bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Thai
/
Thai NTV (พระคัมภีร์ ฉบับแปลใหม่ (NTV))
/
Isaiah 16
Isaiah 16
Thai NTV (พระคัมภีร์ ฉบับแปลใหม่ (NTV))
← Chapter 15
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 43
Chapter 44
Chapter 45
Chapter 46
Chapter 47
Chapter 48
Chapter 49
Chapter 50
Chapter 51
Chapter 52
Chapter 53
Chapter 54
Chapter 55
Chapter 56
Chapter 57
Chapter 58
Chapter 59
Chapter 60
Chapter 61
Chapter 62
Chapter 63
Chapter 64
Chapter 65
Chapter 66
Chapter 17 →
1
พวกท่านจงส่งลูกแกะ ให้แก่ผู้ปกครองแผ่นดิน จากเมืองเส-ลา ไปตามทางถิ่นทุรกันดาร ไปยังภูเขาของธิดาแห่งศิโยน
2
ธิดาแห่งโมอับที่เขตลำน้ำแห่งอาร์โนน จะเป็นเหมือนนกที่กำลังบิน เหมือนนกแตกรัง
3
“โปรดให้คำแนะนำ ให้ความเป็นธรรม ขอท่านเป็นร่มเงาดั่งยามราตรี ขณะที่ดวงอาทิตย์ส่องแสงในยามเที่ยงวัน เป็นที่พักพิงของบรรดาผู้ถูกขับไล่ โปรดอย่าหักหลังผู้ลี้ภัย
4
ปล่อยให้ผู้ถูกขับไล่ของโมอับ ร่วมทางไปกับท่าน และเป็นที่พักพิงให้พวกเขา พ้นจากผู้สังหาร” เมื่อไม่มีผู้บีบบังคับอีกต่อไปแล้ว และความพินาศยุติลง และผู้ที่เหยียบย่ำสิ้นสูญไปจากแผ่นดินแล้ว
5
บัลลังก์ก็จะได้รับการสถาปนาด้วยความรักอันมั่นคง และจะนั่งในความภักดี ในกระโจมของดาวิด ซึ่งเป็นผู้ตัดสินความและแสวงหาความเป็นธรรม และพร้อมจะปฏิบัติด้วยความชอบธรรม
6
พวกเราเคยได้ยินถึงความภูมิใจของโมอับคือ เขาภูมิใจเพียงใด ความยโส ความภูมิใจ และการสบประมาทของเขา การคุยโวโอ้อวดของเขานั้นไม่เป็นความจริง
7
ฉะนั้น ให้โมอับร้องไห้ฟูมฟายเพื่อโมอับเอง ให้ทุกคนร้องไห้ฟูมฟาย คร่ำครวญถึงขนมลูกเกด ของเมืองคีร์หะเรเซทเป็นที่สุด
8
เพราะไร่นาของเมืองเฮชโบน และเถาองุ่นของเมืองสิบมาห์แล้งนัก บรรดาผู้ปกครองของบรรดาประชาชาติ ได้หักโค่นกิ่งซึ่งเคยยื่นไปจนถึงเมืองยาเซอร์ และแผ่ออกไปถึงถิ่นทุรกันดาร หน่อของมันแตกออกไปยังที่ต่างแดน และผ่านข้ามทะเลไป
9
“ฉะนั้น เราร้องไห้ด้วยการร้องของยาเซอร์ เพื่อเถาองุ่นของสิบมาห์ โอ เมืองเฮชโบนและเมืองเอเลอาเลห์เอ๋ย น้ำตาของเราทำให้เจ้าเปียกชุ่ม เพราะผลไม้หน้าร้อนและการเก็บเกี่ยวข้าวของเจ้า การโห่ร้องก็ได้หยุดลงแล้ว
10
ความยินดีและร่าเริงใจถูกพรากไปพร้อมกับไร่นาที่เคยอุดมสมบูรณ์ และไม่มีเสียงเพลงบรรเลงในสวนองุ่น ไม่มีเสียงไชโยโห่ร้อง ไม่มีคนย่ำองุ่นที่เครื่องสกัดเหล้าองุ่น เราได้ทำให้เสียงร้องตะโกนยุติลง
11
ฉะนั้น ส่วนลึกในใจของเราร้องคร่ำครวญให้โมอับเหมือนพิณเล็ก และส่วนลึกสุดของเราก็กระทำเช่นเดียวกันต่อคีร์หะเรเซท
12
เมื่อโมอับจะมาปรากฏตัว เมื่อเขาเหนื่อยล้าที่สถานบูชาบนภูเขาสูง เมื่อเขามายังพระตำหนักเพื่ออธิษฐาน เขาก็จะทำไม่ได้”
13
นี่เป็นสิ่งที่ พระผู้เป็นเจ้า กล่าวถึงโมอับมานานแล้ว
14
แต่บัดนี้ พระผู้เป็นเจ้า ได้กล่าวว่า “ในอีก 3 ปี ซึ่งเป็นเหมือนวันเวลาของข้าทาส บารมีของโมอับจะถูกดูหมิ่น แม้ว่าจะมีผู้คนจำนวนมากมาย บรรดาผู้ที่ยังเหลืออยู่จะมีเพียงไม่กี่คนคือน้อยเหลือเกิน”
← Chapter 15
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 43
Chapter 44
Chapter 45
Chapter 46
Chapter 47
Chapter 48
Chapter 49
Chapter 50
Chapter 51
Chapter 52
Chapter 53
Chapter 54
Chapter 55
Chapter 56
Chapter 57
Chapter 58
Chapter 59
Chapter 60
Chapter 61
Chapter 62
Chapter 63
Chapter 64
Chapter 65
Chapter 66
Chapter 17 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50
51
52
53
54
55
56
57
58
59
60
61
62
63
64
65
66