Job 15

Ilonggo (Ang Biblia (1982))

← Chapter 14 Jump to: Chapter 16 →

1Niyan si Elifaz nga Temanhon nagsabat:

2“Magsabat bala ang maalam nga tawo sa ihibalo nga hinangin, kag magpahabok bala sang iya kaugalingon sang hangin nga timog?

3Magpakigsuay bala sia sa hambal nga dimapuslanon, ukon sa mga paghambal nga indi sia makahimo sing maayo?

4Hoo, ginawala mo ang kahadluk, kag ginasablagan mo ang pagpamalandong sa atubangan sang Dios,

5Kay ang imo kalautan nagatudlo sang imo baba, kag ginapili mo ang dila sang malalang.

6Ang imo kaugalingon nga baba nagatagudili sa imo, kag indi ako; hoo, ang imo kaugalingon nga mga bibig nagapamatuud batok sa imo.

7“Ikaw bala ang nahauna nga tawo nga natawo? Ukon nabun-ag ka bala sing una sa kabakoloran?

8Nabatian mo bala ang tinago nga laygay sang Dios? Kag ginalatiran mo bala nga sa imo kaugalingon ang kaalam?

9Ano bala ang nahibaloan mo nga wala namon mahibaloi? Ano bala ang nahangpan mo nga wala sa amon?

10Upud sa amon yara ang mga ubanon kag tigulang gid nga mga tawo, labi pa katigulang sa imo amay.

11Tama pa bala kadiotay tungud sa imo ang mga paglipay sang Dios, bisan ang mga polong nga malolo ayon sa imo?

12Ngaa bala nga ginadaldal ka sang imo tagiposoon, kag ngaa bala nga nagainggat ang imo mga mata,

13nga nagaliso ka sang imo espiritu batok sa Dios, kag nagapagowa sing mga polong sa imo baba?

14Ano bala ang tawo, nga magmatinlo sia? Ukon sia nga natawo sa babayi, nga magmatarung sia?

15Yari karon, ang Dios wala nagasalig sa iya mga balaan, hoo, ang mga langit indi matinlo sa iya itololok;

16daw ano pa gid ka kubus ang isa nga kangil-aran kag dunut, tawo nga nagainum sang kalautan kaangay sang tubig!

17“Ipakita ko sa imo, pamati ka sa akon; kag isaysay ko sa imo ang akon nakita

18(nga nasugid sang mga mangin-alamon, ang ila mga ginikanan wala maglikum sini,

19nga sa ila lamang ginhatag ang duta, kag wala sing dumuloong nga nag-agi sa tunga nila).

20Ang malaut nga tawo nagakasakit sa tanan niya nga adlaw, bisan ang kadamuon sang mga tuig nga ginatigana sa manugpigos.

21Ang tingug sang mga kakugmat yara sa iya mga idulungug; sa kauswagan magaabut sa iya ang manuglaglag.

22Sia wala nagatoo nga magabalik sia gikan sa kadudulman, kag ginahulat sia sang espada.

23Sia nagadalangdalang tungud sang kalan-on, nga nagasiling, ‘Diin bala ini?’ Sia nakahibalo nga malapit na ang adlaw sang kadudulman;

24ang kalisdanan kag kasakit nagapahadluk sa iya; nagalandas sila sa iya, subong sang hari nga handa sa inaway.

25Bangud nga nag-untay sia sang iya kamut batok sa Dios, kag nagpabugal sia batok sa Makaako,

26nga nagadalagan sa iya nga may pagkatingkoyan, sa madamul nga mga buklud sang iya mga kalasag;

27bangud nga ginputus niya ang iya nawung sang iya katambuk, kag nakasuput sing sapay sa iya mga balikawang,

28kag nakapuyo sia sa mga banwa nga mamingaw, sa kabalayan nga wala ginapuy-i sing tawo, nga handa na nga mangintinumpok;

29indi sia magmanggaranon, kag indi magpadayon ang iya pagkabutang, kag indi maglapad sa duta ang ila kaugalingon;

30indi sia makagowa sa kadudulman; ang dabdab magalaya sang iya mga sanga, kag tungud sa gininhawa sang baba sang Dios magapalagyo sia.

31Dili sia magsalig sa kadayawan, nga nagalimbong sang iya kaugalingon; kay ang kadayawan mangin-iya tumbas.

32Matuman ini sa wala pa ang iya tion, kag ang iya sanga indi manginhilaw.

33Pulakon niya ang iya uvas nga hilaw, subong sang balagon, kag magapulak sang iya bulak, subong sang kahoy nga olivo.

34Kay ang guban sang mga wala sing Dios manginbaw-as, kag ang kalayo magapapas sang mga layanglayang sang paghamham.

35Sila nagapanamkon sing kalainan kag nagaanak sing kalautan kag ang ila tagiposoon nagaaman sing limbong.”

← Chapter 14 Jump to: Chapter 16 →