Numbers 22

Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)

← Chapter 21 Jump to: Chapter 23 →

1แล้วชาวอิสราเอลเดินทางมาถึงที่ราบโมอับ และตั้งค่ายพักริมแม่น้ำจอร์แดน ตรงข้ามเมืองเยรีโค

2ฝ่ายบาลาคลูกชายของศิปโปร์ได้เห็นการทั้งปวงซึ่งคนอิสราเอลทำแก่ชาวอาโมไรต์

3และโมอับหวาดผวาเนื่องจากคนอิสราเอลมีกำลังคนมากมาย โมอับคร้ามกลัวชาวอิสราเอลยิ่งนัก

4ชาวโมอับจึงหารือกับบรรดาผู้นำมีเดียนว่า “ฝูงชนนี้จะมากลืนกินทุกอย่างเหมือนวัวกินหญ้า” ดังนั้นบาลาคลูกชายของศิปโปร์ผู้เป็นกษัตริย์โมอับในเวลานั้น

5จึงส่งผู้ส่งสาส์นไปเรียกบาลาอัมลูกชายของเบโอร์ ซึ่งอยู่ที่เปโธร์บ้านเกิดเมืองนอนของเขาใกล้แม่น้ำยูเฟรติส บาลาคกล่าวว่า “ชนชาติหนึ่งออกมาจากอียิปต์ แห่กันมามืดฟ้ามัวดินและมาประชิดแดนข้าพเจ้าแล้ว

6ขอมาแช่งคนเหล่านี้ เพราะพวกเขาแข็งแกร่งเกินกำลังของเรา เผื่อว่าเราจะได้ขับไล่พวกเขาออกจากดินแดน เพราะเรารู้มาว่าทุกคนที่ท่านอวยพรก็ได้รับพร ส่วนคนที่ท่านสาปแช่งก็ต้องคำสาป”

7เหล่าผู้อาวุโสของโมอับและมีเดียนจึงจากไปและนำเงินจ่ายค่าทำนายไปด้วย เมื่อมาพบบาลาอัม ก็แจ้งตามที่บาลาคกล่าว

8บาลาอัมกล่าวว่า “เชิญพักค้างคืนที่นี่ก่อน แล้วข้าพเจ้าจะบอกคำตอบที่พระยาห์เวห์ให้มา” ดังนั้นพวกข้าราชการชาวโมอับจึงพักอยู่กับเขา

9พระเจ้ามาหาบาลาอัมและถามว่า “คนเหล่านี้ที่อยู่กับเจ้าเป็นใคร”

10บาลาอัมตอบพระเจ้าว่า “บาลาคลูกชายของศิปโปร์กษัตริย์แห่งโมอับส่งข่าวมาว่า

11‘ชนชาติหนึ่งที่ออกมาจากอียิปต์อย่างมืดฟ้ามัวดิน บัดนี้ขอเชิญท่านไปสาปแช่งพวกเขาให้เรา เผื่อว่าเราจะสามารถสู้รบและขับไล่พวกเขาออกไปได้’ ”

12แต่พระเจ้าพูดกับบาลาอัมว่า “อย่าไปกับพวกนั้น เจ้าจะสาปแช่งคนเหล่านั้นไม่ได้เพราะพวกเขาได้รับพรแล้ว”

13เช้าวันรุ่งขึ้นบาลาอัมลุกขึ้นและบอกพวกข้าราชการที่บาลาคส่งมาว่า “กลับไปประเทศของพวกท่านเถิด เพราะพระยาห์เวห์ไม่อนุญาตให้ข้าพเจ้าไปกับพวกท่าน”

14ดังนั้นพวกข้าราชการชาวโมอับจึงกลับไปรายงานบาลาคว่า “บาลาอัมไม่ยอมมากับพวกเรา”

15บาลาคพยายามอีกครั้ง โดยส่งพวกข้าราชการจำนวนมากกว่าและมีเกียรติยศยิ่งกว่าครั้งก่อนไป

16พวกเขามาแจ้งบาลาอัมว่า “บาลาคลูกชายของศิปโปร์กล่าวว่า อย่าให้มีสิ่งใดมาขัดขวางไม่ให้ท่านมาหาเรา

17เพราะเราจะตอบแทนท่านอย่างงาม และทำตามทุกอย่างที่ท่านบอก มาแช่งชนชาตินี้ให้เราเถิด”

18แต่บาลาอัมตอบว่า “แม้บาลาคจะให้เงินและทองทั้งหมดที่อยู่ในวังของเขา ข้าพเจ้าก็ไม่อาจทำสิ่งใดนอกเหนือคำสั่งของพระยาห์เวห์พระเจ้าของข้าพเจ้าได้ ไม่ว่าเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่

19เอาเถอะ เชิญค้างคืนที่นี่ก่อน ข้าพเจ้าจะดูว่าพระยาห์เวห์จะพูดอะไรเพิ่มเติมบ้างหรือไม่”

20คืนนั้นพระเจ้ามาและพูดกับบาลาอัมว่า “ในเมื่อคนเหล่านี้มาเรียกเจ้า ก็จงไปกับเขา แต่จงทำตามที่เราสั่งเท่านั้น”

21ครั้นรุ่งเช้าบาลาอัมก็ลุกขึ้นผูกอานลาไปกับพวกข้าราชการชาวโมอับ

22แต่พระเจ้าโกรธบาลาอัมมาก ทูตของพระยาห์เวห์มายืนดักกลางถนนเพื่อขัดขวางเขา บาลาอัมขี่ลาไปและมีคนรับใช้สองคนไปด้วย

23เมื่อลาเห็นทูตของพระยาห์เวห์ยืนถือดาบอยู่กลางทาง ก็เบี่ยงออกนอกทางเข้าไปในทุ่งนา แต่บาลาอัมตีลาเพื่อบังคับให้มันกลับมาบนถนน

24จากนั้นทูตของพระยาห์เวห์มายืนอยู่ตรงทางแคบที่จะผ่านสวนองุ่น โดยมีกำแพงตั้งกั้นสองด้าน

25เมื่อลาเห็นทูตของพระยาห์เวห์ก็เบียดตัวชิดรั้วทำให้เท้าของบาลาอัมกระแทกกับกำแพงรั้ว เขาจึงตีลาอีก

26แล้วทูตของพระยาห์เวห์ล่วงหน้าไปและยืนอยู่ตรงที่แคบซึ่งลาไม่สามารถจะหันไปทางไหนได้เลย

27เมื่อลาเห็นทูตของพระยาห์เวห์ก็หมอบลงโดยที่บาลาอัมยังนั่งอยู่บนหลัง เขาจึงโมโหและเอาไม้เท้าตีลาอีก

28พระยาห์เวห์เปิดปากลา ลาจึงพูดกับบาลาอัมว่า “ข้าทำอะไรท่านหรือจึงมาตีข้าถึงสามครั้ง”

29บาลาอัมตอบลาว่า “ก็เจ้าน่ะสิ ทำให้ข้ากลายเป็นคนโง่ ถ้าข้ามีดาบสักเล่มอยู่ในมือ ข้าจะฆ่าเจ้าเสียเดี๋ยวนี้”

30ลากล่าวกับบาลาอัมว่า “ข้าไม่ใช่ลาของท่านซึ่งท่านขี่มาจนถึงตอนนี้หรือ ข้าเคยทำกับท่านอย่างนี้มาก่อนหรือเปล่า” เขาตอบว่า “ไม่เคย”

31แล้วพระยาห์เวห์จึงเปิดตาของบาลาอัม เขาเห็นทูตของพระยาห์เวห์ยืนถือดาบอยู่กลางทาง เขาก็ทรุดกายและหมอบกราบซบหน้าลง

32ทูตของพระยาห์เวห์ถามว่า “ทำไมเจ้าตีลาถึงสามครั้ง เรามาขัดขวางเจ้าเพราะเจ้ากำลังผลีผลามออกไปนอกลู่นอกทาง

33ลาเห็นเรา แล้วก็หลบเลี่ยงไปถึงสามครั้ง ไม่เช่นนั้นเราคงประหารเจ้าแน่นอน และปล่อยให้ลารอดชีวิตไป”

34บาลาอัมกล่าวกับทูตของพระยาห์เวห์ว่า “ข้าพเจ้าได้ทำบาปแล้ว ข้าพเจ้าไม่ทราบว่าท่านยืนอยู่กลางทางเพื่อขัดขวางข้าพเจ้า ถ้าท่านไม่อยากให้ข้าพเจ้าไป ข้าพเจ้าก็จะกลับ”

35ทูตของพระยาห์เวห์กล่าวกับบาลาอัมว่า “จงไปกับคนเหล่านี้เถิด แต่จงพูดตามที่เราสั่งเท่านั้น” ดังนั้นบาลาอัมจึงไปกับพวกข้าราชการที่บาลาคส่งมา

36เมื่อบาลาคได้ยินว่าบาลาอัมกำลังมาก็ออกมาพบที่ชายแดน คือที่เมืองของชาวโมอับ ริมแม่น้ำอารโนน

37บาลาคกล่าวกับบาลาอัมว่า “เราส่งคนไปเชิญท่านมาโดยด่วนไม่ใช่หรือ เหตุใดท่านจึงไม่ยอมมา เราไม่สามารถปูนบำเหน็จแก่ท่านหรือ”

38บาลาอัมตอบว่า “ข้าพเจ้ามาแล้วก็จริง แต่ไม่อาจพูดอะไรตามใจชอบได้ ข้าพเจ้าต้องพูดแต่สิ่งที่พระเจ้าใส่ไว้ในปากของข้าพเจ้าเท่านั้น”

39แล้วบาลาอัมก็ร่วมทางไปกับบาลาคถึงที่คีริยาทหุโซท

40บาลาคเอาวัวและแกะถวายบูชา และยกบางส่วนให้บาลาอัมกับพวกข้าราชการที่มาด้วย

41วันรุ่งขึ้นบาลาคพาบาลาอัมขึ้นไปบนบาโมทบาอัลซึ่งเขามองลงมาเห็นบริเวณรอบนอกค่ายพักของคนอิสราเอล

← Chapter 21 Jump to: Chapter 23 →