Hebrews 12

Irish 1951 (Tiomna Nua 1951 (de Siúnta))

← Chapter 11 Jump to: Chapter 13 →

1D’á bhrigh sin, ó thárla néall chómh mór sin d’fhiadhnaidhthibh bheith ’n‐ár dtimcheall, cuirimís dínn gach ualach, agus an peacadh ghreamuigheas chómh dlúth sin dínn, agus rithimís go foighdeach an cúrsa atá curtha rómhainn,

2ag féachaint chum Íosa, príomh‐ughdar agus críochnuightheoir ár gcreidimh; an té d’fhulaing an chroch, ar son an áthais do cuireadh roimhe, do chuir neamh‐shuim san náire, agus atá ’n‐a shuidhe ar dheis righ‐chathaoireach Dé.

3Óir samhluighidh libh féin an té gur cuireadh cómh mór sin ’n‐a choinnibh, agus peacaigh g‐á shéanadh, chum nach n‐éireochaidh sibh lag, claoidhte ’n‐bhur n‐anmannaibh.

4Níor sheasuigh sibh fós go doirteadh fola, ag cur i n‐aghaidh an pheacaidh:

5agus atá dearmad déanta agaibh ar an spreagadh tugadh dhaoibh mar bhéadh do chlann‐mhac, A mhic, ná déan neamh‐shuim de smacht an Tighearna, Agus ná caill meisneach nuair cheartuigheas sé thú;

6Óir smachtuigheann an Tighearna an té go bhfuil grádh aige dhó, Agus sciúirseann sé gach mac ghlacas sé.

7Má fhulaingeann sibh an smacht, atá Dia ag pléidhe libh mar bhéadh sé le n‐a chlainn féin; óir cia h‐é an mac nach smachtuigheann a athair é?

8Acht má bhíonn sibh saor ó smacht, go bhfaghann gach aoinneach a chuid féin de, ní clann dlisteanach sibh, acht clann bhastairt.

9Thairis sin, do bhí aithreacha do réir na feola againn chum ár smachtuighthe, agus thugamar urraim dóibh: nach mó go mór an urraim do‐bhéarfaimíd dár nAthair spioradálta chum beatha d’fhágháil?

10Óir is fíor gur smachtuigheadar‐san ar feadh beagáin laethe sinn mar thógradar féin; acht do smachtuigh seisean sinn mar mhaithe linn chum sinn do dhéanamh rannpháirteach ’n‐a naomhthacht.

11Is fíor nach adhbhar sóláis, acht ádhbhar dóláis an smachtú fá láthair, do réir cosmhalachta: acht ’n‐a dhiaidh sin do‐bheir sé toradh síothchánta do na daoinibh cleachtar leis, toradh na fíréantachta.

12Uime sin tógtar na lámha gan tapadh, agus na glúna gan luth:

13agus siubhladh bhur gcosa rómpa gach ndíreach, chum nach leonadh acht leigheas gheobhas an ball atá bacach.

14Loirgidh síothcháin leis an uile dhuine, mar aon leis an naomhthacht nach bhfeicfidh aoinneach an Tighearna ’n‐a h‐uireasbhaidh:

15ag féachain chuige ar eagla go gclisfeadh ar aoinneach fá ghrása Dé; ar eagla go bhfásfadh aon fhréamh seirbhe do bhéadh mar adhbhar buaidheartha, agus go dtruailleochaidhe mórán d’á dheascaibh;

16ar eagla go mbéadh aon drúiseoir ann, nó aon duine neamh‐dhiadha mar Ésau, do dhíol a cheart oidhreachta ar bhéile bidh.

17Óir atá a fhios agaibh, nuair ba mhian leis an bheannacht d’fhágháil ’n‐a dhiaidh sin, gur diúltuigheadh é (óir ní fhuair sé faill chum aithrighe do dhéanamh), gidh gur iarr sé le deoraibh é.

18Óir ní fhuil sibh tagtha chum cnuic go bhféadtar lámh do chur air, ná chum teineadh lasánta, ná chum duibhe,

19agus chum dorchachta, ná chum stoirme, agus chum árd‐ghlóir stuic, agus chum gleodh focal; gur iarr na daoine do chuala é d’impidhe nach labharfaidhe aon fhocal eile leo:

20óir níor fhéadadar a raibh órduighthe dhóibh d’iomchar, Má bhaineann fiú ainmhidhe leis an gcnoc,

21gabhfar de chlochaibh air; agus do bhí a bhfacadar chómh h‐uathbhásach sin go ndubhairt Maois, Atáim ar baill‐chrioth go mór le neart eagla:

22acht is amhlaidh atá sibh tagtha go Sliabh Síoin, go cathair an Dé bhí, go h‐Iarúsalem neamhdha, agus go dtí na mílte as cuimse de shluaightibh na n‐aingeal,

23go cómhchruinniú agus go h‐eaglais na gcéid‐ghein, go bhfuil a n‐ainmneacha scríobhtha ar neamh, agus chum Dé, breitheamh an uile dhuine, agus chum spioraidí na bhfíréan diongbhálta,

24agus chum Íosa, idir‐mheadhóntóir connartha úr‐nua, agus chum na fola do crothadh, gur fearr a teachtaireacht ’ná fuil Aibéil.

25Tabhraidh aire gan eiteach do thabhairt do’n té labhras. Óir muna dtáinig an dream slán do dhiúltuigh do’n té thug rabhadh dóibh ar talamh, is lugha‐de thiochfaimíd‐ne slán má thugaimíd cúl do’n té do‐bheir rabhadh ó neamh anuas:

26an té gur bhain a ghuth crothadh as an talamh an t‐am sin: acht go bhfuil geallta aige anois, g‐á rádh, Aon uair amháin eile cuirfead, ní h‐é amháin an talamh ar crioth, acht neamh, mar an gcéadna.

27Agus an focal, Aon uair amháin, cialluigheann sé aistriú na neithe úd atá so‐chorruighthe, mar atá neithe do cruthuigheadh, chum go bhfanfadh na neithe atá do‐chorruighthe ’n‐a gcómhnaidhe.

28Uime sin, ag fágháil ríoghachta do‐chorruighthe dhúinn, taisbeánaimís ár mbuidheachas, chum go ndéanfaimíd seirbhís taithneamhach do Dhia, le h‐urraim dhiadha agus le h‐eagla,

29óir is teine dian‐loiscneach ár nDia‐ne.

← Chapter 11 Jump to: Chapter 13 →