Daniel 4

Ilonggo (Maayong Balita nga Biblia (2012))

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

1Si Haring Nabucodonosor nagpadala sing sulat sa mga tawo sang tanan nga mga pungsod, rasa, kag linggwahe sa kalibutan: Nagsiling sia: “Mga pag-abiabi!

2Ginakalipay ko ang pagsugid sa inyo nahanungod sang mga katingalahan kag mga milagro nga ginpahayag sa akon sang Labing Mataas nga Dios.

3“Daw ano ka dalagku sang mga katingalahan nga ginpakita sang Dios sa aton! Daw ano ka gamhanan sang mga milagro nga iya ginahimo! Ang Dios magahari sa walay katubtoban, magagahom sia sa gihapon.

4“Ako, nagakabuhi sing malinong sa akon palasyo nga nagaagom sing daku nga kauswagan.

5Pero nagdamgo ako sing makahaladlok kag nakakita ako sing makakulogmat nga mga palanan-awon samtang nagakatulog ako.

6Ginpatawag ko ang tanan nga mga palamangkutan sang hari sa Babilonia agod masugiran nila ako kon ano ang kahulogan sang akon damgo.

7Gani ang tanan nga mga manughimalad, mga madyikero, mga mangin-alamon, mga manugpakot gindala sa akon. Ginsugiran ko sila sang akon damgo, pero indi sila makasaysay sang kahulogan sini sa akon.

8Dayon nagkadto sa akon si Daniel nga ginahingalanan man Beltesasar nga amo ang ngalan sang akon dios. Ang espiritu sang balaan nga mga dios yara sa iya, gani ginsugiran ko sia kon ano ang akon damgo. Ginsingganan ko sia:

9Beltesasar, pangulo sang mga manughimalad, nakahibalo ako nga ang espiritu sang balaan nga mga dios yara sa imo, kag ikaw nakahangop sang tanan nga mga misteryo. Amo ini ang akon damgo. Sugiri ako kon ano ang kahulogan sini.

10“Samtang nagakatulog ako, may palanan-awon ako sang isa ka mataas nga kahoy sa tunga sang duta.

11Nagdaku ini nga nagdaku tubtob nga naglambot sa langit kag makit-an ini sang tanan sa bug-os nga kalibutan.

12Ang iya mga dahon matahom, kag madamo ang iya mga bunga nga sarang makapakaon sang tanan nga mga tawo sa bug-os nga kalibutan. Ang talunon nga mga sapat nagpahuway sa iya landong, ang mga pispis nagpugad sa iya mga sanga, kag ang tanan nga nagakabuhi nga tinuga nagkaon sang iya bunga.

13“Samtang nagapainuino ako nahanungod sang palanan-awon nakita ko ang isa ka anghel nga manugbantay nga nagkunsad halin sa langit.

14Ginpahibalo niya ini sa mabaskog nga tingog, ‘Pukana ninyo ang kahoy kag pang-utdon ang mga sanga sini. Panguhaa ang mga dahon kag laptaha ang mga bunga sini. Tabuga ang mga sapat gikan sa idalom sini kag ang mga pispis gikan sa iya mga sanga.

15Pero ibilin ang tuod sa duta, kag butangan sing pikit nga salsalon kag bronsi sa palibot sini. Bayai ini sa latagon upod sa hilamon. “‘Patun-ogi ini nga tawo, kag paestara sia upod sa mga sapat kag mga tanom.

16Madulaan sia sang panghunahuna sang tawo, kag sa sulod sang pito ka tuig ang iya panghunahuna mangin-iya sang sapat.

17Amo ini ang ginsiling sang mga anghel nga manugbantay. Gani ang tanan nga mga tawo bisan diin dapat makahibalo nga ang Labing Mataas nga Dios may gahom sa tanan nga mga ginharian sang mga tawo. Sarang niya mahimo nga hari ang bisan sin-o nga iya luyag, bisan pa ang pinakakubos sang mga tawo.’”

18Si Haring Nabucodonosor nagsiling, “Amo ini ang damgo ko. Karon, Beltesasar, sugiri ako sang kahulogan sini. Wala sing isa sang akon palamangkutan sa akon ginharian nga makasugid sa akon, pero ikaw makasugid tungod kay ang espiritu sang balaan nga mga dios yara sa imo.”

19Karon si Daniel nga ginatawag man Beltesasar, natublag gid kag naurongan. Ang hari nagsiling sa iya, “Beltesasar, indi ka magpatublag sa damgo kag sang kahulogan sini.” Si Beltesasar nagsabat, “Mahal nga Hari, maayo kuntani nga ang damgo kag ang iya kahulogan manginpara sa imo mga kaaway kag indi para sa imo.

20Ang mataas kag mabakod nga kahoy naglambot sa langit kag makita ini sang tanan sa kalibutan.

21Ang iya mga dahon matahom, kag ang iya bunga sarang makapakaon sang tanan nga mga tawo sa bug-os nga kalibutan. Ang talunon nga mga sapat nagpahuway sa landong sini, kag ang mga pispis nagpugad sa iya mga sanga.

22“Mahal nga Hari, ikaw amo ang kahoy. Mataas ikaw kag mabakod. Naggamhanan ka gid nga naglambot sa langit, kag naggahom ka sa bug-os nga kalibutan.

23Samtang nagatan-aw ka, Mahal nga Hari, may anghel nga manugbantay nga nagkunsad gikan sa langit kag nagsiling, ‘Pukana ang kahoy kag pang-utdon ini, pero pabay-i ang tuod sa duta. Butangi ini sing pikit nga salsalon kag bronsi, kag pabay-i ini sa latagon upod sa mga hilamon. Patun-ogi ini nga tawo, kag bayai lang sia didto upod sa mga sapat sa sulod sang pito ka tuig.’

24“Mahal nga Hari, amo ini ang kahulogan sang imo damgo. Amo ini ang ginsiling sang Labing Mataas nga Dios nga matabo sa imo.

25Pagatabugon ka gikan sa katilingban sang mga tawo kag magaestar ka upod sa mga sapat nga talunon. Sa sulod sang pito ka tuig magakaon ka sang hilamon kaangay sang baka, kag magatulog ka sa wayang sa diin pagatun-ogan ka. Dayon magakilala ka nga ang Labing Mataas nga Dios nagagahom sa tanan nga mga ginharian sang mga tawo, kag mahimo niya nga hari ang bisan sin-o nga luyag niya.

26Ang anghel nagmando nga bayaan lang ang tuod sa duta. Ini nagakahulogan nga manginhari ka liwat kon kilalahon mo nga ang Dios nagagahom sa bug-os nga kalibutan.

27Gani, Mahal nga Hari, sunda ang akon ginasiling. Mag-untat ka sa pagpakasala kag himua ang matarong kag magmaluloy-on ka sa mga imol. Dayon magapadayon ka sa pag-uswag.”

28Ini tanan natabo kay Haring Nabucodonosor.

29Sa tapos ang dose ka bulan, sang nagadayandayan sia sa hardin sa atop sang iya palasyo sa Babilonia,

30nagsiling sia, “Tan-awa kon daw ano ka daku sang Babilonia! Ginhimo ko ini nga akon siudad sa pagpakita sang akon gahom kag kusog, himaya kag pagkahalangdon.”

31Wala pa gani sia makatapos hambal, may tingog gikan sa langit nga nagsiling: “Haring Nabucodonosor, pamatii ang akon hambal! Ang imo ginharian ginakuha karon sa imo.

32Pagatabugon ka gikan sa katilingban sang mga tawo kag magaestar ka upod sa mga sapat nga talunon. Magakaon ka sing hilamon kaangay sang baka sa sulod sang pito ka tuig. Dayon magakilala ka nga ang Labing Mataas nga Dios may gahom sa mga ginharian sang mga tawo, kag mahimo niya nga hari ang bisan sin-o nga luyag niya.”

33Sa gilayon napamatud-an ini. Si Nabucodonosor gintabog gikan sa katilingban sang mga tawo kag nagkaon sia sang hilamon kaangay sang baka. Gintun-ogan ang iya lawas, kag ang iya buhok nagtubo nga pareho kalaba sang mga bulbol sang agila kag ang iya mga kuko naglaba kaangay sang mga kuko sang pispis.

34Ang hari nagsiling, “Sang matapos ang pito ka tuig, nagtangla ako sa langit, kag ang akon maayo nga panghunahuna nagbalik. Gindayaw ko ang Labing Mataas nga Dios kag ginpasidunggan kag ginhimaya ko ang isa nga nagakabuhi sa walay katubtoban. “Magagahom sia sa walay katubtoban, kag ang iya ginharian magapadayon sa gihapon.

35Ang mga tawo sa kalibutan bali wala sa iya, ang mga anghel sa langit kag ang mga tawo sa duta yara sa idalom sang iya gahom. Wala sing may makapamatok sang iya kabubot-on ukon makausisa sang iya ginahimo.

36“Sang magbalik ang akon maayo nga panghunahuna, ang himaya sang akon ginharian, ang akon kadungganan, kag ang akon pagkahalangdon gin-uli sa akon. Ang akon mga palamangkutan kag ang akon halangdon nga mga opisyales nag-abiabi sa akon, kag gin-uli sa akon ang akon harianon nga gahom nga may labaw pa nga kadungganan sang sa una.

37“Kag karon, ako, si Nabucodonosor, nagadayaw, nagapasidungog, kag nagahimaya sa Hari sang Langit. Ang tanan nga iya ginahimo matarong. Wala sia sing may ginapasulabi, kag ginapaubos niya ang bisan sin-o nga nagapabugal.”

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →