1 Corinthians 9

Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →

1ข้าพเจ้าไม่มีเสรีภาพหรือ ข้าพเจ้าไม่ใช่อัครทูตหรือ ข้าพเจ้าไม่ได้เห็นพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้าของเราหรืออย่างไร พวกท่านไม่ใช่ผลงานของข้าพเจ้าในองค์พระผู้เป็นเจ้าหรือ

2แม้ข้าพเจ้าอาจไม่ได้เป็นอัครทูตสำหรับคนอื่น แต่เป็นสำหรับพวกท่านอย่างแน่นอน! เพราะท่านคือตราแห่งความเป็นอัครทูตของข้าพเจ้าในองค์พระผู้เป็นเจ้า

3ข้าพเจ้ามีข้อแก้ต่างกับพวกคนที่พิพากษาข้าพเจ้าดังนี้

4พวกเราไม่มีสิทธิ์กินดื่มหรือ

5พวกเราไม่มีสิทธิ์พาภรรยาซึ่งเป็นผู้เชื่อไปไหนมาไหนด้วยกันเหมือนอัครทูตคนอื่นๆ เหมือนที่น้องๆ ขององค์พระผู้เป็นเจ้า และเคฟาส ทำหรือ

6หรือมีแค่ข้าพเจ้ากับบารนาบัสเท่านั้นที่ต้องทำงานหาเลี้ยงชีพตัวเอง

7ใครบ้างที่เป็นทหารโดยเสียค่าใช้จ่ายเอง ใครบ้างทำไร่องุ่นและไม่ได้กินผลองุ่นจากไร่นั้น ใครบ้างดูแลฝูงสัตว์และไม่ได้ดื่มน้ำนมของพวกสัตว์นั้น

8ข้าพเจ้าพูดเช่นนี้ด้วยสิทธิอำนาจของมนุษย์เท่านั้นหรือ กฎบัญญัติไม่ได้กล่าวไว้อย่างเดียวกันหรือ

9เพราะกฎบัญญัติของโมเสสเขียนไว้ว่า “อย่าเอาตะกร้อครอบปากวัวซึ่งนวดข้าวอยู่” พระเจ้าห่วงใยแต่วัวเท่านั้นหรือ

10แน่นอนพระองค์พูดเช่นนี้ก็เพื่อเราไม่ใช่หรือ ถูกแล้วข้อนี้เขียนขึ้นเพื่อเราทั้งหลาย เพราะเมื่อคนไถนาและนวดข้าว พวกเขาย่อมทำโดยหวังจะได้รับส่วนแบ่งตอนเก็บเกี่ยว

11หากเราได้หว่านเมล็ดฝ่ายวิญญาณในหมู่พวกท่าน จะเกินไปไหมถ้าเราจะเก็บเกี่ยวฝ่ายวัตถุจากพวกท่านบ้าง

12ถ้าคนอื่นๆ ยังมีสิทธิ์ได้รับการสนับสนุนจากพวกท่าน เราก็ควรจะได้รับมากยิ่งกว่าไม่ใช่หรือ แต่เราก็ไม่ได้ใช้สิทธิ์นี้เลย ในทางตรงกันข้าม เรายอมลำบากเสียดีกว่าให้ข่าวประเสริฐของพระคริสต์ถูกขัดขวาง

13พวกท่านไม่รู้ใช่ไหมว่า คนที่ทำงานในวิหารก็ได้รับอาหารของตนจากวิหาร และคนที่ปรนนิบัติตรงแท่นบูชาก็รับส่วนแบ่งจากเครื่องบูชาบนแท่น

14ในทำนองเดียวกัน องค์พระผู้เป็นเจ้าได้สั่งไว้ว่า คนที่ประกาศข่าวประเสริฐควรได้รับปัจจัยเลี้ยงชีพจากข่าวประเสริฐ

15แต่ข้าพเจ้าไม่เคยใช้สิทธิ์เหล่านี้เลย และที่เขียนมานี้ก็ไม่ได้หวังให้พวกท่านทำเช่นนั้นแก่ข้าพเจ้า ข้าพเจ้ายอมตายเสียดีกว่าให้ใครมาพรากเอาเหตุแห่งความภูมิใจนี้ไป

16เมื่อประกาศข่าวประเสริฐ ข้าพเจ้าโอ้อวดไม่ได้ เพราะจำเป็นต้องประกาศ วิบัติแก่ข้าพเจ้าหากไม่ประกาศข่าวประเสริฐ!

17หากข้าพเจ้าสมัครใจประกาศ ย่อมได้รางวัลตอบแทน หากไม่สมัครใจประกาศ ข้าพเจ้าก็ยังต้องทำหน้าที่ตามที่ได้รับมอบหมาย

18แล้วอะไรคือรางวัลของข้าพเจ้า รางวัลก็คือ ในการประกาศข่าวประเสริฐ ข้าพเจ้าประกาศโดยไม่คิดค่าตอบแทน ดังนั้นข้าพเจ้าจึงไม่ใช้สิทธิ์ของตนอย่างเต็มที่ในฐานะผู้ประกาศข่าวประเสริฐ

19แม้ข้าพเจ้าเป็นอิสระและไม่ขึ้นกับใคร ข้าพเจ้าก็ยอมเป็นทาสคนทั้งปวงเพื่อชนะใจผู้คนให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้

20ต่อพวกยิวข้าพเจ้าก็เป็นเหมือนยิวเพื่อชนะใจคนยิว ต่อพวกที่อยู่ใต้กฎบัญญัติ ข้าพเจ้าก็เป็นเหมือนคนอยู่ใต้กฎบัญญัติ (แม้ตัวเองไม่ได้อยู่ใต้กฎนั้น) เพื่อจะชนะใจคนที่อยู่ใต้กฎบัญญัติ

21ต่อพวกคนไม่มีกฎบัญญัติ ข้าพเจ้าก็เป็นเหมือนคนไม่มีกฎบัญญัติ (ทั้งที่ข้าพเจ้าไม่ได้เป็นอิสระจากกฎบัญญัติของพระเจ้า แต่อยู่ใต้กฎบัญญัติของพระคริสต์) เพื่อจะชนะใจคนที่ไม่มีกฎบัญญัติ

22ต่อคนอ่อนแอข้าพเจ้าก็เป็นคนอ่อนแอ เพื่อจะชนะใจคนอ่อนแอ ข้าพเจ้าเป็นคนทุกแบบต่อคนทั้งปวง เพื่อจะช่วยบางคนให้รอดด้วยทุกวิถีทางที่เป็นไปได้

23ข้าพเจ้าทำทุกสิ่งนี้เพราะเห็นแก่ข่าวประเสริฐ เพื่อจะได้มีส่วนในพระพรแห่งข่าวประเสริฐ

24พวกท่านไม่รู้หรือว่าในการแข่งขัน นักวิ่งทุกคนออกวิ่ง แต่มีเพียงคนเดียวได้รับรางวัล จงวิ่งอย่างนั้นเพื่อให้ได้รางวัล

25ทุกคนที่เข้าแข่งขันผ่านการฝึกซ้อมอย่างเข้มงวด เขาทำอย่างนั้นเพื่อมงกุฎที่ไม่ยั่งยืน ส่วนเราทำเพื่อมงกุฎที่ยั่งยืนเป็นนิตย์

26ด้วยเหตุนี้ ข้าพเจ้าจึงไม่ได้วิ่งแบบไร้จุดหมาย ไม่ได้ต่อสู้เหมือนคนชกลม

27แต่ข้าพเจ้าฝึกร่างกายให้อยู่ใต้วินัยอย่างเคร่งครัด และทำให้มันเป็นทาสของข้าพเจ้า เพื่อว่าหลังจากที่ได้ประกาศแก่คนอื่นแล้ว ข้าพเจ้าเองจะไม่ขาดคุณสมบัติที่จะรับรางวัล

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →