James 5

Tajik NT 1999

← Chapter 4 Jump to:

1Акнун гӯш кунед шумо, эй сарватмандон: дар бораи балоҳое ки ба сари шумо меоянд, гиря ва нола кунед.

2Сарвати шумо пӯсидааст, ва либоси шуморо куя задааст.

3Тилло ва нуқраи шумо занг задааст, ва занги онҳо исботе ба муқобили шумо гардида, монанди оташ ҷисми шуморо мехӯрад; шумо дар рӯзҳои охирин ганҷ ҷамъ кардаед.

4Инак, музди коргароне ки саҳроҳои шуморо даравидаанд, ва шумо онро надода нигоҳ доштаед, фиғон мекашад, ва фарёди даравгарон ба гӯши Худованди лашкарҳо расидааст.

5Шумо дар рӯи замин айшу нӯш менамудед, ва дилҳои худро гӯё барои рӯзи куштан фарбеҳ кардаед.

6Шумо росткорро маҳкум намуда, куштед; ӯ ба шумо муқобилат намекард.

7Пас, эй бародарон, то вақти омадани Худованд сабр кунед. Инак, зироаткор самари гаронбаҳои заминро интизор мешавад ва барои ин сабр мекунад, то борони аввалин ва охирин борад.

8Шумо низ сабр кунед, дилҳои худро устувор гардонед, чунки омадани Худованд наздик аст.

9Эй бародарон, аз якдигар шикоят накунед, то доварӣ карда нашавед; инак, Довар назди дар истодааст.

10Эй бародарони ман, аз пурсабрии пайғамбарон дар азоб ибрат гиред, ки онҳо ба номи Худованд сухан меронданд.

11Инак, мо онҳоеро, ки сабр кардаанд, хушбахт мешуморем. Шумо дар бораи сабри Айюб шунидаед ва анҷоми кори Худовандро дидаед, зеро Худованд бисёр дилсӯз ва раҳмдил аст.

12Вале пеш аз ҳама, эй бародарони ман, на ба осмон қасам ёд кунед, на ба замин, на ба ягон қасами дигаре; балки бигзор “ҳа”-и шумо “ҳа” бошад ва “не”-и шумо “не”, то ба дурӯягӣ гирифтор нашавед.

13Оё касе аз шумо азоб мекашад? Бигзор дуо гӯяд. Оё касе шодмон аст? Бигзор таронае аз Забур хонад.

14Оё касе аз шумо бемор аст? Бигзор пирони ҷамоатро назди худ даъват намояд, ва онҳо ӯро ба номи Худованд равған молида, дар ҳаққи ӯ дуо гӯянд,

15ва дуои имон беморро шифо медиҳад, ва Худованд ӯро ба по мехезонад; ва агар ӯ гуноҳ карда бошад, бахшида мешавад.

16Ба хатоҳои худ назди якдигар иқрор шавед ва барои якдигар дуо гӯед, то шифо ёбед; дуои самимии шахси росткор қуввати бузурге дорад.

17Илёс шахсе буд монанди мо, ва дуо гуфт, ки борон наборад, ва се солу шаш моҳ дар сарзамин борон набуд.

18Ва боз дуо гуфт, ва осмон борон дод, ва замин самари худро рӯёнид.

19Эй бародарон! Агар касе аз шумо аз роҳи ростӣ барояд, ва касе ӯро баргардонад,

20бигзор вай донад, ки шахсе ки гуноҳкорро аз роҳи нодуруст гардонад, ҷонеро аз марг наҷот дода, гуноҳҳои зиёдро рӯпӯш мекунад.

← Chapter 4 Jump to: