Romans 5

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →

1เหตุฉะนั้น เมื่อเราทั้งหลายเป็นคนชอบธรรมเพราะความเชื่อแล้ว, เราจึงเป็นไมตรีกันกันพระเจ้าโดยพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา.

2โดยพระเยซูนั้นเราทั้งหลายจึงได้เข้าในร่มพระคุณที่เรายืนอยู่นั้น, และเรามีความภูมิใจด้วยมีความไว้ใจว่าจะได้รับรัศมีของพระเจ้า.

3และมิใช่เท่านั้น แต่เราทั้งหลายยังมีความภูมิใจในความยากลำบากด้วย, เพราะรู้อยู่แล้วว่าความยากลำบากนั้นกระทำให้บังเกิดมีความอดทน,

4และความอดทนนั้นกระทำให้บังเกิดมีอุปนิสสัยดี, และอุปนิสสัยดีนั้นกระทำให้บังเกิดมีความหวังใจ,

5และความหวังใจนั้นมิได้กระทำให้เกิดความเสียใจเพราะไม่สมหวัง, เหตุว่าความรักของพระเจ้าได้ซึมซาบเข้าไปในใจของเราโดยพระวิญญาณบริสุทธิ์ ซึ่งพระองค์ได้ทรงประทานให้แก่เราทั้งหลายแล้ว

6เพราะว่าเมื่อเราทั้งหลายยังขาดกำลังอยู่, พระคริสต์ได้ทรงตายแทนคนบาปในเวลาอันเหมาะ.

7ด้วยว่าไม่ใคร่จะมีใครตายแทนคนตรง, แต่ชะรอยจะมีลางคนอาจตายแทนคนใจดีกระมัง.

8แต่ฝ่ายพระเจ้าได้ทรงสำแดงความรักของพระองค์แก่เราทั้งหลาย คือขณะเมื่อเราทั้งหลายยังเป็นคนบาป พระคริสต์ได้ทรงยอมตายแทนเรา.

9เดี๋ยวนี้เมื่อเราเป็นคนชอบธรรมแล้วโดยพระโลหิตของพระองค์, เราก็จะพ้นจากพระพิโรธของพระเจ้าโดยพระองค์แน่ยิ่งกว่านั้นอีก.

10ด้วยว่าถ้าเมื่อเราทั้งหลายยังเป็นศัตรู เราได้กลับเป็นไมตรีกันกับพระเจ้า โดยความตายแห่งพระบุตรของพระองค์, ครั้นเรากลับเป็นไมตรีแล้ว, เราจะรอดโดยชีวิตของพระองค์แน่ยิ่งกว่านั้นอีกมาก.

11และมิใช่เท่านั้น, แต่เราทั้งหลายยังมีความยินดีในพระเจ้า โดยพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราด้วย, เพราะโดยพระองค์นั้นเราจึงได้กลับเป็นไมตรีกันกับพระเจ้า

12เหตุฉะนั้นก็เช่นเดียวกับที่ความผิดได้เข้ามาในโลกเพราะคนๆ เดียว, และความตายก็เกิดมาเพราะความผิดนั้น อย่างนั้นแหละ ความตายจึงได้ลามไปถึงคนทั้งปวง, เพราะคนทั้งปวงเป็นคนผิดอยู่แล้ว.

13ความผิดมีอยู่ในโลกก่อนมีพระบัญญัติก็จริง, แต่ว่าเมื่อไม่มีพระบัญญัติก็ไม่ถือว่าเป็นความผิด

14ถึงอย่างไรก็ดี ความตายก็ได้ครอบงำอยู่ตั้งแต่อาดามมาจนถึงโมเซ, คือได้ครอบงำคนทั้งปวงแม้ที่มิได้ทำผิดอย่างอาดาม ผู้เป็นแบบเล็งถึงพระองค์ที่จะเสด็จมา.

15แต่พระคุณนั้นหาเป็นเช่นความผิดนั้นไม่. ด้วยว่าถ้าคนเป็นอันมากถึงความตายเพราะความผิดของคนๆ เดียวนั้น, ยิ่งมากกว่านั้น พระคุณของพระเจ้าและของประทานโดยพระคุณของพระองค์ผู้เดียว นั้นคือพระเยซูคริสต์ ก็มีบริบูรณ์แก่คนเป็นอันมาก.

16และของประทานนั้นก็ไม่เหมือนผลซึ่งเกิดมาจากความผิดของคนๆ เดียวนั้น เพราะว่าการพิพากษาปรับโทษได้มีขึ้นเพราะคนๆ เดียว, แต่ของประทานนั้นเป็นเหตุให้คนทั้งหลายที่ผิดมากแล้วตั้งอยู่ในความชอบธรรม.

17เพราะว่าถ้าโดยความผิดของคนๆ เดียว ความตายจึงได้ครอบงำอยู่โดยคนๆ เดียว, ยิ่งมากกว่านั้น คนทั้งหลายที่รับพระกรุณาอันบริบูรณ์และรับของประทานคือความชอบธรรม ก็จะครอบครองสรรพสิ่งทั้งปวงในชีวิตของตนโดยพระองค์ผู้เดียว คือพระเยซูคริสต์

18เหตุฉะนั้นการปรับโทษได้มาถึงคนทั้งปวงเพราะความผิดครั้งเดียวฉันใด, พระกรุณาก็มาถึงคนทั้งปวงทำให้เป็นผู้ชอบธรรมและให้มีชีวิตจำเริญเพราะการชอบธรรมครั้งเดียวฉันนั้น.

19ด้วยว่าเหมือนหนึ่งคนเป็นอันมากได้เป็นคนผิด เพราะคนๆ เดียวที่มิได้เชื่อฟัง, เช่นนั้นแหละคนเป็นอันมากได้เป็นคนชอบธรรมเพราะพระองค์ผู้เดียวที่ได้ทรงเชื่อฟังนั้น.

20และพระบัญญัตินั้นได้มีขึ้นด้วย. เพื่อความผิดจะได้ปรากฏมากขึ้น, แต่ว่ามีความผิดปรากฏมากที่ไหน, พระกรุณาก็ได้ปรากฏมากยิ่งขึ้นที่นั่น.

21เพื่อว่าความผิดได้ครอบงำถึงความตายฉันใด, พระกรุณาก็จักได้ครอบงำโดยความชอบธรรมให้เกิดมีชีวิตนิรันดร์ โดยพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราทั้งหลายฉันนั้น

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →