2 Kings 4

Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

1มีภรรยาของผู้เผยพระวจนะคนหนึ่งมาร้องต่อเอลีชาว่า “ผู้รับใช้ของท่านผู้เป็นสามีของดิฉันเสียชีวิตแล้ว และท่านก็ทราบว่าเขายำเกรงพระยาห์เวห์ ตอนนี้เจ้าหนี้จะมายึดลูกชายสองคนของดิฉันไปเป็นทาส”

2เอลีชาตอบว่า “ข้าจะช่วยอะไรได้บ้าง ที่บ้านของเจ้ามีอะไรบ้างล่ะ” เธอตอบว่า “ไม่มีอะไรเลยนอกจากน้ำมันมะกอกหนึ่งเหยือกเล็กๆ”

3เอลีชากล่าวว่า “จงไปขอไหเปล่าจากเพื่อนบ้านทุกคน จงขอมาหลายๆ ใบ

4แล้วเข้าไปในบ้านกับลูก ปิดประตู เทน้ำมันลงไหทุกใบ พอเต็มใบหนึ่งก็ยกไปตั้งไว้ต่างหาก”

5เธอก็กลับไปที่บ้านและปิดประตู ลูกชายของเธอนำไหมาให้ เธอก็เทน้ำมัน

6เมื่อไหทุกใบเต็ม เธอบอกลูกชายว่า “เอาไหมาให้แม่อีกใบสิ” ลูกชายตอบว่า “ไม่มีเหลือแล้ว” น้ำมันก็หยุดไหล

7เธอจึงไปแจ้งเอลีชาคนของพระเจ้า และเขากล่าวว่า “จงไปขายน้ำมันเอาเงินใช้หนี้ ส่วนที่เหลือเจ้ากับลูกๆ เก็บไว้เลี้ยงชีวิต”

8วันหนึ่งเอลีชาไปที่ชูเนม ในเมืองนั้นมีหญิงมั่งมีคนหนึ่งเชิญเขาไปกินอาหาร ฉะนั้นทุกครั้งที่เขาเดินทางผ่านมาก็จะแวะไปกินอาหารที่นั่น

9หญิงนั้นกล่าวกับสามีว่า “ดิฉันรู้ว่าชายคนที่แวะเวียนเข้ามาบ่อยๆ คนนี้คือคนบริสุทธิ์ของพระเจ้า

10ให้เราจัดห้องเล็กบนดาดฟ้าสำหรับเขา ยกเตียง โต๊ะ เก้าอี้ และตะเกียงเข้าไปตั้ง ทุกครั้งที่เขาผ่านมาจะได้แวะพัก”

11ครั้งหนึ่งเอลีชามาที่นั่นและขึ้นไปพักในห้องนั้น

12เขาสั่งเกหะซีคนรับใช้ของเขาว่า “ไปเรียกหญิงชาวชูเนมคนนั้นมา” เขาจึงไปเรียกเธอ เธอก็มายืนอยู่ตรงหน้าเขา

13เอลีชากล่าวกับเขาว่า “บอกเธอว่า ‘เจ้าต้องลำบากเพื่อจัดสิ่งต่างๆ ให้เรา เราจะทำอะไรให้เจ้าได้บ้าง อยากให้เราเอ่ยถึงความดีความชอบของเจ้าต่อกษัตริย์หรือต่อแม่ทัพบ้างหรือเปล่า’ ” เธอตอบว่า “ดิฉันอยู่ในหมู่พี่น้อง ไม่ขาดสิ่งใดเลย”

14เอลีชาถามว่า “พวกเราจะทำอะไรให้เธอได้บ้าง” เกหะซีตอบว่า “เธอไม่มีลูกชายและสามีของเธอก็ชราแล้ว”

15เอลีชาจึงพูดว่า “เรียกเธอมาเถิด” เขาก็เรียกและเธอยืนอยู่ที่ประตู

16เอลีชากล่าวว่า “ปีหน้าในเวลาราวๆ นี้ เจ้าจะได้อุ้มลูกชายคนหนึ่งไว้ในอ้อมแขนของเจ้า” เธอร้องว่า “อย่าเลยนายท่าน ได้โปรดคนของพระเจ้า ขออย่าหลอกผู้รับใช้ของท่านเลย!”

