2 Kings 5

Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →

1ฝ่ายนาอามานเป็นแม่ทัพของกษัตริย์อารัม เขาเป็นคนสำคัญของเจ้านายและเป็นที่ยกย่องนับถือ เพราะพระยาห์เวห์ให้ชัยชนะแก่ประเทศอารัมผ่านทางเขา เขาเป็นนักรบเก่งกล้า แต่เป็นโรคเรื้อน

2กองทหารอารัมได้ไปรุกรานคนอิสราเอล และในบรรดาเชลย มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งถูกยกให้เป็นสาวใช้ของภรรยานาอามาน

3เด็กหญิงผู้นี้พูดกับนายหญิงว่า “หนูอยากให้นายท่านไปพบผู้เผยพระวจนะในสะมาเรีย! เขาผู้นั้นจะได้รักษานายท่านให้หายจากโรคเรื้อน”

4นาอามานจึงบอกเจ้านายตามที่เด็กผู้หญิงจากอิสราเอลคนนั้นพูด

5กษัตริย์อารัมตอบว่า “อย่างนี้ต้องไปให้ได้ ข้าจะฝากจดหมายไปถึงกษัตริย์แห่งอิสราเอล” นาอามานจึงออกเดินทาง นำเงินหนัก 10 ตะลันต์ ทองหนัก 6,000 เชเขล และเสื้อผ้าสิบชุดมาด้วย

6จดหมายถึงกษัตริย์แห่งอิสราเอลนั้นมีใจความว่า “พร้อมกับจดหมายนี้ ข้าพเจ้าขอส่งนาอามานผู้รับใช้ของข้าพเจ้ามาให้ท่านรักษาโรคเรื้อน”

7เมื่อกษัตริย์แห่งอิสราเอลได้อ่านสาส์นนั้นก็ฉีกเสื้อคลุมและพูดว่า “ข้าเป็นพระเจ้าหรือ ที่จะสามารถทำลายหรือให้ชีวิตได้ ทำไมเขาส่งคนโรคเรื้อนมาให้ข้ารักษา ดูสิ เขาพยายามหาเหตุมารุกรานข้านั่นเอง!”

8เมื่อเอลีชาคนของพระเจ้าได้ยินว่ากษัตริย์แห่งอิสราเอลฉีกเสื้อคลุม ก็ส่งข่าวมาบอกเขาว่า “ทำไมท่านจึงฉีกเสื้อคลุม ขอส่งชายคนนั้นมาพบข้าพเจ้า แล้วเขาจะได้รู้ว่ามีผู้เผยพระวจนะคนหนึ่งในอิสราเอล”

9นาอามานจึงนั่งรถม้าศึกมาหยุดอยู่หน้าประตูบ้านของเอลีชา

10เอลีชาส่งผู้ส่งสาส์นออกมาบอกนาอามานว่า “จงไปชำระตัวของท่านในแม่น้ำจอร์แดนเจ็ดครั้ง แล้วเนื้อของท่านจะกลับเป็นปกติและท่านจะหาย”

11แต่นาอามานโกรธจัดและกล่าวว่า “ข้าคิดว่าเขาจะออกมาพบข้า มายืนร้องเรียกนามพระยาห์เวห์พระเจ้าของเขา โบกไม้โบกมือเหนือแผลและรักษาข้าให้หายจากโรคเรื้อน

12แม่น้ำอาบานาและแม่น้ำฟารปาร์ที่ดามัสกัสไม่ดีกว่าแม่น้ำของอิสราเอลหรือ ข้าไปอาบในแม่น้ำเหล่านั้นให้หายจากโรคไม่ได้หรือ” ว่าแล้วนาอามานก็ผลุนผลันออกไปด้วยความโกรธ

13แต่บ่าวของนาอามานไปพูดกับนายว่า “ท่านพ่อ ถ้าผู้เผยพระวจนะบอกให้ท่านทำอะไรยากๆ ท่านจะไม่ทำหรอกหรือ ยิ่งกว่านั้นเท่าใดท่านน่าจะทำตามเมื่อเขาบอกว่า ‘จงไปชำระตัวแล้วก็จะหาย!’ ”

14ฉะนั้นนาอามานจึงลงไปที่แม่น้ำจอร์แดน แล้วจุ่มตัวเจ็ดครั้งตามที่คนของพระเจ้าสั่งไว้ แล้วเนื้อตัวของเขาก็กลับเป็นเหมือนเด็กหนุ่ม และหายจากโรคเรื้อน

15นาอามานและทุกคนที่คอยรับใช้เขาจึงกลับมาพบคนของพระเจ้า เขายืนอยู่ต่อหน้าเอลีชาและกล่าวว่า “ข้าพเจ้าทราบแล้วว่าไม่มีพระเจ้าอื่นใดในโลกนอกจากในอิสราเอล บัดนี้โปรดรับของกำนัลจากผู้รับใช้ของท่านเถิด”

16แต่ผู้เผยพระวจนะตอบว่า “พระยาห์เวห์ที่ข้ารับใช้มีชีวิตอยู่แน่ฉันใด ข้าจะไม่รับแม้แต่สิ่งเดียวฉันนั้น” ถึงนาอามานคะยั้นคะยอ เขาก็ยืนกรานปฏิเสธ

17นาอามานกล่าวว่า “ในเมื่อท่านไม่ยอมรับของกำนัล ก็ขอดินเท่าที่ล่อสองตัวจะบรรทุกได้ให้แก่ผู้รับใช้ของท่านเอากลับไปบ้าน เพราะต่อแต่นี้ไปผู้รับใช้ของท่านจะไม่ถวายเครื่องเผาบูชาทั้งตัวหรือของถวายแด่เทพเจ้าอื่นใด เว้นแต่พระยาห์เวห์

18แต่ขอพระยาห์เวห์อภัยโทษผู้รับใช้ของท่านเรื่องหนึ่งคือ เมื่อกษัตริย์ผู้เป็นเจ้านายของข้าพเจ้าเข้าไปในวิหารของเทพเจ้าริมโมนเพื่อกราบไหว้ ข้าพเจ้าจะต้องคอยพยุงเขาและต้องค้อมตัวลงด้วย ขอพระยาห์เวห์อภัยผู้รับใช้ของท่านที่จะต้องค้อมตัวลงคำนับในวิหารของเทพเจ้าริมโมน”

19เอลีชากล่าวว่า “ไปโดยสวัสดิภาพเถิด” หลังจากนาอามานออกเดินทางไปได้ระยะหนึ่ง

20เกหะซีคนรับใช้ของเอลีชาคนของพระเจ้ารำพึงว่า “นายของข้าใจดีเกินไป ไม่น่าปล่อยให้นาอามานคนอารัมไปโดยไม่รับของกำนัลจากเขา พระยาห์เวห์มีชีวิตอยู่แน่ฉันใด ข้าจะวิ่งตามเขาไปและเอาบางอย่างจากเขาฉันนั้น”

21ดังนั้นเกหะซีรีบรุดตามนาอามานไป เมื่อนาอามานเห็นเขาวิ่งมาหา ก็ลงจากรถม้ามาถามว่า “มีอะไรหรือ”

22เกหะซีตอบว่า “ทุกอย่างเรียบร้อยดี นายของข้าพเจ้าให้มาเรียนว่า ‘มีผู้เผยพระวจนะสองคนจากเทือกเขาเอฟราอิมเพิ่งมาถึง โปรดให้เงินหนัก 1 ตะลันต์ กับเสื้อผ้าสองชุดแก่เขา’ ”

23นาอามานตอบว่า “เอาไป 2 ตะลันต์เลย” แล้วเขาก็ให้เสื้อผ้าสองชุด มัดแท่งเงินหนัก 2 ตะลันต์เข้าด้วยกัน ใส่เป็นสองถุงมอบให้คนรับใช้สองคนแบกนำหน้าเกหะซีกลับไป

24เมื่อเกหะซีมาถึงเนินเขา ก็รับถุงจากคนรับใช้นั้นเก็บไว้ในบ้าน แล้วให้คนรับใช้นั้นกลับไป

25เมื่อเกหะซีเข้ามายืนต่อหน้านายของเขา เอลีชาถามว่า “เจ้าไปไหนมาเกหะซี” เขาตอบว่า “ผู้รับใช้ของท่านไม่ได้ไปไหนเลย”

26เอลีชากล่าวว่า “เมื่อชายผู้นั้นลงจากรถของเขามาพบเจ้า จิตใจของข้าอยู่กับเจ้าด้วยไม่ใช่หรือ นี่เป็นโอกาสที่จะรับเงิน เสื้อผ้า สวนมะกอก สวนองุ่น แกะ วัวและทาสชายหญิงหรือ

27โรคเรื้อนของนาอามานจะติดตัวเจ้ากับลูกหลานตลอดไป” แล้วเกหะซีก็เดินออกไปจากเอลีชาและเขาก็เป็นโรคเรื้อน ผิวของเขาเป็นด่างขาวเหมือนหิมะ

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →