Deuteronomy 1

Thai Tok

Jump to: Chapter 2 →

1ข้อความ ต่อ ไป นี้ เป็น คำ ที่ โมเสส กล่าว แก่ คน อิส รา เอลทั้ง ปวง ที่ ใน ถิ่น ทุรกันดาร ฟาก แม่น้ำ จอ ร์แดน ข้าง นี้ คือ ใน ที่ราบ ข้าง หน้า ทะเล แดง ระหว่าง ปา ราน และ โทเฟล ลา บาน ฮา เซ โรท และ ดี ซา หับ

2( หนทาง จาก โฮ เรบตาม ทาง ภูเขา เส อีร์จนถึง คา เดช บา ร เนียนั้น เป็น ทาง เดิน สิบ เอ็ด วัน )

3อยู่ มา ใน วัน ที่ หนึ่ง เดือน ที่ สิบ เอ็ด ปี ที่ สี่ สิบ โมเสส ได้ กล่าว แก่ คน อิส ราเอล ตาม บรรดา พระ ดำรัส ที่ พระ เยโฮ วาห์ทรง ประทาน แก่ ท่าน เป็น พระ บัญญัติ ให้ แก่ เขา ทั้งหลาย

4หลังจาก ที่ ท่าน ได้ ฆ่า สิ โหน กษัตริย์ คน อา โม ไรต์ ที่ อยู่ เมือง เฮ ช โบ น และ โอก กษัตริย์ เมือง บา ชาน ผู้ ซึ่ง อยู่ ใน อัชทาโรท ณ ตำบล เอ เด ร อี นั้น แล้ว

5โมเสส ได้ เริ่ม อธิบาย พระราชบัญญัติ นี้ ที่ ใน แผ่นดิน โม อับ ฟาก แม่น้ำ จอ ร์แดน ข้าง นี้ ว่า

6" พระ เยโฮ วาห์พระเจ้า ของ เรา ได้ ตรัส สั่ง เรา ทั้งหลาย ที่ โฮ เรบว่า ` เจ้า ทั้งหลาย ได้ พัก ที่ ภูเขา นี้ นาน พอ แล้ว

7เจ้า ทั้งหลาย จง หัน ไป เดิน ตาม ทาง ที่ ไป ยัง แดน เทือกเขา ของ คน อา โม ไรต์ และ ที่ ใกล้ เคียง กัน ใน ที่ราบ และ ใน แดน เทือกเขา และ ใน หุบเขา ใน ทาง ใต้ และ ที่ ฝั่ง ทะเล แผ่นดิน ของ คน คา นา อัน และ ที่ เลบานอน จนถึง แม่น้ำ ใหญ่ คือ แม่น้ำ ยู เฟรติ ส

8ดูเถิด เรา ได้ ตั้ง แผ่นดิน นั้น ไว้ ตรง หน้า เจ้า ทั้งหลาย เจ้า ทั้งหลาย จง เข้าไป ยึดครอง แผ่นดิน ซึ่ง พระ เยโฮ วาห์ทรง ปฏิญาณ กับ บรรพบุรุษ ของ เจ้า คือ อับ ราฮัม อิสอัค และ ยา โค บ ว่า จะ ให้ แก่ เขา ทั้งหลาย และ แก่ เชื้อสาย ของ เขา ที่มา ภายหลัง เขา ด้วย '

9ครั้ง นั้น ข้าพเจ้า ได้ บอก ท่าน ทั้งหลาย ว่า ` ข้าพเจ้า ผู้ เดียว แบก พวก ท่าน ทั้งหลาย ไม่ ไหว

10พระ เยโฮ วาห์พระเจ้า ของ ท่าน ได้ ทรง ให้ท่า น ทั้งหลาย ทวี มาก ขึ้น และ ดูเถิด ทุกวันนี้ พวก ท่าน ทั้งหลาย มี จำนวน มาก ดุจ ดวง ดาว ทั้งหลาย ใน ท้อง ฟ้า

11( ขอ พระ เยโฮ วาห์พระเจ้า แห่ง บรรพบุรุษ ของ ท่าน ทั้งหลาย ทรง กระทำ ให้ท่า น ทั้งหลาย ทวี ขึ้น พัน เท่า และ ทรง อำนวย พระ พร แก่ ท่าน ดัง ที่ พระองค์ ได้ ทรง สัญญา ไว้ แก่ ท่าน ทั้งหลาย แล้ว นั้น )

12ข้าพเจ้า คน เดียว จะ แบก ท่าน ทั้งหลาย ผู้ เป็น ภาระ และ เป็นความ ยาก ลำบาก และ การ ทุ่มเถียง ของ ท่าน ทั้งหลาย อย่างไร ได้

13จง เลือก คน ที่ มี ปัญญา มีค วาม เข้าใจ และ มีชื่อ ตาม ตระกูล ของ ท่าน ทั้งหลาย และ ข้าพเจ้า จะ ตั้ง เขา ให้ เป็น หัวหน้า ของ ท่าน ทั้งหลาย '

14ท่าน ทั้งหลาย ได้ ตอบ ข้าพเจ้า ว่า ` สิ่ง ที่ ท่าน กล่าว นั้น ดีแล้ว ควร ที่ ข้าพเจ้า ทั้งหลาย จะ กระทำ '

15ข้าพเจ้า จึง ได้ เลือก หัวหน้า จาก ทุก ตระกูล ซึ่ง เป็น คน มี ปัญญา และ มีชื่อ ตั้ง ไว้ เป็น ใหญ่ เหนือ ท่าน ทั้งหลาย ให้ เป็น นาย พัน นาย ร้อย นาย ห้า สิบ นาย สิบ และ พนักงาน ต่างๆ ตาม ตระกูล ของ ท่าน

16ครั้ง นั้น ข้าพเจ้า ได้ กล่าว กำชับ พวก ตุลาการ ของ ท่าน ทั้งหลาย ว่า ` จง พิจารณา คดี ของ พี่น้อง และ ตัดสิน ความ ตาม ยุติธรรม ระหว่าง ชาย คน หนึ่ง และ พี่น้อง ของ ตน หรือ คน ต่างด้าว ที่ อาศัย อยู่ กับ ท่าน

17ท่าน ทั้งหลาย อย่า ลำเอียง ใน การ พิพากษา จง ฟัง ผู้ใหญ่ และ ผู้น้อย ให้ เหมือน กัน ท่าน ทั้งหลาย อย่า กลัว หน้า มนุษย์ เลย เพราะ การ พิพากษา นั้น เป็นการ ของ พระเจ้า และ คดี ใด ที่ ยาก เกินไป สำหรับ ท่าน จง นำ มา ให้ ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า จะ พิจารณา เอง '

18ครั้ง นั้น ข้าพเจ้า ได้ สั่ง ท่าน ทั้งหลาย ถึง บรรดา สิ่ง ที่ ท่าน ทั้งหลาย ควร กระทำ

19เรา ได้ ออก ไป จาก โฮ เรบเดิน ทะลุ ถิ่น ทุรกันดาร ใหญ่ อันเป็น ที่ น่า กลัว ตาม ที่ ท่าน ทั้งหลาย ได้ เห็น นั้น เดิน ไป ตาม แดน เทือกเขา ของ คน อา โม ไรต์ ดัง ที่ พระ เยโฮ วาห์พระเจ้า ของ เรา ได้ ตรัส สั่ง เรา ไว้ และ เรา มา ถึง คา เดช บา รเนีย

20และ ข้าพเจ้า ได้ กล่าว แก่ ท่าน ทั้งหลาย ว่า ` ท่าน ทั้งหลาย มา ถึง แดน เทือกเขา ของ คน อา โม ไร ต์แล้ว เป็น ที่ ซึ่ง พระ เยโฮ วาห์พระเจ้า ของ เรา ประทาน แก่ เรา ทั้งหลาย

21ดูเถิด พระ เยโฮ วาห์พระเจ้า ของ พวก ท่าน ได้ ทรง ตั้ง แผ่นดิน นั้น ไว้ ตรง หน้า ท่าน แล้ว จง ขึ้น ไป ยึด แผ่นดิน นั้น ดัง ที่ พระ เยโฮ วาห์พระเจ้า ของ บรรพบุรุษ ของ พวก ท่าน ได้ ตรัส สั่ง ไว้ อย่า กลัว หรือ อย่า ตกใจ ไป เลย '

22แล้ว ท่าน ทั้งหลาย ทุก คน ได้ เข้า มา หา ข้าพเจ้า พูด ว่า ` ให้ เรา ทั้งหลาย ใช้ คน ไป ก่อน เรา และ สอดแนม ดู แผ่นดิน นั้น แทน เรา นำ ข่าว เรื่อง ทาง ที่ เรา จะ ต้อง ขึ้น ไป และ เรื่อง หัวเมือง ที่ เรา จะ ไป นั้น มา ให้ เรา '

23เรื่อง นั้น ข้าพเจ้า เห็นดี ด้วย ข้าพเจ้า จึง ได้ เลือก สิบ สอง คน มา จาก ท่าน ทั้งหลาย ตระกูล ละ คน

24แล้ว คน เหล่า นั้น ได้ หัน ไป ขึ้น แดน เทือกเขา มา ถึง หุบเขา เอ ชโคล์ และ สอดแนม ดู ที่ นั่น

25เขา ทั้งหลาย ได้ เก็บ ผลไม้ เมือง นั้น ติดมือ มา ให้ เรา ทั้งหลาย และ นำ ข่าว มา ให้ เรา ว่า ` ที่ ซึ่ง พระ เยโฮ วาห์พระเจ้า ของ เรา ประทาน แก่ เรา นั้น เป็น แผ่นดิน ที่ ดี '

26แต่ กระนั้น ท่าน ทั้งหลาย ก็ ไม่ ยอม ขึ้น ไป กลับ ขัดขืน พระ บัญชา ของ พระ เยโฮ วาห์พระเจ้า ของ ท่าน ทั้งหลาย

27และ ท่าน ทั้งหลาย ได้ บ่น อยู่ ใน เต็นท์ ของ ตน และ ว่า ` เพราะ พระ เยโฮ วาห์ทรง ชัง พวก เรา พระองค์ จึง ทรง พา เรา ทั้งหลาย ออก มา จาก แผ่นดิน อียิปต์ จะ ได้ มอบ เรา ไว้ ใน มือ คน อา โม ไร ต์เพื่อ จะ ทำลาย เรา เสีย

28เรา ทั้งหลาย จะ ขึ้น ไป ที่ไหน เล่า พวก พี่น้อง ของ เรา ได้ ทำ จิตใจ ของ เรา ให้ ฝ่อ ท้อถอย ไป โดยที่ ว่า " คน เหล่า นั้น ใหญ่ กว่า และ สูง กว่า พวก เรา อีก เมือง เหล่า นั้น ก็ ใหญ่ มี กำแพง สูง เทียม ฟ้า และ ยิ่ง กว่า นั้น เรา ได้ เห็น พวก คน อา นาค อยู่ ที่ นั่น ด้วย " '

29แล้ว ข้าพเจ้า จึง ได้ พูด กับ ท่าน ทั้งหลาย ว่า ` อย่า ครั่นคร้าม หรือ กลัว เขา เลย

30พระ เยโฮ วาห์พระเจ้า ของ ท่าน ผู้ นำ หน้า ท่าน ทั้งหลาย พระองค์ จะ ทรง ต่อสู้ เผื่อ ท่าน ทั้งหลาย ดัง ที่ พระองค์ ได้ ทรง กระทำ ให้ แก่ ท่าน ทั้งหลาย ใน อี ยิปต์ต่อหน้า ต่อตา ท่าน ทั้งหลาย

31และ ใน ถิ่น ทุรกันดาร ซึ่ง ใน ที่ นั้น พวก ท่าน ได้ เห็น พระ เยโฮ วาห์พระเจ้า ของ ท่าน ทรง อุ้มชู พวก ท่าน ดัง พ่อ อุ้ม ลูก ชาย ของ ตน ตลอด ทาง ที่ ท่าน ได้ ไป นั้น จน ท่าน ทั้งหลาย ได้ มา ถึงที่ นี่ '

32แต่ อย่างไรก็ตาม ท่าน ทั้งหลาย มิได้ เชื่อ พระ เยโฮ วาห์พระเจ้า ของ ท่าน ทั้งหลาย

33ผู้ ได้ ทรง นำทาง ข้าง หน้า ท่าน เพื่อ จะ หา ที่ ให้ท่า น ทั้งหลาย ตั้ง เต็นท์ ของ ท่าน เป็นไฟ ใน กลางคืน เพื่อ โปรด ให้ท่า น ทั้งหลาย เห็น ทาง ที่ ควร จะ ไป และ เป็น เมฆ ใน กลางวัน

34พระ เยโฮ วาห์ได้ ทรง สดับ เสียง คำ พูด ของ ท่าน ทั้งหลาย จึง ทรง กริ้ว และ ปฏิญาณ ว่า

35` แท้จริง จะ ไม่ มี ผู้ ใด ใน ยุค ที่ ชั่ว นี้ สัก คน เดียว ที่ จะ ได้ เห็น แผ่นดิน ดี นั้น ที่ เรา ได้ ปฏิญาณ ว่า จะ ให้ แก่ บรรพบุรุษ ของ เจ้า ทั้งหลาย

36เว้นแต่ คา เลบบุตร ชาย เยฟุนเนห์ เขา จะ เห็น แผ่นดิน นั้น และ เรา จะ ให้ แผ่นดิน ที่ เขา ได้ เหยียบ นั้น แก่ เขา และ แก่ ลูก หลาน เพราะ เขา ได้ ตาม พระ เยโฮ วาห์อย่าง สุดใจ '

37เพราะ เหตุ ท่าน ทั้งหลาย พระ เยโฮ วาห์ก็ ทรง พิโรธ เรา ด้วย ตรัส ว่า ` เจ้า จะ ไม่ ได้ เข้าไป ใน ที่ นั้น ด้วย เหมือน กัน

38แต่ โย ชู วา บุตร ชาย นูน ผู้ ยืน อยู่ ตรง หน้า เจ้า จะ ได้ เข้าไป จง สนับสนุน เขา เพราะ เขา จะ พา คน อิส รา เอลไป ถือ กรรมสิทธิ์ พื้น ดิน นั้น

39ยิ่ง กว่า นั้น เด็ก เล็ก ของ เจ้า ทั้งหลาย ที่ เจ้า ทั้งหลาย ว่า จะ ตกเป็น เหยื่อ และ บุตร ของ เจ้าที่ ใน วัน นี้ ยัง ไม่ รู้จัก ผิด และ ชอบ จะ ได้ เข้าไป ที่ นั่น เรา จะ ให้ แผ่นดิน นั้น แก่ เขา และ เขา จะ ถือ กรรมสิทธิ์ อยู่ ที่ นั่น

40แต่ ฝ่าย เจ้า ทั้งหลาย จง กลับ เดิน เข้า ถิ่น ทุรกันดาร ตาม ทาง ที่ ไป สู่ ทะเล แดง เถิด '

41ครั้ง นั้น ท่าน ทั้งหลาย ได้ ตอบ ข้าพเจ้า ว่า ` เรา ทั้งหลาย ได้ กระทำ บาป ต่อ พระ เยโฮ วาห์แล้ว เรา ทั้งหลาย จะ ขึ้น ไป สู้ รบ ตาม บรรดา พระ ดำรัส ที่ พระ เยโฮ วาห์พระเจ้า ของ เรา ทั้งหลาย ได้ ตรัส สั่ง นั้น ' และ ท่าน ทั้งหลาย ได้ คาด อาวุธ เตรียมตัว ไว้ ทุก คน คิด ว่าที่ จะ ขึ้น ไป ยัง แดน เทือกเขา นั้น เป็น เรื่อง ง่าย

42พระ เยโฮ วาห์ตรัส สั่ง ข้าพเจ้า ว่า ` จง กล่าว แก่ คน ทั้งหลาย นั้น ว่า อย่า ขึ้น ไป สู้ รบ เลย เกรง ว่า เจ้า ทั้งหลาย จะ แพ้ ศัตรู เพราะ เรา มิได้ อยู่ ท่ามกลาง เจ้า ทั้งหลาย '

43ข้าพเจ้า จึง ได้ กล่าว แก่ ท่าน ดังนั้น และ ท่าน ทั้งหลาย ไม่ ฟัง แต่ ได้ ขัดขืน พระ บัญชา ของ พระ เยโฮวาห์ มี ใจ องอาจ และ ได้ ขึ้น ไป ที่ แดน เทือกเขา นั้น

44และ คน อา โม ไร ต์ที่ อยู่ ใน แดน เทือกเขา นั้น ได้ ออก มา ต่อสู้ และ ไล่ ตี ท่าน ทั้งหลาย ดุจ ฝูง ผึ้ง ไล่ และ ได้ ฆ่า ท่าน ทั้งหลาย ใน ตำบล เส อีร์จนถึง โฮ ร มาห์

45และ ท่าน ทั้งหลาย กลับ มา ร้องไห้ ต่อ พระ พักตร์ พระ เยโฮวาห์ แต่ พระ เยโฮ วาห์มิได้ ทรง ฟัง เสียง ร้อง หรือ เงี่ยพระ กรรณ สดับ ท่าน ทั้งหลาย

46ท่าน ทั้งหลาย จึง พัก อยู่ ที่ คา เดช หลาย วัน ตาม วัน ที่ ท่าน ทั้งหลาย ได้ อยู่ นั้น "

Jump to: Chapter 2 →