17แต่หญิงนั้นก็ตั้งครรภ์ และปีต่อมาในช่วงเวลาเดียวกันนั้น เธอก็คลอดลูกชายคนหนึ่งตามที่เอลีชาบอกไว้

18เมื่อเด็กนั้นโตขึ้น วันหนึ่งเขาออกไปหาพ่อซึ่งทำงานอยู่กับคนงานเก็บเกี่ยว

19และเขาบอกพ่อว่า “หัวของลูก! หัวของลูก!” พ่อของเด็กจึงสั่งคนรับใช้ว่า “อุ้มเขาไปหาแม่สิ”

20หลังจากคนรับใช้อุ้มเขาไปหาแม่ เด็กนั้นก็นอนหนุนตักแม่จนเที่ยง แล้วเขาก็ตาย

21เธออุ้มเขาขึ้นไปนอนบนเตียงของคนของพระเจ้า ปิดประตูและออกมา

22เธอบอกสามีว่า “ช่วยส่งคนรับใช้คนหนึ่งกับลามาให้ดิฉัน ดิฉันจะได้รีบไปหาคนของพระเจ้า แล้วจะรีบกลับมา”

23สามีถามว่า “ทำไมต้องไปวันนี้ด้วย ไม่ใช่วันขึ้นหนึ่งค่ำหรือวันสะบาโตเลย” เธอตอบว่า “ไม่เป็นไรหรอก”

24เธอขึ้นลาและสั่งคนรับใช้ว่า “นำทางไปเร็วๆ ไม่ต้องเป็นห่วงข้าหรอกนะ อย่าลดความเร็ว นอกจากข้าจะบอกเจ้า”

25เธอจึงออกเดินทางมาหาคนของพระเจ้าที่ภูเขาคารเมล เมื่อคนของพระเจ้าเห็นเธอแต่ไกลก็พูดกับเกหะซีคนรับใช้ว่า “โน่นแน่ะ! หญิงชาวชูเนมคนนั้นกำลังมา!

26จงวิ่งออกไปรับเธอ และถามดูว่า ‘ท่านสบายดีหรือ สามีของท่านสบายดีหรือ ลูกของท่านสบายดีหรือเปล่า’ ” เธอกล่าวว่า “ทุกอย่างเรียบร้อยดี”

27เมื่อเธอมาถึงตัวคนของพระเจ้าที่ภูเขา เธอยึดเท้าของเขาไว้แน่น เกหะซีพยายามจะผลักเธอออกไป แต่คนของพระเจ้ากล่าวว่า “ปล่อยเธอเถิด! เธอทุกข์ใจยิ่งนักและพระยาห์เวห์ปิดบังเรื่องนี้ไว้ และไม่ได้บอกข้าว่าเป็นเพราะเหตุใด”

28เธอกล่าวว่า “ท่านเจ้าข้า ดิฉันขอลูกชายจากท่านหรือ ดิฉันขอร้องท่านไม่ใช่หรือว่า ‘อย่ามาให้ความหวังดิฉันเลย’ ”

29เอลีชากล่าวกับเกหะซีว่า “จงคาดเอวทับเสื้อคลุมให้ทะมัดทะแมง ถือไม้เท้าของข้าวิ่งไป ไม่ต้องทักทายใครที่เจ้าพบเจอ ถ้ามีใครร้องทักก็อย่าตอบ จงเอาไม้เท้าของข้าไปวางบนหน้าเด็ก”

