Proverbs 1

Kurdish (Kurmanji Încîl)

Jump to: Chapter 2 →

1Meselokên Silêmanê kurê Dawid, Padîşahê Îsraêlê:

2Ji bo zanîna şîret û şehrezayiyê, Ji bo têgihîştina gotinên fêmdariyê,

3Ji bo bidestxistina şîreta serwextiyê Û pêkanîna rastî, edalet û wekheviyê,

4Ji bo ferasetê bide kesê sexik Û xort jî jîr û zana bin,

5Bila kesê şehreza bibihîze, Hînbûna wî zêde be Û kesê fêmdar rêberiyê bi dest bixe

6Ku mesel û meselokan, Mamik û şîretên şehrezayan fêm bike.

7Tirsa Xudan destpêka zanînê ye, Lê kesên ehmeq, şîret û şehrezayiyê kêm dibînin.

8Lawo, guh bide şîretên bavê xwe, Navêje pişt guhê xwe hînkirinên diya xwe,

9Çimkî ew ji bo serê te tacegulên xweşik in, Ji bo stûyê te gerdenî ne.

10Lawo, heke gunehkar bixwazin te ji rê derînin, Qebûl neke!

11Heke ew bêjin: “Bi me re were, Em ji bo kuştina mirovan kemînê deynin, Bêsedem, kesên bêsûc bixin dafikê.

12Wekî diyarê miriyan em wan bi saxî, Wekî kesên dikevin çala mirinê, Em wan bi tevahî daqurtînin.

13Her cure tiştên hêja bi dest bixin, Xaniyên xwe bi malê talên tije bikin,

14Bila para te jî di nav me de hebe, Ji bo me hemûyan, tenê kîsikek hebe.”

15Lawo, bi wan re nemeşe, Piyê xwe ji rêçika wan dûr bixe.

16Çimkî lingên wan ber bi xerabiyê ve dibezin Û ji bo rijandina xwînê dilezînin.

17Ji xwe li ber çavê hemû teyran, Bêsedem ye danîna dafikan.

18Ew mirov ji bo kuştina xwe kemînê datînin, Ew canê xwe dixin dafikê.

19Wisa ye riya her kesê çavê wan li qezenca neheq e. Ev yek dibe standina canê wan.

20Şehrezayî li derve gazî dike, Li meydanan dengê xwe bilind dike,

21Ji serê kolanên qelebalix diqîre, Li dergehên bajêr gotinên xwe dibêje:

22“Sexikno, hûnê heta kengê ji sexikiyê hez bikin? Tinazkarno, hûnê heta kengê bi tinazkirinê şa bin? Bêaqilno, hûnê heta kengê ji zanînê nefretê bikin?

23Berê xwe bidin erzşikandina min, Ezê fikrên dilê xwe ji we re bêjim, Peyvên xwe bi we bidim zanîn.

24Ji ber ku min gazî we kir Û we pişta xwe da min, Ji ber ku min destê xwe dirêj kir Û tu kes guhdarî nekir,

25Ji ber ku we guh neda şêwra min Û we nexwest erzşikandina min,

26Ezê bi felaketa we bikenim, Çaxê tirs û xof bi ser we de bê, Ezê tinazên xwe bi we bikim.

27Çaxê tirs û xof wekî bagerê bi ser we de bê, Felaketa we, wekî babelîskê bê, Tengasî û serêşî bi ser we de bê, Ezê tinazên xwe bi we bikim.

28Wî çaxî wê gazî min bikin, Lê ezê bersiva wan nedim. Wê ji dil û can li min bigerin, Lê wê min nebînin.

29Çimkî wan ji zanînê nefret kir Û tirsa Xudan hilnebijart.

30Wan şêwra min red kir, Tevahiya erzşikandina min kêm dîtin.

31Loma wê fêkiyê riya xwe bixwin, Bi fêlbaziya xwe têr û tije bin.

32Averêtiya sexikan, wan dikuje, Bêxemiya bêaqilan, wan tune dike.

33Lê kesê guhdariya min dike, wê ewlehiyê bibîne, Wê bêyî sawa ji xerabiyê, rihetiyê bibîne.”

Jump to: Chapter 2 →