1 Chronicles 17

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 16 Jump to: Chapter 18 →

1อนึ่ง, เมื่อดาวิดประทับอยู่ที่มณเฑียรของท่าน, ได้ตรัสแก่นาธานผู้ทำนายว่า, ดูเถิด, เราอยู่มณเฑียรที่ทำด้วยไม้สน, แต่หีบสัญญาไมตรีอยู่ใต้ม่าน.

2นาธานจึงทูลดาวิดว่า, จงกระทำตามที่พอพระทัยของท่านเถิด; เพราะว่าพระเจ้าทรงสถิตอยู่กับท่านแล้ว.

3แต่ในเวลาคืนวันนั้นพระยะโฮวาตรัสแก่นาธานว่า,

4จงไปบอกดาวิดผู้ทาสของเราว่า, พระยะโฮวาได้ตรัสดังนี้ว่า, “เจ้าอย่าสร้างวิหารหวังให้เราอยู่เลย:

5เพราะเราไม่เคยประทับอยู่ในวิหารตั้งแต่เวลาเรานำพวกยิศราเอลขึ้นมาจนถึงทุกวันนี้; แต่เราได้ดำเนินไปมาจากกะท่อมนี้ถึงกะท่อมโน้น, และพลับพลาต่างๆ.

6แต่เราได้ดำเนินไปมาในท่ามกลางบรรดาพวกยิศราเอลนานมาแล้ว, เราได้ตรัสสักคำหนึ่งแก่พวกวินิจฉัยแห่งพวกยิศราเอลผู้ที่เราสั่งให้เลี้ยงพลไพร่ของเรานั้นหรือว่า, เหตุไฉนเจ้าไม่สร้างวิหารไม้สนสำหรับเรา?

7บัดนี้เจ้าจงบอกดาวิดผู้ทาสของเราว่า, พระยะโฮวาแห่งพลโยธาตรัสว่า, เราได้รับเจ้ามาจากทุ่งนา, คือจากการเฝ้ารักษาฝูงแกะ, เพื่อเจ้าจะได้ครอบครองพวกยิศราเอลพลไพร่ของเรา:

8เจ้าดำเนินไปแห่งใดๆ เราได้อยู่ด้วยเจ้า, และเราได้ประหารศัตรูทั้งหลายของเจ้า, กับได้กระทำให้เจ้ามีชื่อเสียงเช่นเหล่าผู้มีอำนาจในแผ่นดินโลก.

9อนึ่ง, เราจะกำหนดที่ตำบลสำหรับพวกยิศราเอลพลไพร่ของเรา, และจะปลูกเขาไว้ให้ตั้งอยู่ที่นั้นไม่ต้องย้ายไปอีกเลย; พวกคนชั่วจะไม่มาตีปล้นเขาเหมือนคราวก่อน.

10ตั้งแต่เวลาที่เราตั้งผู้วินิจฉัยให้ครอบครองพวกยิศราเอลพลไพร่ของเรา, เราจะปราบปรามบรรดาศัตรูของเจ้า. เราบอกแก่เจ้าเป็นแท้ว่า, พระยะโฮวาจะทรงบันดาลให้เจ้ามีพงศ์พันธุ์เจริญขึ้น.

11จะเป็นมาครั้นวันอายุของเจ้าสิ้นลง, เจ้าจะล่วงลับไปอยู่กับปู่ย่าตายาย, แล้วเราจะตั้งเผ่าพันธุ์, คือบุตรชายของเจ้าให้สืบวงศ์ของเจ้า; เราจะบำรุงแผ่นดินของเจ้าไว้ให้มั่นคง.

12เขาจะสร้างวิหารถวายเรา, และเราจะอุปถัมภ์เชื่อวงศ์ของเขาสืบไปเป็นนิตย์.

13เราจะเป็นบิดาของเขา, และเขาจะเป็นบุตรชายของเรา: และเราจะไม่ให้ความเมตตาของเราขาดไปจากเขา, เหมือนเราให้ขาดไปจากกษัตริย์ที่ครอบครองอยู่ก่อนเขาเลย:

14แต่เราจะตั้งเขาไว้ในวิหารและที่แผ่นดินของเราเป็นนิตย์: พระที่นั่งของเขาจะตั้งอยู่เป็นนิตย์นิรันดร์.”

15แล้วนาธานได้ทูลดาวิดตามบรรดาถ้อยคำ, และตามความนิมิตต์นั้นทุกประการ

16แล้วกษัตริย์ดาวิดได้เข้าไปเฝ้าฉะเพาะพระพักตรพระยะโฮวา, ทูลว่า, ข้าแต่พระยะโฮวาเจ้า, ข้าพเจ้าคือผู้ใด, และพงศ์พันธุ์ของข้าพเจ้าเป็นอะไร, พระองค์จึงได้ทรงโปรดนำข้าพเจ้าถึงเพียงนี้?

