Isaiah 57

Thai Bible (ERV) 2001 (พระคริสตธรรมคัมภีร์: ฉบับอ่านเข้าใจง่าย)

← Chapter 56 Jump to: Chapter 58 →

1คนดีๆตาย แต่ก็ไม่มีใครสนใจ คนที่สัตย์ซื่อต่อพระเจ้าถูกเอาไป ก็ไม่มีใครเข้าใจ สาเหตุที่คนที่ดีๆถูกรับเอาไป เพื่อเขาจะได้ไม่ต้องเจอกับเรื่องเดือดร้อนกว่านั้น

2และพวกเขาก็จะเข้าไปสู่ความสงบสุข คนที่ใช้ชีวิตอย่างเที่ยงตรงก็จะได้พักผ่อนเมื่อนอนตายบนเตียงของเขา

3แต่ส่วนพวกเจ้า มานี่เลย พวกเจ้าที่เป็นลูกๆของแม่มด พวกเจ้าที่เป็นลูกๆของคนเล่นชู้และโสเภณี

4พวกเจ้าหัวเราะเยาะใครหรือ พวกเจ้าทำหน้าและแลบลิ้นใส่ใครหรือ พวกเจ้าเป็นลูกที่ชอบกบฏ เป็นลูกหลานที่ชอบหลอกลวง ไม่ใช่หรือ

5พวกเจ้าเผาผลาญไปด้วยตัณหาราคะท่ามกลางพวกต้นโอ๊กอันศักดิ์สิทธิ์ และใต้ต้นไม้ที่ให้ร่มเงาทุกต้น เจ้าได้ฆ่าลูกๆเพื่อเซ่นไหว้ในหุบเขาต่างๆตามซอกผาต่างๆ

6หินเกลี้ยงในธารน้ำแห้งนั้นเป็นพวกพระของเจ้า พวกหินเหล่านั้นก็เลยเป็นส่วนแบ่งของเจ้า พวกมันเป็นมรดกของเจ้าไม่ใช่เรา เจ้าได้เทเครื่องดื่มบูชาให้กับหินเหล่านั้น และพวกเจ้าได้นำเครื่องบูชาจากเมล็ดพืชมาถวายให้กับพวกมัน เมื่อเห็นเรื่องต่างๆเหล่านี้ เจ้าคิดว่าเราจะพอใจและไม่ลงโทษเจ้าหรือ

7เจ้าวางเตียงของเจ้าไว้บนภูเขาสูง แล้วเจ้าก็ขึ้นไปที่นั่นเพื่อถวายเครื่องบูชา

8เจ้าตั้งรูปเคารพของเจ้าไว้ด้านหลังประตูและเสาประตู ใช่แล้ว เจ้าห่างไกลจากเรา เจ้าทำตัวเปลือยเปล่าและปีนขึ้นไปบนเตียงของเจ้า และเปิดเตียงให้กว้าง เจ้าก็ได้เสนอค่าตัวกับพวกมัน เจ้ารักเตียงของพวกมัน เจ้าจ้องมองอวัยวะเพศของพวกมัน

9เจ้าเอาน้ำมันมะกอกเดินทางไปหาพระโมเลค และเจ้าก็ใส่น้ำหอมของเจ้าซะมากมาย เจ้าส่งพวกตัวแทนของเจ้าไปแดนไกล เจ้าส่งพวกเขาไปไกลถึงแดนคนตาย

10เจ้าเริ่มเหนื่อยล้าจากการเดินทางบ่อยๆ แต่เจ้าไม่ยอมพูดว่า “แบบนี้คงจะไม่ได้อะไรแน่” เจ้ามีกำลังขึ้นมาใหม่ เจ้าจึงไม่เป็นลมไป

11ตอนนั้นเจ้ายำเกรงและหวาดกลัวใครกัน เจ้าถึงได้โกหกและไม่ได้ระลึกถึงเราหรือคิดถึงเรา เรายังเก็บตัวเงียบๆและซ่อนตัวอยู่ เจ้าถึงได้ไม่ยำเกรงเรา ใช่ไหม

12เราจะพูดถึงความดีและการงานต่างๆของเจ้าก็ได้ แต่สิ่งเหล่านั้นก็ไม่สามารถช่วยอะไรเจ้าได้หรอก

13เมื่อเจ้าร้องขอความช่วยเหลือ ก็ให้รูปปั้นที่เจ้าได้สะสมนั้นช่วยเจ้าก็แล้วกัน ลมจะพัดพวกมันไปหมด ลมจะเป่าพวกมันไปหมด แต่คนที่ลี้ภัยในเราก็จะได้เป็นเจ้าของแผ่นดินนั้น และได้เป็นเจ้าของภูเขาอันศักดิ์สิทธิ์ของเรา

14พระองค์จะพูดว่า “สร้างมันขึ้นมา สร้างมันขึ้นมา เตรียมทางไว้ กำจัดสิ่งกีดขวางต่างๆออกไปจากทางของคนของเรา”

15พระเจ้า ผู้อยู่ในที่สูงและได้รับการยกย่อง ผู้ที่อยู่ตลอดกาล และผู้ที่มีชื่ออันศักดิ์สิทธิ์ พูดว่า “เราอาศัยอยู่ในที่สูงและศักดิ์สิทธิ์ แต่เราก็อยู่กับคนเหล่านั้นที่สำนึกผิดและถ่อมตัวลง เราจะฟื้นฟูจิตใจของคนที่ถ่อมตัวลงและฟื้นฟูจิตใจของคนที่สำนึกผิด

16เพราะเราจะไม่กล่าวหาตลอดเวลา และเราก็จะไม่โกรธไปตลอดกาล เพราะถ้าอย่างนั้นจิตวิญญาณของมนุษย์ที่เราสร้างขึ้นมา ก็จะตายต่อหน้าเรา

17เราโกรธในเรื่องความโลภอันชั่วร้ายของพวกเขา เราจึงลงโทษพวกเขา เราได้ซ่อนตัวเราเองและโกรธ แต่พวกเขาก็ยังหันเหไปตามทางทั้งหลายของพวกเขา

18เราได้เห็นทางของพวกเขาแล้ว แต่เราจะรักษาพวกเขาไว้ เราจะนำทางพวกเขาและปลอบโยนพวกเขาคือคนเหล่านั้นที่ไว้ทุกข์ และเราจะให้ปากพวกเขากลับพูดคำสรรเสริญแทน”

19พระยาห์เวห์พูดว่า “เราจะให้สันติสุข สันติสุขแท้จริงกับทุกคน ทั้งคนที่อยู่ใกล้และคนที่อยู่ไกล แล้วเราจะรักษาพวกเขาไว้

20แต่คนชั่วเป็นเหมือนทะเลที่ปั่นป่วนไม่สามารถสงบนิ่งได้ คลื่นของมันกวนทั้งโคลนและดินขึ้นมา

21คนชั่วจะไม่มีสันติสุข” พระเจ้าของผมพูดไว้ว่าอย่างนั้น

← Chapter 56 Jump to: Chapter 58 →