bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Javanese
/
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
/
Acts 16
Acts 16
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
← Chapter 15
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 17 →
1
Paulus uga teka ing Dèrbé lan Listra. Ing kono ana murid sing jenengé Timotius, ibuné wong Ju sing wis dadi pertyaya, nanging bapaké wong Yunani.
2
Timotius kuwi wis dikenal betyiké karo para sedulur tunggal pertyaya ing Listra lan Ikonium.
3
Karepé Paulus, supaya Timotius mèlu karo piyambaké. Paulus terus ngongkon supaya Timotius disunati awit sangka anané wong Ju sing pada manggon ing bawah kono, awit wong kabèh pada weruh, yèn bapaké kuwi wong Yunani.
4
Sak njeruhné ndlajahi kuta-kuta kuwi, Paulus lan Silas pada nggelarké putusané para rasul lan para pinituwa ing Yérusalèm karo paweling supaya digatèkké.
5
Awit sangka mengkono pasamuan-pasamuan pada dikuwatké pertyayané lan mundak suwé mundak tambah tyatyahé.
6
Mlakuné ngliwati tanah Frigia lan tanah Galatia, awit diendek karo Roh Sutyi nggelarké Injil ing propinsi Asia Tyilik.
7
Sak tekané ing Misia, terus pada ngupaya mlebu ing Bitinia, nanging Rohé Yésus ora nglilani.
8
Bareng wis ngliwati Misia, terus tekan Troas.
9
Mbenginé Paulus éntuk weweruh: ana wong Makédonia ngadek lan ngomong marang piyambaké: “Nyabrang mréné lan mitulungi kita!”
10
Bareng Paulus wis éntuk weweruh mau, kita terus pada ngarah budal menyang Makédonia, awit sangka anané weweruh mau, kita pada nentokké, yèn Gusti Allah wis nyeluk kita dikarepké nggelarké Injil marang wong-wong ing kono.
11
Kita terus pada budal numpak prau sangka Troas, terus nuju Samotraké, lan esuké terus menyang Néapolis.
12
Sangka kono terus pada menyang Filipi, kuta wiwitan ing panggonan Makédonia, mlebu kuta jajahané Rum. Kita pada nginep ing kuta kono sak untara dina.
13
Nalika dina sabat kita pada menyang sak njabané gapurané kuta, mlaku nurut pinggir kali, terus nemoni sinaguké wong Ju, sing miturut pikiran kita ing kono. Sakwisé lungguh, kita terus pada rembukan karo wong-wong wadon sing pada ngumpul ing kono.
14
Ing antarané wong wadon, sing jenengé Lidia, mèlu ngrungokké. Wong mau dadi bakul kain wungu, tekané sangka Tiatira, wong sing ngabekti marang Gusti Allah. Atiné wis kebukak karo Gusti, mulané nggatèkké marang apa sing diomongké karo Paulus.
15
Sakwisé dibaptis sak brayaté kabèh, terus ngomong ngéné: “Yèn sampéyan wis pada mikir, yèn kula tenan pertyaya marang Gusti, hayuk kula suwun teka lan nginep ing omah kula.” Karo tenan penjaluké, nganti kita pada nuruti.
16
Ing sakwijiné dina nalika kita pada menyang panggonan pangabektiné kuwi, kita nemoni batur wadon sing dadi juru tenung sing njalari para bendarané olèh bati okèh.
17
Kuwi ngetutké Paulus lan kita karo alok-alok, ujaré: “Wong-wong kuwi abdiné Gusti Allah sing Mahaluhur, sing ngabaraké dalan keslametan marang kowé kabèh.”
18
Karo mengkono kuwi ditindakké nganti pirang-pirang ndina. Nanging bareng Paulus wis ora kuwat menèh marang anané gangguan mau, terus minger lan ngongkon marang roh kuwi: “Atas asmané Yésus Kristus, tembungku marang kowé: Metua sangka wong wadon iki.” Sak nalika roh mau ya terus metu.
19
Bareng para bendarané wong wadon mau weruh, yèn pengarep-arepé olèh bati wis ilang, terus pada nyekel Paulus lan Silas, pada diglandang menyang pasar digawa marang pemrintah.
20
Sakwisé pada diadepaké ing ngarepé para penggedéné kuta kono, terus pada ngomong: “Wong kuwi pada nggawé répoté kuta kita kéné, awit wong Ju
21
lan pada mulangké adat tata-tyarané sing ora kenèng kita nampa utawa kita lakoni, awit kita kuwi wong Rum.”
22
Lan wong okèh ya pada mèlu nglawan marang Paulus lan Silas. Para penggedéné kuta mau terus ngongkon mblèjèti penganggoné lan nggebuki.
23
Sakwisé digebuki bola-bali terus pada dilebokké ing pakunjaran. Penggedéné pakunjaran dipréntahké njaga sing rapet.
24
Awit mengkono préntahé, mulané wong loro kuwi terus dilebokké ing kamar pakunjaran ing tengah déwé, lan pada dibelok sikilé.
25
Udakara wantyi tengah wengi Paulus lan Silas pada ndedonga karo ngidungké pamuji marang Gusti Allah, lan wong pakunjaran liyané pada ngrungokké.
26
Dadakan terus ana lindu gedé, dasaré pakunjaran nganti horek; lan sak nalika kuwi uga lawang-lawangé pada menga, lan ranténé wong kabèh pada utyul.
27
Penggedéné pakunjaran gragapan tangi lan dongé weruh lawangé pakunjaran pada menga, terus ngelungké pedang arep nyuduk déwé, awit ngira yèn wong-wong pakunjaran wis pada mblayu.
28
Nanging Paulus terus mbengok banter, tembungé: “Aja nyilakani badanmu déwé, awit kita kabèh ijik ing kéné!”
29
Penggedéné pakunjaran ngongkon nggawa ontyor lan mlayu mlebu, uga terus nyembah ing ngarepé Paulus lan Silas karo gemeter.
30
Terus pada dituntun metu, karo ngomong: “Duh, para sedulur, apa sing kudu kula lakoni, supaya slamet?”
31
Terus diomongi: “Pertyayaa marang Gusti Yésus Kristus, mesti sampéyan bakal slamet, sampéyan lan brayat sampéyan.”
32
Terus dikabari tembungé Gusti, semono uga wong sak isiné omahé kabèh.
33
Ing wantyiné kuwi uga wong loro kuwi pada diresiki tatuné, lan ing mbengi kuwi uga penggedéné pakunjaran lan brayaté pada dibaptis.
34
Wong loro kuwi terus diampirké menyang omahé lan pada disuguhi pangan. Penggedéné pakunjaran mau banget bungahé, yèn dèkné déwé lan brayaté wis pada dadi pertyaya marang Gusti Allah.
35
Esuké, para penggedéné kuta terus kongkonan para sekaut ngongkon marang penggedéné pakunjaran ngéné: “Wong loro kuwi pada luwarana!”
36
Penggedéné pakunjaran terus nerusaké préntah marang Paulus, tembungé: “Para penggedé kuta wis ngekèki préntah, supaya sampéyan pada dietokké. Awit sangka kuwi sampéyan pada metu lan lunga karo slamet!”
37
Nanging Paulus terus ngekèki tembungé marang wong-wong mau: “Kita pada wong Rum digebuki ing ngarepé wong okèh tanpa diadili, terus dilebokké ing pakunjaran. Saiki kita pada arep dietokké meneng-meneng? Ora kenèng mengkéné kuwi. Para penggedé kuwi supaya teka déwé nuntun kita metu.”
38
Para sekaut mau terus ngomongké bab kuwi marang para penggedéné kuta. Bareng pada krungu, yèn Paulus lan Silas kuwi wong Rum, banjur pada wedi.
39
Terus pada teka nyuwun ngapura, wong loro kuwi terus dituntun metu lan dikongkon ninggalké kuta kono.
40
Saiki pada ningalké pakunjaran lan lunga menyang omahé Lidia, nemoni para sedulur tunggal pertyaya ing kono lan sakwisé ngekèki panglipuran wong loro kuwi terus pada lunga.
← Chapter 15
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 17 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28