17ข้าแต่พระเจ้า, การสิ่งนี้เป็นแต่เล็กน้อยต่อพระเนตรของพระองค์; พระองค์จึงได้ทรงกล่าวถึงเชื้อวงศ์ข้าพเจ้า, ทาสของพระองค์สืบไปกาลนาน, ข้าแต่พระยะโฮวา, พระองค์ได้ทรงโปรดข้าพเจ้าเหมือนข้าพเจ้าเป็นคนมียศสูง.

18ดาวิดจะเพิ่มเติมทูลอะไรถึงเกียรติยศซึ่งพระราชทานแก่ผู้ทาสของพระองค์ได้อีกเล่า? เหตุว่าพระองค์ทรงทราบทาสของพระองค์ทุกประการ.

19ข้าแต่พระยะโฮวา, ด้วยพระองค์ทรงเห็นแก่ผู้ทาสของพระองค์, และเพราะการนั้นก็เป็นไปตามพระทัยของพระองค์ๆ พึงได้ทรงกระทำการอัศจรรย์ทั้งปวงนั้นให้ปรากฏ.

20ข้าแต่พระยะโฮวา, ในบรรดากิจการที่หูของข้าพเจ้าได้ยินนั้น, พระอื่นๆ ที่จะเสมอเหมือนพระองค์ไม่มี, หรือพระอื่นๆ นอกจากพระองค์ไม่มี.

21มีประเทศใดทั่วโลกจะเหมือนพวกยิศราเอลพลไพร่ของพระองค์, ที่พระองค์ได้ทรงโปรดไถ่ไว้ให้เป็นสิทธิ์แก่พระองค์, เพื่อจะยังพระนามของพระองค์ให้เป็นใหญ่และเป็นที่พึงกลัว, โดยได้ทรงขับไล่ชาวประเทศต่างๆ ต่อหน้าพลไพร่ของพระองค์, พวกที่พระองค์ได้ทรงโปรดไถ่ออกจากแผ่นดินอายฆุบโตนั้น?

22ได้ทรงตั้งยิศราเอลให้เป็นพลไพร่ของพระองค์เป็นนิตย์; และองค์พระยะโฮวาเป็นพระเจ้าของเขา.

23ข้าแต่พระยะโฮวา, ขอให้พระคำที่ได้ตรัสถึงผู้ทาสของพระองค์แลถึงพงศ์พันธุ์นั้นตั้งมั่นคงอยู่เป็นนิตย์, และโปรดกระทำตามที่พระองค์ตรัสไว้แล้วนั้น.

24ขอทรงโปรดให้พระนามของพระองค์ดำรงมั่นคงอยู่, ให้ได้รับความยกยอสรรเสริญเป็นนิตย์ว่า, พระยะโฮวาของพลโยธาเป็นพระเจ้าของพวกยิศราเอล, พระเจ้าเที่ยงแท้นั้นเป็นพระเจ้าของพวกยิศราเอล: และทรงโปรดให้เชื้อวงศ์ของดาวิดผู้ทาสของพระองค์ตั้งมั่นคงอยู่ต่อพระพักตรพระองค์.

25ข้าแต่พระยะโฮวา, พระองค์ได้ทรงแสดงให้ข้าพเจ้าผู้ทาสของพระองค์ทราบว่าพระองค์จะทรงตั้งวงศ์ของข้าพเจ้า: เหตุฉะนั้นข้าพเจ้าผู้ทาสของพระองค์จึงมีน้ำใจเข้ามาทูลอ้อนวอนขอต่อพระองค์.

26ข้าแต่พระยะโฮวา, พระองค์เป็นพระเจ้าได้ตรัสแสดงพระคุณนั้นไว้แก่ผู้ทาสของพระองค์.

27บัดนี้พระองค์พอพระทัยที่จะพระราชทานพระพรแก่เชื้อวงศ์ผู้ทาสของพระองค์, จะทรงโปรดให้วงศ์นั้นตั้งอยู่ต่อพระเนตรของพระองค์เป็นนิตย์: ข้าแต่พระยะโฮวา, ด้วยพระองค์ได้ทรงอวยพระพรแก่เชื้อวงศ์ของข้าพเจ้า, เชื้อวงศ์นั้นจึงจะมีความสุขเป็นนิตย์นิรันดร์

← Chapter 16 Jump to: Chapter 18 →