Galatians 1

Irish 1951 (Tiomna Nua 1951 (de Siúnta))

Jump to: Chapter 2 →

1Pól, abstal (ní ó dhaoinibh, agus ní tríd an duine, acht tré Íosa Críost, agus tré Dhia, an tAthair, do thóg ó na marbhaibh é),

2agus na bráithre uile atá im’ fhochair, chum eaglaisí Ghalátia:

3grása chugaibh agus síothcháin ó Dhia an tAthair, agus ó n‐ár dTighearna Íosa Críost,

4thug é féin i n‐éiric ár bpeacaidhe, chum go saorfadh sé ó’n aois uilc so atá ann de láthair, do réir tóla ár nDé agus ár nAthar,

5dó‐san go raibh an ghlóir go saoghal na saoghal. Amen.

6Is mór is iongnadh liom sibh bheith chómh luath sin ag iompodh ó’n té do ghlaodh i ngrása Chríost sibh, chum soiscéil eile;

7ní h‐é gur soiscéal eile é: acht go bhfuil dream áirithe ann atá ag déanamh buaidhearth a dhaoibh, agus gur mian leo soiscéal Chríost do chur bun os cionn.

8Acht dá bhfógradh sinne nó aingeal as na flaitheasaibh soiscéal eile dhaoibh seachas an soiscéal d’fhógramair‐ne dhaoibh, bíodh sé malluighthe.

9Mar tá ráidhte againn cheana, adeirim arís é, Má fhógrann aon duine soiscéal ar bith seachas an soiscéal fuarabhar, bíodh sé malluighthe.

10Óir an é do dhaoinibh, nó do Dhia go bhfuilim d’iarraidh sásamh do thabhairt? nó an bhfuilim d’iarraidh taithneamh do thabhairt do dhaoinibh? Dá mbéinn fós d’iarraidh taithneamh do thabhairt do dhaoinibh, ní bhéinn im’ sheirbhíseach ag Críost.

11Óir do‐bheirim le fios daoibh, a bhráithre, i dtaobh an tsoiscéil d’fhógras, nach dó réir an duine é.

12Óir ní ó’n duine fuaras é, agus níor múineadh é dhom, acht tháinig sé chugam tré thaisbeánadh Íosa Críost.

13Óir do chualabhar i dtaobh mo shaoghail roimhe seo i gcreideamh na nIúdach, cionnas mar rinneas géirleanmhain as miosúr ar eaglais Dé, g‐á scrios:

14agus gur mhó do chuadhas ar aghaidh i gcreideamh na nIúdach ’ná a lán daoine dem’ chómhaois féin i measc muinntire mo chinidh, agus mé i bhfad ní ba dhúthrachtaighe i dtaobh gnáth‐nósann mo shinnsir.

15Acht nuair ba é deagh‐thoil Dé é, do chuir ar leith mé ó bhroinn mo mháthar, agus do ghlaodh tré n‐a ghrása mé,

16chum a Mhac d’fhoillsiú ionnam, chum go bhfógróchainn i measc na gCineadhach é; ar an láthair sin ní dheachas i gcómhairle feola agus fola:

17agus níor mhó nach ndeachas suas go h‐Iarúsalem chum na ndaoine do bhí ’n‐a n‐abstalaibh rómham: acht d’imthigheas chum na h‐Aráibe; agus tháinig mé ar ais go Damaisc.

18I gcionn trí bliadhan ’n‐a dhiaidh sin do chuadhas suas go h‐Iarúsalem chum aithne do chur ar Chéfas, agus d’fhanas cúig lá déag ’n‐a chuideachtain.

19Acht ní fhacas aon duine eile de na h‐abstalaibh, acht amháin Séamas, dearbhráthair an Tighearna.

20Anois i dtaobh na neithe atá agam g‐á scríobhadh chugaibh, féach, i bhfiadhnaise Dé, ní bréag atáim d’innsint.

21’N‐a dhiaidh sin tháinig mé isteach i gcríochaibh Shiria agus Chilicia.

22Agus do bhíos gan aithne súl bheith ag eaglaisibh Iúdaea do bhí i gCríost orm:

23ní chualadar d’á rádh acht, An té do rinne géirleanmhain orainn roimhe seo, atá sé anois ag fógairt an chreidimh go ndearna sé léirscrios air tráth;

24agus thugadar glóir do Dhia im’ thaobh.

Jump to: Chapter 2 →