Romans 2

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1เหตุฉะนั้น ดูก่อน ท่านคนใดๆ ที่กล่าวโทษผู้อื่น, ท่านไม่มีข้อที่จะแก้ตัวได้ด้วยว่าในข้อที่ท่านกล่าวโทษผู้อื่นนั้น, ท่านก็ได้ปรับโทษตัวเอง เพราะว่าท่านที่กล่าวโทษเขาก็ยังประพฤติอยู่เหมือนกันกับเขา.

2เราทั้งหลายรู้อยู่ว่า การที่พระเจ้าทรงพิพากษาคนทั้งหลายที่ประพฤติการเหล่านั้นก็เป็นตามความจริง.

3ดูก่อนท่านที่กล่าวโทษเขาที่ประพฤติการอย่างนั้น และยังประพฤติอยู่เหมือนกันกับเขา, ท่านคิดว่าท่านเองจะพ้นการพิพากษาของพระเจ้าได้หรือ

4หรือท่านประมาทพระกรุณาอันอุดมและการที่ทรงอดทนไว้ช้านาน และการทรงอดกลั้นพระทัยไว้, ไม่รู้ว่าพระกรุณาของพระเจ้านั้นเป็นที่จะนำท่านให้กลับใจเสียใหม่หรือ

5แต่โดยใจแข็งกะด้างที่ไม่ยอมกลับตัวท่านจึงได้ส่ำสมความพิโรธไว้แก่ตัว ในวันที่พระองค์จะทรงพระพิโรธนั้น, และได้ส่ำสมการพิพากษาลงโทษซึ่งพระเจ้าจะทรงสำแดงโดยยุตติธรรม

6ผู้จะทรงประทานบำเหน็จแก่ทุกคนตามการประพฤติของตน

7คือแก่คนทั้งหลายที่มีความเพียรพยายามในการดี แสวงหาสง่าราศี และยศศักดิ์ และสิ่งซึ่งเป็นอมฤต, พระองค์จะทรงประทานชีวิตนิรันดร์

8แต่พระองค์จะทรงพระพิโรธลงพระอาชญาแก่คนทั้งหลายที่มักวิวาท และไม่ถือตามความจริง แต่ประพฤติตามความชั่ว

9ความทุกข์เวทนาจะบังเกิดมีแก่ทุกคนที่ประพฤติชั่ว, คือแก่พวกยูดายก่อนและทั้งพวกเฮเลนด้วย

10แต่สง่าราศี ยศศักดิ์ และความสุขสำราญจะบังเกิดมีแก่ทุกคนที่ประพฤติดี, คือแก่พวกยูดายก่อนและทั้งพวกเฮเลนด้วย.

11ด้วยว่าพระเจ้ามิได้ทรงเห็นแก่หน้าของผู้ใดเลย

12เพราะว่าฝ่ายคนทั้งหลายที่ไม่มีพระบัญญัติและประพฤติผิดก็จะพินาศโดยไม่อ้างพระบัญญัติ แต่คนทั้งหลายที่มีพระบัญญัติและยังประพฤติผิดก็จะต้องมีโทษตามพระบัญญัติ

13ด้วยว่ามิใช่คนเหล่านั้นที่ได้ฟังพระบัญญัติเท่านั้น จะเป็นผู้ชอบธรรมจำเพาะพระเจ้า, แต่คนที่ได้ประพฤติตามพระบัญญัตินั้นต่างหาก จะได้ชื่อว่าเป็นผู้ชอบธรรม

14เพราะว่าเมื่อพวกต่างประเทศซึ่งไม่มีพระบัญญัติก็ได้ประพฤติตามพระบัญญัติโดยธรรมดา, คนเหล่านั้นแม้ไม่มีพระบัญญัติ ตัวของตัวก็เป็นบัญญัติแก่ตัวเอง.

15คือเขาสำแดงการของกฎหมายนั้นที่จารึกไว้ในใจของเขา, ใจซึ่งสังเกตผิดและชอบก็เป็นพะยานบอกเขา, และโดยความคิดทั้งหลายของเขาเองเขา ก็จะปรับโทษตัวเขาหรือแก้ตัวเขาในวันนั้น

16เมื่อพระเจ้าจะทรงพิพากษาการลับลึกของมนุษย์ทั้งหลายโดยพระเยซูคริสต์ ตามกิตติคุณซึ่งข้าพเจ้าได้ประกาศนั้น

17แต่ว่าท่านได้ชื่อว่าเป็นชาติยูดาย, และได้ทิ้งในพระบัญญัติ, และอวดตัวว่ามีพระเจ้า,

18และท่านรู้จักพระทัยของพระองค์, และเห็นชอบในการดีประเสริฐโดยที่เรียนรู้ในพระบัญญัติ,

19และถือมั่นว่าตัวเป็นผู้จูงคนตาบอด, เป็นสว่างแก่คนทั้งหลายที่อยู่ในความมืด,

20เป็นผู้สอนคนโง่, เป็นครูสอนทารก, เป็นคนมีแบนแผนแห่งความรู้และความจริงในพระบัญญัตินั้น.

21เหตุฉะนั้นท่านผู้สอนคนอื่นไม่ได้สอนตัวเองหรือ ท่านผู้ประกาศว่าไม่ควรลักทรัพย์, ตัวท่านเองยังลักหรือ

22ท่านผู้สอนว่าไม่ควรล่วงประเวณี, ตัวท่านเองล่วงประเวณีหรือ ท่านผู้เกลียดชังรูปเคารพ, ตัวท่านเองลักรูปเคารพในโบสถ์หรือ

23ท่านผู้อวดในพระบัญญัติ ยังกระทำอัปยศแก่พระเจ้าโดยทำผิดพระบัญญัติหรือ

24ด้วยว่าคนต่างประเทศพูดหยาบคายต่อพระนามของพระเจ้าก็เพราะท่าน, ดังที่มีคำจารึกไว้แล้ว

25เพราะพิธีสุนัด ถ้าท่านประพฤติตามพระบัญญัติก็เป็นประโยชน์จริง, แต่ถ้าท่านเป็นผู้ล่วงพระบัญญัติ, การที่ท่านได้รับพิธีสุนัดนั้นก็เป็นเหมือนไม่ได้รับพิธีสุนัดเลย.

26เหตุฉะนั้นถ้าคนที่มิได้รับพิธีสุนัดยังถือตามข้อพระบัญญัติ, การที่เขามิได้รับพิธีสุนัดนั้นจะไม่ถือว่าเหมือนเขาได้รับพิธีสุนัดแล้วหรือ

27และคนธรรมดาทั้งหลายที่ไม่ได้รับพิธีสุนัดนั้น, ถ้าเขาประพฤติตามพระบัญญัติ, เขาจะไม่ปรับโทษท่านผู้มีพระบัญญัติและรับพิธีสุนัดแล้ว แต่ยังล่วงพระบัญญัตินั้นหรือ

28เพราะว่าคนที่ปรากฏเป็นชาติยูดายภายนอกเท่านั้น มิได้เป็นชาติยูดายแท้, และการรับพิธีสุนัดซึ่งปรากฏที่เนื้อหนังเท่านั้น มิได้เป็นการรับพิธีสุนัดแท้

29แต่ว่าคนที่เป็นชาติยูดายแท้นั้นคือคนที่เป็นชาติยูดายภายใน และการรับพิธีสุนัดอันแท้นั้นคือการรับพิธีสุนัดซึ่งอยู่ในวิญญาณจิตต์, มิใช่ทำตามพอเป็นพิธี ซึ่งมิได้รับการสรรเสริญจากมนุษย์, แต่ได้รับการสรรเสริญจากพระเจ้า

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →