Romans 15

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 14 Jump to: Chapter 16 →

1ฝ่ายเราทั้งหลายที่มีกำลังมาก ควรจะอดใจทนในความเชื่อเคร่งในข้อหยุมๆ หยิมๆ ของคนที่มีกำลังน้อย, และไม่ควรกระทำตามชอบใจของตัวเอง.

2ให้เราทั้งหลายทุกคนกระทำให้เพื่อนบ้านชอบใจ ในข้อที่จะนำความดีและความเจริญมาสู่เขา.

3เพราะว่าพระคริสต์เองก็มิได้ทรงกระทำแต่สิ่งที่ชอบพระทัยของพระองค์, แต่เป็นเหมือนคำที่เขียนไว้แล้วว่า คำครหาของคนที่ได้นินทาเจ้าก็ได้ถูกเรา.

4ด้วยว่าสิ่งสารพัตรที่เขียนไว้แล้วคราวก่อนนั้น ก็ได้เขียนไว้เพื่อสั่งสอนเราทั้งหลาย. เพื่อเราทั้งหลายจะได้มีความหวังโดยความเพียร และความชูใจตามคำที่เขียนไว้แล้วนั้น.

5ขอพระองค์แห่งความเพียรและความชูใจนั้น ทรงโปรดให้ท่านทั้งหลายมีน้ำหนึ่งใจเดียวกันตามอย่างพระเยซูคริสต์,

6เพื่อท่านทั้งหลายจะมีใจและปากพร้อมเพรียงกันถวายเกียรติยศแก่พระเจ้า คือพระบิดาแห่งพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา

7เหตุฉะนั้นจงต้อนรับซึ่งกันและกันเหมือนพระคริสต์ได้ทรงต้อนรับท่านทั้งหลายเป็นที่ถวายเกียรติยศแก่พระเจ้า.

8ด้วยว่าข้าพเจ้าถือว่า พระคริสต์ได้ทรงรับใช้มายังพวกที่ถือพิธีสุนัดตามความสัตย์จริงของพระเจ้า, เพื่อจะให้คำสัญญาซึ่งทรงสัญญาไว้แก่บรรพบุรุษนั้นยั่งยืนมั่นคง,

9และเพื่อคนต่างประเทศจะได้ถวายเกียรติยศแก่พระเจ้าเพราะความเมตตาของพระองค์ เหมือนมีคำเขียนไว้แล้วว่า, เพราะเหตุดังนี้ข้าพเจ้าจึงจะสรรเสริญพระองค์ท่ามกลางพวกต่างประเทศ, และกล่าวสรรเสริญพระนามของพระองค์.

10และมีกล่าวอีกว่า, พวกต่างประเทศทั้งหลาย, จงชื่นชมยินดีด้วยกันกับพลไพร่ของพระองค์.

11แล้วยังกล่าวอีกว่า, พวกต่างประเทศทั้งหลาย, จงถวายสรรเสริญแก่องค์พระผู้เป็นเจ้า, และให้บรรดาคนทั้งปวงยกยอพระองค์.

12และยะซายาก็กล่าวอีกว่า, จะมีหน่อออกจากบิซัย, และพระองค์ผู้จะทรงบังเกิดมานั้นจะทรงครองพลประเทศทั้งหลาย พลประเทศเหล่านั้นจะมีความหวังในพระองค์.

13ขอพระเจ้าผู้ทรงประทานความหวังทรงโปรดให้ท่านทั้งหลายอิ่มใจด้วยความยินดีและความสุขในความเชื่อ, เพื่อท่านทั้งหลายจะได้ประกอบด้วยความหวังโดยเดชพระวิญญาณบริสุทธิ์

14พี่น้องทั้งหลายของข้าพเจ้า, ส่วนท่านทั้งหลายนั้นข้าพเจ้าเชื่อเป็นแน่ว่า ท่านทั้งหลายบริบูรณ์ด้วยการดี, ประกอบด้วยความรู้ทุกอย่าง, อาจจะเตือนสติซึ่งกันและกันได้ด้วย.

15แต่ว่าพี่น้องทั้งหลาย, ที่ข้าพเจ้ากล้าเขียนบางเรื่องฝากมาเตือนสติท่านก็เพราะเหตุพระคุณของพระเจ้าซึ่งทรงประทานแก่ข้าพเจ้า,

16เพื่อข้าพเจ้าจะได้รับใช้แต่พระเยซูคริสต์ไปยังพวกต่างประเทศ, เป็นปุโรหิตฝ่ายกิตติคุณของพระเจ้า, เพื่อการบูชาถวายพวกต่างประเทศทั้งหลายนั้นจะได้เป็นที่ชอบพระทัย, คือเป็นที่เฉลิมไว้โดยเดชพระวิญญาณบริสุทธิ์.

17เหตุฉะนั้นในพระเยซูคริสต์ข้าพเจ้ามีสิ่งที่จะอวดได้ฝ่ายการของพระเจ้า.

18ด้วยว่าข้าพเจ้าไม่อาจจะกล่าวถึงสิ่งใดเว้นแต่สิ่งซึ่งพระคริสต์ได้ทรงโปรดให้ข้าพเจ้ากระทำ, ทั้งคำสอนและกิจการ, เพื่อจะให้พวกคนต่างประเทศเชื่อฟัง,

19คือด้วยเดชอำนาจแห่งนิมิตต์และการอัศจรรย์, ในฤทธิ์เดชแห่งพระวิญญาณบริสุทธิ์ จนข้าพเจ้าได้ประกาศกิตติคุณของพระคริสต์โดยถ้วนถี่ ตั้งแต่กรุงยะรูซาเลมอ้อมไปยังเมืองอีลุริกัน.

20อันที่จริงข้าพเจ้าได้ตั้งเป้าไว้อย่างนี้ว่า จะประกาศกิตติคุณในที่ซึ่งยังไมมีใครออกนามพระคริสต์, เพื่อข้าพเจ้าจะได้ไม่ก่อขึ้นบนรากที่คนอื่นได้วางไว้ก่อน.

21แต่เหมือนมีคำเขียนไว้ว่า, ฝ่ายคนเหล่านั้นที่ยังไม่มีใครบอกให้ทราบถึงพระองค์ก็ได้เห็นและเขาเหล่านั้นที่ยังไม่ได้ยินจะได้เข้าใจ

22เพราะเหตุนั้นข้าพเจ้าจึงชักช้าอยู่มิได้มาหาท่านทั้งหลาย,

23แต่เดี๋ยวนี้ข้าพเจ้าไม่มีกิจที่จะอยู่ในแว่นแคว้นเหล่านี้ต่อไป, และหลายปีมาแล้วข้าพเจ้ามีความปรารถนาเป็นอันมากที่จะไปหาท่านทั้งหลาย,

24เมื่อข้าพเจ้าจะไปยังประเทศสะเปญ ข้าพเจ้าจะแวะหาท่านทั้งหลาย, เพราะข้าพเจ้าหวังใจว่าจะได้พบกับท่านทั้งหลายขณะไปตามทางนั้น, และเมื่อได้รับความทันเทิงใจกับท่านทั้งหลายบ้างแล้ว, ข้าพเจ้าจะได้ลาท่านไปตามทาง.

25แต่บัดนี้ข้าพเจ้าจะขึ้นไปยังกรุงยะรูซาเลมจะช่วยสงเคราะห์สิทธิชน.

26ด้วยว่าพวกศิษย์ในมณฑลมากะโดเนียและมณฑลอะคายะเห็นชอบที่จะเรี่ยไรกันจัดของฝากไปให้สิทธิชนที่ทุกข์ยากในกรุงยะรูซาเลม.

27อันที่จริงนี่เป็นความเห็นดีเห็นชอบของศิษย์เหล่านั้น และเขาก็เป็นหนี้แก่คนเหล่านั้นด้วยเพราะว่าถ้าเขาได้รับคนต่างประเทศเข้าส่วนในการฝ่ายวิญญาณจิตต์, ก็เป็นการสมควรที่พวกต่างประเทศนั้นจะได้สมนาคุณศิษย์เหล่านั้นด้วยสิ่งของฝ่ายเนื้อหนัง.

28ครั้นข้าพเจ้าไปส่งผลทานนั้นมอบให้แก่เขาเสร็จแล้ว, ข้าพเจ้าจะไปยังประเทศสะเปญผ่านตำบลทท่านทั้งหลายอยู่นั้น.

29และข้าพเจ้ารู้ แน่ว่าเมื่อข้าพเจ้ามาหาท่านทั้งหลาย, ข้าพเจ้าจะมาด้วยพระพรอันบริบูรณ์ของพระคริสต์

30พี่น้องทั้งหลาย, โดยเห็นแก่พระเยซูคริสต์พระผู้เป็นเจ้าของเรา, และโดยเห็นแก่ความรักของพระวิญญาณ, ข้าพเจ้าวิงวอนขอท่านให้ช่วยอธิษฐานพระเจ้าโดยใจร้อนรนเพื่อข้าพเจ้า,

31เพื่อข้าพเจ้าจะพ้นจากมือคนเหล่านั้นในประเทศยูดายที่ไม่เชื่อ, และเพื่อการปรนนิบัติเนื่องด้วยผลทาน ซึ่งข้าพเจ้านำไปยังกรุงยะรูซาเลมจะเป็นที่พอใจสิทธิชน

32เพื่อข้าพเจ้าจะได้มาหาท่านทั้งหลายด้วยความปิติยินดีตามชอบพระทัยพระเจ้า, และจะได้รับความหย่อนใจด้วยกันกับท่าน.

33ขอให้พระเจ้าแห่งความสุขสถิตอยู่กับท่านทั้งหลายเถิด. อาเมน

← Chapter 14 Jump to: Chapter 16 →