2 Kings 7

Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)

← Chapter 6 Jump to: Chapter 8 →

1เอลีชาตอบว่า “จงฟังถ้อยคำของพระยาห์เวห์ พระยาห์เวห์พูดดังนี้ว่า วันพรุ่งนี้เวลาราวๆ นี้ แป้งที่ดีที่สุด 1 ซีห์ หรือข้าวบาร์เลย์ 2 ซีห์ จะซื้อขายกันด้วยเงินหนัก 1 เชเขล ที่ประตูเมืองสะมาเรีย”

2นายทหารที่ติดตามกษัตริย์กล่าวกับคนของพระเจ้าว่า “ต่อให้พระยาห์เวห์เปิดฟ้าสวรรค์ก็จะเป็นไปได้หรือ” เอลีชาตอบว่า “เจ้าจะเห็นกับตา แต่เจ้าจะไม่มีโอกาสได้กิน!”

3มีคนโรคเรื้อน สี่คนนั่งอยู่ตรงทางเข้าประตูเมือง พวกเขาพูดกันว่า “ทำไมมานั่งรอความตายอยู่ที่นี่

4เราอยู่ที่นี่ก็จะอดตาย ถ้ากลับเข้าไปในเมืองก็อดตายกันอยู่ดี เราไปสวามิภักดิ์ต่อพวกอารัมกันเถิด ถ้าเขาไว้ชีวิตเรา เราก็อยู่ ถ้าเขาฆ่าเรา เราก็ตาย”

5ตอนพลบค่ำพวกเขาพากันไปยังค่ายพักอารัม แต่ไม่มีใครอยู่ที่นั่นเลย

6เพราะพระยาห์เวห์บันดาลให้กองทัพอารัมได้ยินเสียงรถม้าศึก เสียงควบม้า เสียงกองทัพใหญ่ จึงพูดกันว่า “กษัตริย์แห่งอิสราเอลจ้างพวกฮิตไทต์และกษัตริย์อียิปต์มาโจมตีเราแล้ว!”

7พวกเขาจึงเตลิดหนีไปเมื่อพลบค่ำ ทิ้งเต็นท์ ม้า ลา และข้าวของทุกอย่างไว้ แล้วหนีเอาชีวิตรอด

8เมื่อคนโรคเรื้อนเหล่านั้นมาถึงริมค่าย ก็เข้าไปในเต็นท์และกินดื่ม พวกเขาเอาเงินทองและเสื้อผ้าออกมาแล้วซ่อนไว้ พวกเขากลับมาอีกและเข้าไปในเต็นท์อื่น แล้วขนของไปเก็บซ่อนไว้

9แล้วพวกเขาพูดกันว่า “พวกเราทำอย่างนี้ไม่ถูก นี่เป็นข่าวดี แล้วเราไม่ยอมบอกใคร หากรอจนถึงวันพรุ่งนี้จะต้องมีโทษหนัก เรารีบกลับไปรายงานทางวังกันดีกว่า”

10ฉะนั้นพวกเขาจึงกลับมาร้องบอกยามรักษาการณ์ประตูเมืองว่า “พวกเราได้ออกไปที่ค่ายของชาวอารัม พบว่าม้าและลาถูกผูกไว้ เต็นท์ก็เป็นระเบียบดี แต่ไม่มีใครอยู่ที่นั่นเลยสักคน”

11ยามรักษาการณ์จึงตะโกนแจ้งข่าวให้ทางวังทราบ

12กษัตริย์ตื่นนอนกลางดึก แล้วพูดกับข้าราชการทั้งหลายว่า “ข้าจะบอกพวกเจ้าถึงสิ่งที่คนอารัมได้ทำกับเรา พวกเขารู้ว่าเราอดอยากจึงทิ้งค่ายไปหลบซ่อนตัวอยู่ในทุ่งนา และคิดว่า ‘พวกเขาจะออกมาแน่ๆ เราจะได้จับพวกเขาและบุกเข้ายึดเมือง’ ”

13ข้าราชการคนหนึ่งตอบว่า “ให้บางคนเอาม้าห้าตัวที่ยังเหลืออยู่ในเมืองไป เพราะอย่างไรม้าพวกนี้ก็ต้องตายเหมือนกับชาวอิสราเอลที่เหลือทั้งหมดเหล่านี้ ดังนั้นให้เราส่งพวกเขาไปดูเถิดว่ามีอะไรเกิดขึ้น”

14ดังนั้นพวกเขาจึงเลือกรถม้าศึกมาสองคันพร้อมม้า และกษัตริย์ก็ส่งพวกเขาตามกองทัพอารัมไป กษัตริย์สั่งพวกเขาว่า “จงไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น”

15พวกเขาตามไปถึงแม่น้ำจอร์แดน พบเสื้อผ้าและเครื่องใช้ไม้สอยซึ่งพวกอารัมทิ้งไว้ตลอดทางเนื่องจากหนีเตลิดไปอย่างชุลมุน แล้วพวกเขาก็กลับมารายงานกษัตริย์

16ประชาชนจึงกรูกันออกไปยึดข้าวของในค่ายอารัม จึงเป็นจริงตามที่พระยาห์เวห์ได้พูดไว้คือ ในวันนั้นแป้งที่ดีที่สุด 1 ซีห์ หรือข้าวบาร์เลย์ 2 ซีห์ จะขายกันในราคาเพียง 1 เชเขล

17กษัตริย์แต่งตั้งนายทหารองครักษ์คนนั้นให้ดูแลที่ประตูเมือง แต่เขาถูกประชาชนเหยียบตายที่นั่น ตามที่คนของพระเจ้าได้ทำนายไว้เมื่อวันก่อน คราวที่กษัตริย์มาที่บ้านของเขา

18เหตุการณ์เป็นไปตามที่คนของพระเจ้าได้กล่าวกับกษัตริย์ว่า “วันพรุ่งนี้เวลาราวๆ นี้แป้งที่ดีที่สุด 1 ซีห์ หรือข้าวบาร์เลย์ 2 ซีห์ จะขายกันด้วยเงินหนัก 1 เชเขลที่ประตูเมืองสะมาเรีย”

19แต่นายทหารของกษัตริย์ได้แย้งคนของพระเจ้าว่า “ต่อให้พระยาห์เวห์เปิดฟ้าสวรรค์ก็จะเป็นไปได้หรือ” คนของพระเจ้าตอบว่า “เจ้าจะเห็นกับตา แต่เจ้าจะไม่มีโอกาสได้กิน!”

20และก็เป็นไปตามนั้นทุกประการ เพราะเขาถูกประชาชนเหยียบตายที่ประตูเมือง

← Chapter 6 Jump to: Chapter 8 →