2 Kings 7

Thai Tok

← Chapter 6 Jump to: Chapter 8 →

1เอ ลี ชา พยากรณ์ ว่า จะ มี อาหาร พอ แต่ เอ ลี ชา บอก ว่า " ขอ ฟัง พระ วจนะ ของ พระ เยโฮวาห์ พระ เยโฮ วาห์ตรัส ดังนี้ ว่า พรุ่งนี้ ประมาณ เวลา นี้ ยอด แป้ง ถัง หนึ่ง เขา จะ ขาย กัน หนึ่งเชเขล และ ข้าว บาร์เลย์ สอง ถังเชเขล ที่ ประตู เมือง สะ มาเรีย "

2แล้ว นาย ทหาร คน สนิท ของ กษัตริย์ ตอบ คน แห่ง พระเจ้า ว่า " ดูเถิด ถ้า แม้ พระ เยโฮ วาห์ทรง สร้าง หน้าต่าง ใน ฟ้า สวรรค์ สิ่ง นี้ จะ เป็น ขึ้น ได้ หรือ " แต่ ท่าน บอก ว่า " ดูเถิด ท่าน จะ เห็น กับ ตาขอ ง ท่าน เอง แต่ จะ ไม่ ได้ กิน "

3มีค น โรค เรื้อน สี่ คน อยู่ ที่ทาง เข้า ประตู เมือง เขา พูด กัน ว่า " เรา จะ นั่ง ที่ นี่ จน ตาย ทำไม เล่า

4ถ้า เรา ว่า ` ให้ เรา เข้าไป ใน เมือง ' การ กันดาร อาหาร ก็ อยู่ ใน เมือง และ เรา ก็ จะ ตาย ที่ นั่น และ ถ้า เรา นั่ง ที่ นี่ เรา ก็ ตาย เหมือน กัน ฉะนั้น บัดนี้ จง มา เถิด ให้ เรา เข้าไป ใน กองทัพ ของ คนซีเรีย ถ้า เขา ไว้ ชีวิต ของ เรา เรา ก็ จะ รอด ตาย ถ้า เขา ฆ่า เรา ก็ได้ แต่ ตาย เท่านั้น เอง "

5พระเจ้า ทรง ทำให้ คน ซีเรียตก ใจ แล้ว หนี ไป ดังนั้น เขา จึง ลุก ขึ้น ใน เวลา โพล้เพล้ เพื่อ จะ ไป ยัง ค่าย ของ คนซีเรีย แต่ เมื่อ เขา มา ถึง ริม ค่าย ของ คนซีเรียแล้ว ดูเถิด ไม่ มี ใคร ที่ นั่น สัก คน

6เพราะ องค์ พระผู้เป็นเจ้า ได้ ทรง กระทำ ให้ กองทัพ ของ คน ซีเรียได้ยิน เสียง รถ รบ เสียง ม้า และ เสียง กองทัพ ใหญ่ เขา จึง พูด กันและกัน ว่า " ดูเถิด กษัตริย์ แห่ง อิส รา เอลได้จ้างบ ร ร ดา กษัตริย์ แห่ง คน ฮิตไทต์ และ บรรดา กษัตริย์ แห่ง อี ยิปต์มาร บ เรา แล้ว "

7เขา จึง ลุก ขึ้น หนี ไป ใน เวลา โพล้เพล้ และ ทิ้ง เต็นท์ ม้า และ ลา ของ เขา ทิ้ง ค่าย ไว้ อย่าง นั้น เอง และ หนี ไป เอาชีวิต รอด

8และ เมื่อ คน โรค เรื้อน เหล่า นี้ มา ถึงที่ ริม ค่าย เขา ก็ เข้าไป ใน เต็นท์ หนึ่ง กิน และ ดื่ม และ ขน เงิน ทองคำ และ เสื้อ ผ้า เอา ไป ซ่อน ไว้ แล้ว เขา ก็ กลับ มา เข้าไป ใน อีก เต็นท์ หนึ่ง ขน เอา ข้าวของ ออก ไป จาก ที่ นั่น ด้วย เอา ไป ซ่อน ไว้

9แล้ว เขา พูด กันและกัน ว่า " เรา ทำ ไม่ ถูก เสีย แล้ว วัน นี้ เป็น วัน ข่าว ดี ถ้า เรา นิ่ง อยู่ และ คอย จน แสง อรุณ ขึ้น โทษ จะ ตก อยู่ กับ เรา เพราะฉะนั้น บัดนี้ มา เถิด ให้ เรา ไป บอก ยัง สำนัก พระราช วัง "

10เขา จึง มา เรียก นาย ประตู เมือง และ บอก เรื่องราว แก่ เขา ว่า " เรา มายัง ค่าย ของ คนซีเรีย และ ดูเถิด เรา ไม่ เห็น ใคร และ ไม่ ได้ยิน เสียง ผู้ ใด ที่ นั่น มี แต่ ม้า ผูก อยู่ และ ลา ผูก อยู่ และ เต็นท์ ตั้ง อยู่ อย่าง นั้น เอง "

11แล้ว เขา บอก แก่ เหล่า นาย ประตู และ พวก เขา ก็ บอก กัน ไป ถึง สำนัก พระราช วัง

12กษัตริย์ ก็ ทรง ตื่น บรรทม ใน กลางคืน และ ตรัส กับ ข้าราชการ ว่า " เรา จะ บอก ให้ ว่า คน ซีเรียเตรี ยม สู้ รบ เรา อย่างไร เขา ทั้งหลาย รู้อยู่ ว่า เรา หิว เขา จึง ออก ไป ซ่อน ตัว อยู่ นอก ค่าย ที่ กลาง ทุ่ง คิด ว่า ` เมื่อ เขา ออก มา จาก ใน เมือง เรา จะ จับ เขา ทั้ง เป็น แล้ว จะ เข้าไป ใน เมือง ' "

13และ ข้าราชการ คน หนึ่ง ทูล ว่า " ขอรับ สั่ง ให้ คน เอา ม้า ที่ เหลือ อยู่ ใน เมือง สัก ห้า ตัว ( ดูเถิด บางที ม้า เหล่า นั้น จะ ยัง เป็น อยู่ อย่าง คน อิส รา เอลที่เหลือ อยู่ ใน เมือง หรือ ดูเถิด จะ เป็น อย่าง คน อิส รา เอลที่ได้ พินาศ แล้ว ก็ ช่าง เถิด ) ขอ ให้ เรา ส่ง คน ไป ดู "

14เขา จึง เอา ม้า กับ รถ รบส อง คัน และ กษัตริย์ ทรง ส่ง ให้ ไป ติดตาม กองทัพ ของ คนซีเรีย ตรัส ว่า " จง ไป ดู "

15เขา ทั้งหลาย จึง ติดตาม ไป จนถึง แม่น้ำ จอ ร์แดน และ ดูเถิด ตลอด ทาง มี เสื้อ ผ้า และ เครื่อง ใช้ ซึ่ง คน ซีเรียทิ้ง เมื่อ เขา รีบ หนี ไป ผู้ สื่อสาร ก็ กลับ มา ทูล กษัตริย์

16คำ พยากรณ์ เรื่อง อาหาร สำเร็จ แล้ว ประชาชน ก็ ยก ออก ไป ปล้น เต็นท์ ทั้งหลาย ของ คนซีเรีย ยอด แป้ง จึง ขาย กัน ถัง ละเชเขล และ ข้าว บาร์เลย์ สอง ถังเชเขล ตาม พระ วจนะ ของ พระ เยโฮวาห์

17ฝ่าย กษัตริย์ ทรง แต่งตั้ง นาย ทหาร คน สนิท ให้ เป็น นาย ประตู และ ประชาชน ก็ เหยียบ ไป บน เขา ตรง ประตู เขา จึง สิ้นชีวิต ตาม ซึ่ง คน แห่ง พระเจ้า ได้ กล่าว ไว้ ใน วัน เมื่อ กษัตริย์ เสด็จ ลง มา หา ท่าน

18และ เป็น ไป ตาม ที่ คน แห่ง พระเจ้า ได้ ทูล กษัตริย์ ว่า " ข้าว บาร์เลย์ สอง ถัง ขาย หนึ่งเชเขล และ ยอด แป้ง หนึ่ง ถัง หนึ่งเชเขล ประมาณ เวลา นี้ ใน วัน พรุ่งนี้ ที่ ประตู เมือง สะ มาเรีย "

19และ นาย ทหาร คน สนิท ก็ได้ ตอบ คน แห่ง พระเจ้า ว่า " ดูเถิด ถ้า แม้ พระ เยโฮ วาห์ทรง สร้าง หน้าต่าง ใน ฟ้า สวรรค์ สิ่ง นี้ จะ เป็น ขึ้น ได้ หรือ " และ ท่าน ได้ ตอบ ว่า " ดูเถิด ท่าน จะ เห็น กับ ตาขอ ง ท่าน เอง แต่ จะ ไม่ ได้ กิน "

20และ อยู่ มา ก็ บังเกิด เป็น ดังนั้น แก่ เขา เพราะ ประชาชน เหยียบ ไป บน เขา ที่ ประตู เมือง และ เขา ก็ได้ สิ้นชีวิต

← Chapter 6 Jump to: Chapter 8 →