Galatians 4

Irish 1951 (Tiomna Nua 1951 (de Siúnta))

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

1Adeirim anois, chómh fada agus bhíos an t‐oidhre ’n‐a leanbh, nach mbíonn deifir idir é agus sclábhaidhe, má tá féin go bhfuil sé ’n‐a thighearna os cionn an uile nidh;

2acht go mbíonn sé fá stiúradh oidí agus feadhmannach go dtí an t‐am atá órduighthe ag a athair.

3Agus sinne mar an gcéadna, nuair bhíomar ’n‐ár leanbhaibh, do bhíomar i ndaor‐bhroid ag dúlibh na cruinne:

4acht nuair tháinig an t‐am, do chuir Dia uaidh a Mhac, tugadh ó mhnaoi, rugadh fá’n dlighe,

5chum an dream do bhí fá’n dlighe d’fhuascailt, chum go bhfaighmís‐ne uchtcacht mar chlann‐mhac.

6Agus de bhrigh gur clann‐mhac sibh do chuir Dia uaidh Spiorad a Mhic isteach ’n‐bhur gcroidheachaibh, g‐á ghlaodhach, Abba, a Athair.

7Ar mhodh nach bhfuilir id’ sclábhaidhe níos faide, acht id’ mhac; agus má táir id’ mhac, atáir id’ oidhre leis, de dheoin Dé.

8Acht ó thárla gan aithne bheith agaibh ar Dhia an tráth úd, do bhí sibh i ndaor‐bhroid ag déithibh nach déithe iad do réir nádúra:

9acht anois, ó tá aithne agaibh ar Dhia, nó dob’ fhearr a rádh go bhfuil aithne ag Dia oraibh‐se, cad chuige dhaoibh bheith ag casadh ar ais chum na ndúl laga, gan tairbhe, gur mian libh bheith i ndaor‐bhroid aca athuair?

10Coimheádann sibh laethe, agus míosa, agus féilte, agus bliadhanta.

11Atá sibh ag cur eagla orm, gur féidir gur saothar gan éifeacht atá déanta agam ar bhur son.

12Impidhim oraibh, a bhráithre, bidhidh mar táim‐se, óir atáim‐se mar tá sibh‐se. Ní dhearna sibh éagcóir ar bith orm.

13Is eol daoibh gur tré easláinte colna do sheanmóirigheas an soiscéal daoibh an chéad uair,

14agus an nidh im’ cholainn do bhí mar chathú oraibh, ní thug sibh tarcuisne ná gráin dó; acht do ghlac sibh liom mar aingeal Dé, mar Íosa Críost féin.

15Uime sin, cá bhfuil an déighmhéin úd thug sibh dom? mar bheirim m’fhiadhnaise dhaoibh go mbainfeadh sibh amach bhur súilí féin, dá mb’ fhéidir é, agus go dtiubhradh sibh dom iad.

16An amhlaidh, mar sin, go bhfuilim im’ námhaid agaibh, toisc an fhírinne d’innsint daoibh?

17Ní mar mhaithe libh atá siad chómh díoghraiseach sin ar bhur lorg: ní h‐eadh, acht is amhlaidh ba mhian leo bhur gcongbháil uainn, chum go loirgfeadh sibh iad féin.

18Acht is maith í duithract i gcómhnaidhe, agus deagh‐cúis bheith léi ní h‐é amháin nuair bhím i n‐bhur láthair.

19A chlann bheag, go bhfuilim i dtinneas clainne arís ’n‐bhur dtaobh nó go ngeintear Críost ionnaibh,

20ba mhian liom bheith láithreach ’n‐bhur measc anois, agus bheith ar athrú glóir; óir atáim i mbárr mo chéille ’n‐bhur dtaobh.

21Innsidh dhom, sibh‐se gur mian libh bheith fá’n dlighe, nach n‐airigheann sibh an dlighe?

22Óir atá scríobhtha go raibh beirt chlann‐mhac ag Abracham, mac aca leis an gcailín daoirseachta, agus mac leis an saor‐mhnaoi.

23Acht rugadh mac an chailín daoirseachta de réir na feola; acht rugadh mac na saor‐mhná do réir geallamhna.

24Atá fáith‐chiall ag baint leis na neithibh sin; óir dhá thiomna is eadh an bheirt bhan so; bean aca ó chnoc Sína, bheireas clann chum daoirse, is í sin Hágar.

25Anois is ionann Hágar agus cnoc Sína san Aráib, agus cialluigheann sin an Iarúsalem atá ann anois; óir atá sí i ndaor‐bhroid i n‐éinfheacht le n‐a clainn.

26Acht an Iarúsalem atá thuas atá sí saor, agus is í ár máthair í.

27Óir atá scríobhtha, Déan gáirdeachas, a bhean aimrid nach mbeireann; Cuir do chroidhe amach le luthgháir, thusa nach bhfulaingeann tinneas clainne: Óir is líonmhaire iad clann na mná aonaránaighe ’Ná clann na mná go bhfuil fear aici.

28Anois, a bhráithre, is clann geallamhna sibh, dálta Íosóig.

29Acht fá mar rinne an té rugadh do réir na feola géirleanmhain ar an té rugadh do réir an Spioraid, is mar sin atá an scéal anois.

30Acht créad adeir an scrioptúir? Caith amach an cailín daoirseachta agus a mac: óir ní bhéidh oidhreacht ag mac an chailín daoirseachta i n‐éinfheacht le mac na saor‐mhná.

31D’á bhrigh sin, a bhráithre, ní clann an chailín daoirseachta sinne, acht clann saor‐mhná.

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →