Genesis 17

Khmer 2014 (អាល់គីតាប)

← Chapter 16 Jump to: Chapter 18 →

1នៅពេលដែលអ៊ីប្រាំមានអាយុកៅ‌សិបប្រាំបួនឆ្នាំ អុលឡោះ‌តាអាឡា បានមកឲ្យអ៊ីប្រាំឃើញ ហើយមានបន្ទូលមកគាត់ថា៖ «យើងជាអុលឡោះជាម្ចាស់ដ៏មានអំណាចខ្ពង់‌ខ្ពស់បំផុត ចូរអ្នករស់នៅក្នុងមាគ៌ារបស់យើង ឲ្យបានល្អឥតខ្ចោះទៅ។

2យើងនឹងចងសម្ពន្ធ‌មេត្រីជាមួយអ្នក យើងនឹងធ្វើឲ្យពូជ‌ពង្សរបស់អ្នក កើនចំនួនច្រើនជាអនេក»។

3អ៊ីប្រាំក្រាបចុះអោនមុខដល់ដី ហើយអុលឡោះមានបន្ទូលមកគាត់ថា៖

4«ចំណែកយើង យើងចងសម្ពន្ធ‌មេត្រីជាមួយអ្នកដូចតទៅ: អ្នកនឹងបានទៅជាឪពុករបស់ប្រជា‌ជាតិដ៏ច្រើន

5គេលែងហៅអ្នកថា “អ៊ីប្រាំ” ទៀតហើយ តែអ្នកនឹងមានឈ្មោះថា “អ៊ីព្រហ៊ីម” វិញ ដ្បិតយើងនឹងធ្វើឲ្យអ្នកបានទៅជាឪពុករបស់ប្រជា‌ជាតិដ៏ច្រើន។

6យើងនឹងធ្វើឲ្យអ្នកមានកូនចៅច្រើនជាអនេក យើងនឹងធ្វើឲ្យអ្នកបង្កើតប្រជា‌ជាតិជាច្រើន ហើយនឹងមានស្តេចជាច្រើន កើតចេញពីអ្នកដែរ។

7យើងនឹងចងសម្ពន្ធ‌មេត្រីជាមួយអ្នក និងជាមួយពូជ‌ពង្សរបស់អ្នក ដែលកើតមកតាមក្រោយគ្រប់តំណតទៅ។ សម្ពន្ធ‌មេត្រីនេះនឹងនៅស្ថិត‌ស្ថេរជាដរាប គឺយើងនឹងធ្វើជាម្ចាស់របស់អ្នក ហើយជាម្ចាស់របស់ពូជ‌ពង្សអ្នក ដែលកើតមកតាមក្រោយដែរ។

8យើងនឹងប្រគល់ស្រុកដែលអ្នកមកស្នាក់នៅនេះ គឺស្រុកកាណានទាំងមូលឲ្យអ្នក និងឲ្យពូជ‌ពង្សរបស់អ្នកដែលកើតមកតាមក្រោយ ទុកជាកេរ‌មត៌ករហូតតទៅ ហើយយើងនឹងធ្វើជាម្ចាស់របស់ពូជ‌ពង្សអ្នក»។

9អុលឡោះមានបន្ទូលមកអ៊ីព្រហ៊ីមថា៖ «ចំណែកឯអ្នកវិញ អ្នកត្រូវគោរពសម្ពន្ធ‌មេត្រីរបស់យើង គឺទាំងអ្នក ទាំងពូជ‌ពង្សរបស់អ្នក ដែលនឹងកើតមកតាមក្រោយ ត្រូវគោរពតាមគ្រប់តំណតទៅ។

10អ្នករាល់គ្នាត្រូវគោរពសម្ពន្ធ‌មេត្រី ដែលយើងបានចងជាមួយអ្នករាល់គ្នា និងជាមួយពូជ‌ពង្សរបស់អ្នក ដែលនឹងកើតមកតាមក្រោយ ដូចតទៅនេះ គឺត្រូវខតាន់*ឲ្យប្រុសៗទាំងអស់ ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា។

11អ្នករាល់គ្នាខតាន់ជាសញ្ញាសំគាល់នៃសម្ពន្ធ‌មេត្រី ដែលយើងបានចងជាមួយអ្នករាល់គ្នា។

12នៅពេលកើតបានប្រាំបីថ្ងៃ ប្រុសៗទាំងអស់ គ្រប់តំណតទៅ ទោះបីកើតនៅក្នុងគ្រួសាររបស់អ្នកក្តី ឬក៏ទិញមកពីអ្នកដទៃ ដែលមិនមែនជាពូជ‌ពង្សរបស់អ្នកក្តី ត្រូវតែខតាន់គ្រប់ៗគ្នា។

13គេត្រូវខតាន់ឲ្យប្រុសៗ ដែលកើតនៅក្នុងគ្រួសាររបស់អ្នក និងប្រុសៗដែលអ្នកទិញមកដោយប្រាក់ ទុកជាសញ្ញាសំគាល់លើរូបកាយរបស់អ្នករាល់គ្នា ដើម្បីបញ្ជាក់អំពីសម្ពន្ធ‌មេត្រី ដែលនៅស្ថិត‌ស្ថេរជាដរាប។

14រីឯបុរសណា ដែលគ្មានសញ្ញាសំគាល់ខតាន់ នៅលើរូបកាយទេ ត្រូវកាត់កាល់បុរសនោះ ឲ្យដាច់ចេញពីចំណោមប្រជា‌ជនរបស់ខ្លួន ព្រោះអ្នកនោះបានផ្តាច់សម្ពន្ធ‌មេត្រីរបស់យើងហើយ»។

15អុលឡោះមានបន្ទូលមកកាន់អ៊ីព្រហ៊ីមទៀតថា៖ «រីឯសារ៉ាយ ជាភរិយារបស់អ្នកវិញ មិនត្រូវហៅនាងថា “សារ៉ាយ” ទៀតទេ គឺនាងនឹងមានឈ្មោះថា “សារ៉ា” វិញ។

16យើងនឹងឲ្យពរនាង ហើយយើងនឹងឲ្យអ្នកមានកូនមួយតាមរយៈនាង។ យើងនឹងឲ្យពរនាង នាងនឹងបង្កើតប្រជា‌ជាតិជាច្រើន ហើយក៏នឹងមានស្តេចរបស់សាសន៍នានា កើតចេញពីនាងដែរ»។

17អ៊ីព្រហ៊ីមក្រាបចុះ អោនមុខដល់ដី គាត់អស់សំណើច ហើយនឹកក្នុងចិត្តថា «តើមនុស្សអាយុមួយរយឆ្នាំដូចខ្ញុំនេះ អាចមានកូនទៅកើតឬ? រីឯសារ៉ាដែលមានអាយុកៅ‌សិបឆ្នាំហើយ តើនៅតែអាចសំរាលកូនបានឬ?»។

18អ៊ីព្រហ៊ីម មានប្រសាសន៍ទៅកាន់អុលឡោះថា៖ «បើអុលឡោះទុកឲ្យអ៊ីស្មា‌អែលមានជីវិតរស់នោះ ក៏គ្រប់គ្រាន់ហើយ!»។

19ប៉ុន្តែ អុលឡោះមានបន្ទូលថា៖ «ទេ គឺសារ៉ាជាភរិយារបស់អ្នក នឹងបង្កើតកូនប្រុសមួយឲ្យអ្នកមែន! អ្នកត្រូវដាក់ឈ្មោះកូននោះថា“អ៊ីសា‌ហាក់”។ យើងនឹងចងសម្ពន្ធ‌មេត្រីជាមួយកូននោះ និងពូជ‌ពង្ស ដែលកើតមកតាមក្រោយ ជាសម្ពន្ធ‌មេត្រីដែលនៅស្ថិត‌ស្ថេរជាដរាបតទៅ។

20ចំពោះអ៊ីស្មា‌អែលវិញ យើងបានឮពាក្យរបស់អ្នកហើយ យើងនឹងឲ្យពរវា យើងនឹងធ្វើឲ្យវាមានកូនចៅជាច្រើន ហើយធ្វើឲ្យពូជ‌ពង្សវាកើនចំនួនយ៉ាងច្រើនអនេក។ ស្តេចដប់ពីរនាក់ នឹងកើតចេញពីវា ហើយយើងក៏នឹងធ្វើឲ្យមានប្រជា‌ជាតិមួយដ៏ធំ កើតចេញពីវាដែរ។

21ប៉ុន្តែ យើងនឹងចងសម្ពន្ធ‌មេត្រីជាមួយអ៊ីសា‌ហាក់ គឺកូនដែលសារ៉ានឹងបង្កើតឲ្យអ្នក នៅឆ្នាំក្រោយ ក្នុងខែនេះ»។

22បន្ទាប់ពីអុលឡោះមានបន្ទូលចប់សព្វគ្រប់ហើយ ទ្រង់ក៏ចេញពីអ៊ីព្រហ៊ីមឡើងទៅ។

23នៅថ្ងៃដដែលនោះ អ៊ីព្រហ៊ីមបាននាំអ៊ីស្មា‌អែលជាកូន និងអស់អ្នកដែលកើតនៅក្នុងផ្ទះរបស់គាត់ ព្រមទាំងអស់អ្នកដែលគាត់បានទិញមកធ្វើជាខ្ញុំបម្រើ គឺប្រុសៗទាំងអស់ដែលនៅក្នុងផ្ទះរបស់គាត់ មកខតាន់ស្របតាមអុលឡោះបង្គាប់ដល់គាត់។

24ពេលអ៊ីព្រហ៊ីមខតាន់នោះ គាត់មានអាយុកៅ‌សិបប្រាំបួនឆ្នាំហើយ

25រីឯអ៊ីស្មា‌អែលជាកូនរបស់គាត់ មានអាយុដប់បីឆ្នាំ នៅពេលខតាន់។

26អ៊ីព្រហ៊ីម និងអ៊ីស្មា‌អែលជាកូនបានខតាន់នៅថ្ងៃជាមួយគ្នា

27ហើយអស់អ្នកដែលរស់នៅក្នុងផ្ទះរបស់គាត់ គឺអស់អ្នកដែលកើតក្នុងផ្ទះរបស់គាត់ ឬអ្នកក្រៅដែលគាត់បានទិញមកធ្វើជាខ្ញុំបម្រើ ក៏បានខតាន់ជាមួយគាត់ដែរ។

← Chapter 16 Jump to: Chapter 18 →