30แต่แม่ของเด็กกล่าวว่า “พระยาห์เวห์มีชีวิตอยู่และท่านมีชีวิตอยู่แน่ฉันใด ดิฉันจะไม่ไปจากท่านฉันนั้น” ฉะนั้นเขาจึงลุกขึ้นและตามเธอไป

31เกหะซีล่วงหน้าไปก่อนและเอาไม้เท้าวางบนหน้าเด็ก แต่ไม่มีเสียงหรือการตอบสนองใดๆ เกหะซีจึงกลับมาบอกเอลีชาว่า “เด็กนั้นยังไม่ฟื้น”

32เมื่อเอลีชามาถึง เด็กนั้นนอนตายอยู่บนเตียงของเอลีชา

33เขาก็เข้าไป ปิดประตูอยู่กับเด็กนั้นตามลำพังและอธิษฐานต่อพระยาห์เวห์

34จากนั้นเขาขึ้นไปบนเตียงและนอนทาบบนร่างของเด็ก เอาปากทาบบนปาก ตาประกบตา มือประกบมือ ขณะที่เขาเหยียดกายลงบนเด็กนั้น ร่างของเด็กก็เริ่มอบอุ่นขึ้น

35เอลีชาลงจากเตียง เดินไปเดินมาอยู่ในห้อง แล้วขึ้นไปบนเตียง เอนร่างทับบนร่างเด็กอีกครั้ง เด็กนั้นก็จามเจ็ดครั้ง แล้วลืมตาขึ้น

36เอลีชาจึงเรียกเกหะซีมา แล้วสั่งว่า “ไปเรียกหญิงชาวชูเนมมา” เขาก็ไปเรียก เมื่อเธอมา เอลีชากล่าวว่า “รับลูกของเจ้าไปเถิด”

37เธอเข้ามาหมอบลงกับพื้นแทบเท้าของเขา แล้วอุ้มลูกเดินออกไป

38เอลีชากลับไปยังกิลกาล เกิดการกันดารอาหารในแถบนั้น วันหนึ่งขณะที่เขานั่งอยู่ต่อหน้ากลุ่มผู้เผยพระวจนะ เขาบอกคนรับใช้ของเขาว่า “ทำอาหารหม้อใหญ่เลี้ยงผู้เผยพระวจนะเหล่านี้ด้วย”

39คนหนึ่งออกไปหาสมุนไพรในท้องทุ่ง และเจอไม้เลื้อยมีผลคล้ายแตงกวา จึงเก็บมามากเท่าที่จะหอบใส่เสื้อคลุมมาได้ เมื่อกลับมาถึงเขาก็หั่นใส่หม้อโดยไม่รู้ว่าเป็นไม้เลื้อยอะไร

40ครั้นตักอาหารกินกัน พอเริ่มกินก็ร้องว่า “คนของพระเจ้า มีความตายอยู่ในหม้อนี้” และพวกเขากินอาหารนั้นไม่ได้

41เอลีชากล่าวว่า “เอาแป้งมาสิ” แล้วเขาก็เอาแป้งใส่หม้อ แล้วบอกว่า “ตักให้ทุกคนกินได้แล้ว” อาหารก็ไม่เป็นพิษอีก

42ชายคนหนึ่งจากบาอัลชาลิชาห์นำขนมปังข้าวบาร์เลย์ยี่สิบก้อนทำจากเมล็ดข้าวผลแรกของการเก็บเกี่ยว พร้อมด้วยรวงข้าวใหม่มามอบให้คนของพระเจ้า เอลีชาจึงสั่งว่า “จงนำไปเลี้ยงคนทั้งหลาย”

43คนรับใช้ถามว่า “ของแค่นี้จะเลี้ยงคนนับร้อยได้อย่างไร” แต่เอลีชาตอบว่า “ไปเถิด เพราะพระยาห์เวห์พูดว่า ‘พวกเขาจะได้กินและยังมีเหลืออีก’ ”

44เขาก็เอาขนมปังมากินกันและมีเหลือด้วยตามที่พระยาห์เวห์ได้พูดไว้

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →