Deuteronomy 9

Thai Tok

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →

1รูป วัว ทองคำ และ แผ่น ศิลา ที่ แตก " โอ คน อิส ราเอล จง ฟัง เถิด ท่าน กำลัง จะ ข้าม แม่น้ำ จอ ร์แดน ไป ใน วัน นี้ เพื่อ จะ เข้าไป ยึดครอง ประชาชาติ ที่ ใหญ่ กว่า และ มี กำลัง มาก กว่า ท่าน ทั้ง เมือง ที่ ใหญ่ มี กำแพง สูง เทียม ฟ้า

2ประชาชน ที่ สูง ใหญ่ เป็น ลูก หลาน ของ คน อา นาค ผู้ ที่ ท่าน ทั้งหลาย รู้จัก แล้ว และ ผู้ ที่ ท่าน ได้ยิน เขา พูด ว่า ` ใคร จะ ยืนหยัด ต่อสู้ กับ ลูก หลาน ของ อา นาค ได้ '

3วัน นี้ ท่าน ทั้งหลาย จง เข้าใจ เถอะ ว่า ผู้ ที่ ไป ข้าง หน้า ท่าน นั้น คือ พระ เยโฮ วาห์พระเจ้า ของ ท่าน พระองค์ จะ ทรง ทำลาย เขา ดัง เพลิง เผา ผลาญ และ ทรง กระทำ ให้ เขา พ่าย แพ้ ต่อหน้า ท่าน ดังนั้น ท่าน จะ ได้ ขับ ไล่ เขา ออก ไป กระทำ ให้ เขา พินาศ โดย เร็ว ดัง ที่ พระ เยโฮ วาห์ทรง ตรัส ไว้ กับ ท่าน ทั้งหลาย แล้ว นั้น

4เมื่อ พระ เยโฮ วาห์พระเจ้า ของ ท่าน ได้ ขับ ไล่ เขา ออก ไป ต่อหน้า ท่าน ทั้งหลาย แล้ว ท่าน ทั้งหลาย อย่า นึก ใน ใจ ว่า ` เพราะ ความชอบ ธรรม ของ ข้าพระ เยโฮ วาห์จึง ทรง นำ ข้า มา ให้ ยึดครอง แผ่นดิน นี้ ' แต่ เพราะ ความ ชั่ว ของ ประชาชาติ เหล่า นี้ พระ เยโฮ วาห์จึง ทรง ขับ ไล่ เขา ออก ไป ต่อหน้า ท่าน

5ซึ่ง ท่าน ทั้งหลาย กำลัง เข้าไป ยึดครอง แผ่นดิน นี้ นั้น มิ ใช่ เพราะ ความชอบ ธรรม ของ ท่าน หรือ ความ สัตย์ ธรรม ใน ใจ ของ ท่าน แต่ เป็น เพราะ ความ ชั่ว ของ ประชาชาติ นี้ ซึ่ง พระ เยโฮ วาห์พระเจ้า ของ ท่าน ต้อง ขับ ไล่ เขา ออก เสีย ต่อหน้า ท่าน ทั้งหลาย และ เพื่อ ว่า พระองค์ จะ ทรง ให้ เป็น จริง ตาม พระ วจนะ ซึ่ง พระ เยโฮ วาห์ทรง ปฏิญาณ ต่อ บรรพบุรุษ ของ ท่าน คือ ต่อ อับ ราฮัม ต่อ อิสอัค และ ต่อ ยา โค บ

6เพราะฉะนั้น ท่าน ทั้งหลาย จง เข้าใจ เถิด ว่า ซึ่ง พระ เยโฮ วาห์พระเจ้า ของ ท่าน ประทาน แผ่นดิน ดี นี้ ให้ท่า น ยึดครอง นั้น มิ ใช่ เพราะ ความชอบ ธรรม ของ ท่าน เพราะว่า ท่าน ทั้งหลาย เป็น ชน ชาติ คอแข็ง

7จง จำ ไว้ และ อย่า ลืม เสีย ว่า พวก ท่าน ได้ กระทำ ให้ พระ เยโฮ วาห์พระเจ้า ของ ท่าน พิโรธ ที่ ใน ถิ่น ทุรกันดาร ตั้งแต่ วัน ที่ ท่าน ออก จาก แผ่นดิน อียิปต์ กระทั่ง ท่าน มา ถึงที่ นี่ ท่าน มัก กบฏ ต่อ พระ เยโฮ วาห์อยู่

8แม้ ว่าที่ โฮ เรบท่าน ก็ กระทำ ให้ พระ เยโฮ วาห์ทรง พิโรธ และ พระ เยโฮ วาห์ก็ ทรง กริ้ว มาก ถึง กับ จะ ทำลาย ท่าน ทั้งหลาย เสีย

9เมื่อ ข้าพเจ้า ขึ้น ไป บน ภูเขา เพื่อ จะ รับ แผ่น ศิลา เป็น แผ่น ศิลา พัน ธ สัญญา ซึ่ง พระ เยโฮ วาห์กระทำ ไว้ กับ ท่าน ข้าพเจ้า อยู่ บน ภูเขา สี่ สิบ วัน สี่ สิบ คืน ข้าพเจ้า ไม่ ได้ รับประทาน อาหาร หรือ ดื่ม น้ำ

10และ พระ เยโฮ วาห์ได้ ประทาน แผ่น ศิลา สอง แผ่น ที่ จารึก ด้วย นิ้ว พระ หัตถ์ ของ พระเจ้า ให้ แก่ ข้าพเจ้า บน ศิลา นั้น มี พระ วจนะ ทั้งสิ้น ซึ่ง พระ เยโฮ วาห์ได้ ตรัส กับ ท่าน ทั้งหลาย บน ภูเขา จาก ท่ามกลาง เพลิง ใน วัน ที่ ประชุม กัน อยู่

11ต่อ มา เมื่อ สิ้น สี่ สิบ วัน สี่ สิบ คืน แล้ว พระ เยโฮ วาห์ประทาน แผ่น ศิลา สอง แผ่น เป็น แผ่น ศิลา พัน ธ สัญญา

12แล้ว พระ เยโฮ วาห์ตรัส กับ ข้าพเจ้า ว่า ` จง ลุก ขึ้น ลง ไป จาก ที่ นี่ โดย เร็ว เถิด เพราะ ชน ชาติ ของ เจ้า ซึ่ง เจ้า นำ ออก จาก อี ยิปต์ได้ หลง กระทำ ผิด เขา ได้ หัน เสีย จาก ทาง ซึ่ง เรา บัญชา เขา ไว้ นั้น อย่าง รวดเร็ว เขา ได้ หล่อ รูป เคารพ ไว้ สำหรับ ตัว เขา ทั้งหลาย '

13ยิ่ง กว่า นั้น อีก พระ เยโฮ วาห์ยัง ตรัส กับ ข้าพเจ้า ว่า ` เรา ได้ เห็น ชน ชาติ นี้ แล้ว และ ดูเถิด เขา ทั้งหลาย เป็น ชน ชาติ คอแข็ง

14ขอ อย่า ทักท้วง เรา ให้ เรา ทำลาย เขา และ ลบ ชื่อ ของ เขา เสีย จาก ใต้ ฟ้า และ เรา จะ ตั้ง เจ้า ให้ เป็น ประชาชาติ ที่ มี กำลัง กว่า และ ใหญ่ กว่า เขา '

15ข้าพเจ้า จึง กลับ ลง มา จาก ภูเขา และ ภูเขา นั้น ก็ มี เพลิง ลุก อยู่ และ ศิลา พัน ธ สัญญา สอง แผ่น นั้น ก็ อยู่ ใน มือ ทั้ง สอง ของ ข้าพเจ้า

16ดูเถิด เมื่อ ข้าพเจ้า มอง ดู ก็ แล เห็น ท่าน ทั้งหลาย กระทำ บาป ต่อ พระ เยโฮ วาห์พระเจ้า ของ ท่าน ทั้งหลาย แล้ว ท่าน ทั้งหลาย ได้ หล่อ รูป ลูก วัว ไว้ สำหรับ ท่าน ท่าน ได้ หัน จาก พระ มรรคา ซึ่ง พระ เยโฮ วาห์ได้ บัญชา แก่ ท่าน อย่าง รวดเร็ว

17ข้าพเจ้า จึง ยก ศิลา ทั้ง สอง แผ่น เหวี่ยง เสีย จาก มือ ทั้ง สอง ของ ข้าพเจ้า และ ทำ ศิลา ให้ แตก ต่อหน้า ต่อตา ของ ท่าน ทั้งหลาย

18แล้ว ข้าพเจ้า ก็ ทรุด กราบ ลง ต่อ พระ พักตร์ พระ เยโฮ วาห์อย่าง ครั้ง ก่อน สี่ สิบ วัน สี่ สิบ คืน มิได้ รับประทาน อาหาร หรือ ดื่ม น้ำ เพราะ เหตุ บาป ทั้งสิ้น ที่ ท่าน ทั้งหลาย ได้ กระทำ คือ ได้ ประพฤติ อย่าง ชั่วช้า ใน สาย พระ เนตร ของ พระ เยโฮวาห์ ซึ่ง เป็นการ ยั่ว ยุ ให้ พระองค์ ทรง กริ้ว โกรธ

19เพราะ ข้าพเจ้า กลัว พระ พิโรธ และ ความ ไม่ พอ พระทัย อย่าง รุนแรง ซึ่ง พระ เยโฮ วาห์ทรง มี ต่อ ท่าน พระองค์ ก็ จะ ทรง ทำลาย ท่าน อยู่ แล้ว แต่ พระ เยโฮ วาห์ทรง ฟัง ข้าพเจ้า ใน ครั้ง นั้น ด้วย

20พระ เยโฮ วาห์ทรง พิโรธ ต่อ อา โร น มาก จะ ทำลาย เขา อยู่ แล้ว ใน ครั้ง นั้น ข้าพเจ้า ก็ อธิษฐาน เผื่อ อา โร น ด้วย

21แล้ว ข้าพเจ้า จึง เอา สิ่ง ที่ บาปหนา นั้น คือ รูป ลูก วัว ซึ่ง ท่าน สร้าง ขึ้น นั้น เผา เสีย ด้วย ไฟ แล้ว ทุบ แล้ว บด ให้ เป็น ผง ละเอียด อย่าง กับ ฝุ่น แล้ว ข้าพเจ้า ก็ โยน ผง นั้น ลง ไป ใน ลำธาร ซึ่ง ไหล ลง มา จาก ภูเขา

22ท่าน ทั้งหลาย ได้ กระทำ ให้ พระ เยโฮ วาห์ทรง พิโรธ ที่ ทาเบ - ราห์ และ ที่มัสสาห์ และ ที่ ขิบโรทหัทธาอาวาห์

23และ เมื่อ พระ เยโฮ วาห์ทรง ใช้ ท่าน ไป จาก คา เดช บา รเนีย ตรัส ว่า ` จง ขึ้น ไป ยึดครอง แผ่นดิน นั้น ซึ่ง เรา ได้ ให้ แก่ เจ้า ' และ ท่าน ก็ กบฏ ต่อ พระ บัญญัติ ของ พระ เยโฮ วาห์พระเจ้า ของ ท่าน ไม่ ยอม เชื่อ พระองค์ หรือ เชื่อฟัง พระ สุรเสียง ของ พระองค์

24ท่าน ทั้งหลาย ได้ กบฏ ต่อ พระ เยโฮ วาห์เสมอ ตั้งแต่ วัน ที่ ข้าพเจ้า รู้จัก ท่าน ทั้งหลาย

25ข้าพเจ้า จึง กราบ ลง ต่อ พระ พักตร์ พระ เยโฮ วาห์สี่ สิบ วัน สี่ สิบ คืน นี้ อย่าง ข้าพเจ้า กราบ ลง ครั้ง ก่อน นั้น เพราะ พระ เยโฮ วาห์ได้ ตรัส ว่า จะ ทรง ทำลาย ท่าน ทั้งหลาย เสีย

26ข้าพเจ้า ได้ อธิษฐาน ต่อ พระ เยโฮ วาห์ว่า ` โอ ข้า แต่ องค์ พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้า ขอ อย่า ทรง ทำลาย ประชาชน ของ พระองค์ และ มรดก ของ พระองค์ ซึ่ง พระองค์ ทรง ไถ่ เขา ทั้งหลาย มา ด้วย ความ ยิ่ง ใหญ่ ของ พระองค์ เป็น คน ที่ พระองค์ ทรง นำ ออก มา จาก อี ยิปต์ด้วย พระ หัตถ์ อัน ทรง ฤทธิ์

27ขอ ทรง ระลึก ถึง บรรดา ผู้ รับ ใช้ ของ พระองค์ คือ อับ ราฮัม อิสอัค และ ยา โค บ ขอ อย่า ทรง ใส่ พระทัย ใน ความ ดื้อดึง ความ ชั่ว ร้าย หรือ บาป ของ ชน ชาติ นี้

28กลัว ว่า ชาว แผ่นดิน ซึ่ง พระองค์ ทรง พา ข้าพระ องค์ ทั้งหลาย จาก มา นั้น จะ ว่า เพราะ พระ เยโฮ วาห์ไม่ สามารถ จะ พา เขา ทั้งหลาย เข้าไป ใน แผ่นดิน ซึ่ง พระองค์ ทรง สัญญา กับ เขา ไว้ และ เพราะว่า พระองค์ ทรง เกลียด ชัง เขา พระองค์ จึง ทรง พา เขา ออก มา ฆ่า เสีย ใน ถิ่น ทุรกันดาร

29เพราะว่า เขา ทั้งหลาย เป็น ประชาชน ของ พระองค์ และ เป็น มรดก ของ พระองค์ ซึ่ง พระองค์ ทรง นำ เขา ออก มา ด้วย เด ชานุ ภาพ ยิ่ง ใหญ่ และ ด้วย พระ กร ที่ เหยียด ออก ของ พระองค์ ' "

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →