиҳам”.

19Ту имон дорӣ, ки Худо ягона аст? Хуб мекунӣ; девҳо низ имон доранд ва меларзанд.

20Аммо, эй одами бемағз, оё мехоҳӣ донӣ, ки имон бе амалҳо мурда аст?

21Оё падари мо Иброҳим, ки писари худ Исҳоқро ба қурбонгоҳ гузошта буд, бо амалҳо сафед нашуд?

22Оё ту мебинӣ, ки имон ба амалҳои ӯ мадад кард, ва имон ба воситаи амалҳо ба камол расид?

23Ва он навишта иҷро шуд, ки мегӯяд: “Иброҳим ба Худо имон дошт, ва ин барои ӯ росткорӣ ҳисобида шуд”, ва ӯ дӯсти Худо номида шуд.

24Пас мебинед, ки одамизод ба воситаи амалҳо сафед мешавад, на танҳо ба воситаи имон.

25Ба ҳамин тарз Роҳоби фоҳиша низ, ки фиристодагонро қабул карда, бо роҳи дигар равона кард, оё ба воситаи амалҳо сафед нашуд?

26Зеро, чунон ки бадан бе рӯҳ мурда аст, имон низ бе амалҳо мурда аст.

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →