Mark 7

Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)

← Chapter 6 Jump to: Chapter 8 →

1พวกฟาริสีและครูสอนกฎบัญญัติบางคนที่มาจากเยรูซาเล็มมาห้อมล้อมพระเยซู

2และเห็นสาวกบางคนของพระองค์กินอาหารโดยไม่ได้ล้างมือซึ่งถือว่า “เป็นมลทิน”

3(พวกฟาริสีและชาวยิวทุกคนถือตามประเพณีที่สืบทอดจากบรรพบุรุษว่า จะไม่กินอาหารจนกว่าจะได้ล้างมือตามระเบียบพิธีก่อน

4เมื่อกลับจากตลาดต้องล้างมือก่อนกินอาหาร และยังมีธรรมเนียมอื่นๆ อีกหลายอย่าง เช่น การล้างถ้วย เหยือก และภาชนะต่างๆ)

5พวกฟาริสีและครูสอนกฎบัญญัติจึงถามพระเยซูว่า “ทำไมสาวกของท่านไม่ทำตามธรรมเนียมของผู้อาวุโส แต่กลับกินอาหารด้วยมือที่เป็นมลทิน”

6พระองค์ตอบว่า “อิสยาห์พูดถูกเมื่อเผยพระวจนะถึงพวกท่านคนหน้าซื่อใจคด ดังที่เขียนไว้ว่า ‘คนพวกนี้ยกย่องเราแต่ปาก แต่ใจห่างไกลจากเรา

7พวกเขานมัสการเราโดยเปล่าประโยชน์ คำสอนของเขาเป็นเพียงกฎเกณฑ์ของมนุษย์’

8พวกท่านละเลยพระบัญญัติของพระเจ้า และไปยึดถือธรรมเนียมของมนุษย์”

9และพระองค์พูดว่า “พวกท่านมีวิธีเลี่ยงพระบัญญัติของพระเจ้าไปทำตาม ธรรมเนียมของตัวเอง!

10เพราะโมเสสพูดว่า ‘จงให้เกียรติพ่อแม่ของเจ้า’ และ ‘ใครแช่งด่าพ่อแม่ต้องมีโทษถึงตาย’

11แต่พวกท่านพูดว่า ถ้าใครประกาศว่าสิ่งใดที่เคยใช้เพื่อช่วยเหลือพ่อแม่ก็คือโกระบาน (คือของที่อุทิศถวายแด่พระเจ้าแล้ว)

12แล้วท่านไม่ให้เขาทำอะไรเพื่อพ่อหรือแม่อีกต่อไป

13ดังนั้นท่านทำให้พระวจนะของพระเจ้าเป็นโมฆะ โดยการยึดธรรมเนียมของตัวเองที่สืบทอดกันมา และพวกท่านยังทำอีกหลายอย่างในทำนองนี้”

14แล้วพระเยซูเรียกฝูงชนเข้ามาหาพระองค์อีกครั้ง และกล่าวว่า “ทุกคนจงฟังและเข้าใจข้อนี้

15ไม่มีสิ่งใดจากภายนอกที่เข้าไปในตัวคนทำให้เขาเป็นมลทิน แต่สิ่งที่ออกจากตัวเขาต่างหากที่ทำให้เป็นมลทิน”

17เมื่อแยกจากฝูงชน และเข้ามาในบ้านแล้ว พวกสาวกถามพระองค์เรื่องอุปมานี้

18พระองค์ถามว่า “พวกเจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือ ไม่เห็นหรือว่า ไม่มีสิ่งใดจากภายนอกที่เข้าไปในตัวคนแล้วทำให้เขาเป็นมลทิน

19เพราะมันไม่ได้เข้าไปในใจ แต่ลงท้องแล้วขับถ่ายออกไป” (ที่พระเยซูพูดอย่างนี้เพื่อประกาศว่าอาหารทุกอย่างสะอาด)

20พระองค์พูดต่อว่า “สิ่งที่ออกมาจากมนุษย์ต่างหากที่ทำให้เขาเป็นมลทิน

21เพราะสิ่งที่ออกมาจากใจคน คือ ความคิดชั่ว ความผิดบาปทางเพศ การลักขโมย การเข่นฆ่า

22การคบชู้ ความโลภ การมุ่งร้าย การหลอกลวง ราคะตัณหา ความอิจฉา การนินทาว่าร้าย ความหยิ่ง และความโง่ไม่รู้ดีรู้ชั่ว

23ความชั่วทั้งหมดนี้ออกมาจากข้างใน และทำให้มนุษย์เป็นมลทิน”

24พระเยซูออกจากที่นั่นและเข้าสู่เขตเมืองไทระ พระองค์เข้าไปในบ้านหลังหนึ่ง และไม่ต้องการให้ใครรู้ แต่ก็ปิดไว้ไม่อยู่

25หญิงคนหนึ่งมีลูกสาวตัวเล็กๆ ถูกวิญญาณโสโครกสิง ทันทีที่เธอได้รู้ข่าวพระเยซู ก็มากราบแทบเท้าพระองค์

26ผู้หญิงคนนี้เป็นชาวกรีกเกิดในซีเรียฟีนิเซีย เธออ้อนวอนพระเยซูให้ขับผีออกจากลูกสาวของเธอ

27พระองค์บอกเธอว่า “ต้องให้ลูกๆ กินอิ่มก่อน การเอาอาหารของลูกโยนให้สุนัขก็ไม่ถูกต้อง”

28เธอตอบว่า “เจ้าค่ะนายท่าน แต่สุนัขใต้โต๊ะยังได้กินเศษอาหารที่เหลือจากลูกๆ”

29แล้วพระองค์จึงบอกว่า “เพราะคำตอบเช่นนี้ จงไปเถิด เพราะผีออกจากตัวลูกสาวของเจ้าแล้ว”

30เธอกลับบ้านก็พบลูกสาวนอนอยู่บนเตียง และผีได้ออกไปแล้ว

31แล้วพระเยซูออกจากเขตเมืองไทระผ่านเมืองไซดอน ไปที่ทะเลสาบกาลิลี และเข้าสู่แคว้นเดคาโปลิส

32มีคนพาชายคนหนึ่งที่หูหนวกพูดเกือบไม่ได้ พวกเขาอ้อนวอนให้พระเยซูวางมือบนชายคนนี้

33เมื่อพระองค์พาเขาเลี่ยงไปจากฝูงชนแล้ว ก็เอานิ้วมือสอดเข้าไปในหูเขา และบ้วนน้ำลายไปแตะที่ลิ้นเขา

34พระองค์เงยหน้ามองฟ้า ถอนใจยาว และพูดกับเขาว่า “เอฟฟาธา” (ซึ่งแปลว่า “จงเปิดออก”)

35แล้วหูของเขาก็หายหนวก ลิ้นก็หายติดขัด และเริ่มพูดได้ชัดเจน

36พระเยซูกำชับพวกเขาว่าอย่าเล่าให้ใครฟัง แต่ยิ่งห้าม เขาก็ยิ่งเล่าลือเรื่องนี้ไปทั่ว

37ผู้คนต่างประหลาดใจ พูดกันว่า “ท่านทำทุกสิ่งได้อย่างดี ถึงกับทำให้คนหูหนวกได้ยินและคนใบ้พูดได้”

← Chapter 6 Jump to: Chapter 8 →