1 Chronicles 21

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 20 Jump to: Chapter 22 →

1ซาตานได้ยืนขึ้นต่อสู้พวกยิศราเอล, ดลใจดาวิดให้ตรวจนับพวกยิศราเอล.

2ดาวิดจึงรับสั่งให้โยอาบกับบรรดาคนหัวหน้าแห่งพลไพร่ว่า, จงไปนับพวกยิศราเอล, ตั้งแต่เมืองบะเอระซาบาจนถึงเมืองดาน; แล้วยื่นบัญชีนั้นมาให้เรา ๆ จะได้รู้จำนวนคน.

3ส่วนโยอาบทูลกษัตริย์ดาวิดว่า, พลไพร่ของพระเจ้ามีมากน้อยเท่าใด? ขอพระยะโฮวาทรงโปรดให้เจริญมากขึ้นร้อยเท่า; ดูกรกษัตริย์พระเจ้าข้า, คนทั้งปวงนั้นมีมากน้อยเท่าไร? ก็เป็นพลไพร่ของนายข้าพเจ้าทั้งสิ้นไม่ใช่หรือ? เหตุไฉนพระองค์นายของข้าพเจ้าจึงรับสั่งดังนี้, จะให้เป็นเหตุหลงผิดแก่พวกยิศราเอลทำไม?

4แต่โยอาบขัดรับสั่งมิได้, จึงกราบทูลลาไปทั่วอาณาเขตต์ยิศราเอล, แล้วกลับมายังกรุงยะรูซาเลม.

5โยอาบได้ยื่นบัญชีจำนวนพลไพร่ถวายดาวิดว่า, บรรดาพลทหารยิศราเอลที่ถือดาบนับได้ล้านกับแสนคน, กับตระกูลยูดามีทหารที่ถือดาบนับได้อีกสี่แสนเจ็ดหมื่นคน.

6แต่ตระกูลเลวีกับตระกูลเบ็นยามินมิได้นับเข้า: ด้วยว่าโยอาบไม่พอใจในคำสั่งของกษัตริย์.

7อนึ่งการที่กระทำนั้นไม่เป็นที่ชอบพระทัยพระเจ้า; พระองค์จึงลงโทษแก่พวกยิศราเอล.

8แล้วดาวิดจึงทูลพระเจ้าว่า, ซึ่งข้าพเจ้าได้กระทำสิ่งนี้เป็นการผิดใหญ่, แต่ขอพระองค์ทรงโปรดยกโทษของข้าพเจ้า: ด้วยข้าพเจ้าได้ประพฤติเป็นที่โฉดเขลายิ่งนัก.

9ฝ่ายพระยะโฮวาตรัสแก่ฆาด, ผู้พยากรณ์ของดาวิดว่า,

10“จงไปบอกดาวิดเถิด, พระยะโฮวาตรัสดังนี้ว่า, เราวางสามสิ่งไว้ต่อหน้าเจ้า: ในสามสิ่งนั้นให้เลือกเอาสิ่งหนึ่งเถิด, เราจะทำสิ่งนั้นแกเจ้า”

11ฆาดจึงเข้าไปทูลดาวิดว่า, พระยะโฮวาตรัสดังนี้ว่า, “เจ้าจงเลือกรับเอาเถิด,

12คือกันดารอาหารสามปี; หรือพ่ายแพ้ต้องขับไล่ต่อหน้าศัตรูสามเดือน, และให้ดาบของศัตรูมีอำนาจเหนือเจ้า: หรือพระแสงของพระยะโฮวาอยู่เหนือเจ้าสามวัน, คือมีโรคภัยเกิดที่แผ่นดิน, และทูตของพระยะโฮวาประหารพวกยิศราเอลทั่วอาณาเขตต์.” จงตรึกตรองเถิด, จะให้ข้าพเจ้านำข้อความอย่างไรกราบทูลพระองค์ผู้ทรงใช้ข้าพเจ้ามา.

13ดาวิดจึงกล่าวตอบแก่ฆาดว่า, เราคับแค้นใจนัก: ขอให้เราตกอยู่ในพระหัตถ์ของพระยะโฮวาเถิด; เพราะว่าความเมตตากรุณาของพระองค์เป็นใหญ่เหลือล้น: แต่ขออย่าให้ตกอยู่ในมือมนุษย์เลย

14พระยะโฮวาจึงทรงบันดาลให้โรคห่าบังเกิดแก่พวกยิศราเอล: ล้มตายเจ็ดหมื่นคน.

15พระเจ้าได้ทรงใช้ทูตองค์หนึ่งให้ไปยังกรุงยะรูซาเลมเพื่อให้ทำลายกรุงนั้นเสีย: แต่เมื่อทูตนั้นจวนจะลงมือ, พระยะโฮวาทรงทอดพระเนตรเห็น, จึงหวนพระทัยจากเหตุร้ายนั้น, แล้วทรงตรัสแก่ทูตผู้ประหารนั้นว่า, พออยู่แล้วจงหยุดเถิด. ทูตของพระยะโฮวาที่อยู่ใกล้ลานของอะราวนาชาติยะบูศ.

16ฝ่ายกษัตริย์ดาวิดได้เงยพระเนตรขึ้น. เห็นทูตของพระยะโฮวายืนอยู่ในระหว่างพื้นโลกกับฟ้าสวรรค์, มือถือกระบี่ชักออกเงื้ออยู่เหนือกรุงยะรูซาเลม. แล้วดาวิดกับผู้ปกครองสวมผ้าเนื้อหยาบซบหน้าลงถึงดิน.

17ดาวิดจึงทูลพระเจ้าว่า, ผู้สั่งให้กับพลไพร่นั้นคือข้าพเจ้าเองมิใช่หรือ? แท้จริงข้าพเจ้าได้หลงผิดและกระทำการชั่วช้า; แต่ฝูงแกะเหล่านี้ได้กระทำผิดอย่างไร? ข้าแต่พระยะโฮวาพระเจ้าของข้าพเจ้า, ขอให้พระหัตถ์ของพระองค์ทรงลงโทษแก่ข้าพเจ้า, และแก่เชื้อวงศ์ปู่ย่าตายายของข้าพเจ้าเถิด; แต่ขออย่าให้ลงโทษแก่พลไพร่ของพระองค์เลย

18ทูตของพระยะโฮวาจึงสั่งให้ฆาดทูลดาวิด, ให้ขึ้นไปสร้างแท่นสำหรับบูชาพระยะโฮวาที่ลานของอะราวนาชาติยะบูศ.

19ดาวิดจึงเสด็จขึ้นไปตามคำที่ฆาดได้กล่าว, โดยออกพระนามพระยะโฮวา.

20คราวนั้นอะราวนากำลังนวดข้าวสาลีอยู่ครั้นหันตัวมาแลเห็นทูตสวรรค์; บุตรชายสี่คนที่อยู่ด้วยก็ซ่อนตัวเสีย.

21เมื่อดาวิดเสด็จขึ้นไปหาอะราวนา ๆ แลเห็นจึงออกมาจากที่ลานคำนับท่านดาวิด, และอะราวนาก็ซบหน้าลงถึงดิน,

22ดาวิดตรัสแก่อะราวนาว่า, ที่ดินลานนี้ยกให้เราเถิด, เราจะได้สร้างแท่น ณ ที่นี่สำหรับบูชาพระยะโฮวา: จงขายให้เราอย่างเต็มราคา: เพื่อโรคห่าจะได้เสื่อมหายจากพลไพร่.

23ส่วนอะราวนาทูลตอบกษัตริย์ดาวิดว่า, เชิญรับเถิดเจ้าข้า, ให้กษัตริย์กระทำตามแต่พอพระราชหฤทัย: ข้าพเจ้าขอถวายโคเหล่านี้ให้เป็นเครื่องเผาไฟบูชา, และเครื่องนวดข้าวนั้นให้เป็นฟืน, และข้าวสาลีนั้นให้เป็นเครื่องกระยาหารบูชาทั้งหมด.

24แต่กษัตริย์ดาวิดตรัสตอบอะราวนาว่า, มิใช่; เราจะซื้อและให้เต็มราคา: ด้วยว่าเราจะไม่รับของ ๆ เจ้าถวายพระยะโฮวา, หรือถวายเครื่องบูชาที่ไม่ได้เสียราคา.

25ราคาตำบลนั้นดาวิดชำระให้อะราวนาเป็นทองคำหนักหกร้อยบาท.

26ที่นั่นดาวิดได้ทรงสร้างแท่นบูชาถวายพระยะโฮวา, ถวายเครื่องบูชาเผา, และเครื่องบูชาขอบพระเดชพระคุณ, แล้วได้ทูลขอต่อพระยะโฮวา; พระองค์ก็ทรงตอบโดยให้มีไฟตกลงมาจากสวรรค์บนแท่นบูชาเผานั้น.

27เมื่อพระยะโฮวาตรัสสั่งทูตองค์นั้น, ทูตองค์นั้นจึงเอาดาบใส่ฝักไว้

28ครั้งนั้นเมื่อดาวิดเห็นว่าพระยะโฮวาทรงโปรดแก่ท่านที่ลานของอะราวนาชาติยะบูศ, ท่านจึงถวายสการบูชาที่นั้นต่อไป.

29ด้วยว่าคราวนั้นพลับพลาของพระยะโฮวาที่โมเซได้สร้างไว้ในป่า, กับแท่นบูชาเผาไฟยังอยู่ที่ฆิบโอนตำบลเนินสูงสำหรับนมัสการ.

30ดาวิดจะไปเฝ้าทูลถามพระยะโฮวาที่นั่นมิได้: เพราะเกรงกลัวดาบของทูตพระยะโฮวา

← Chapter 20 Jump to: Chapter 22 →