Luke 18

Macedonian 2006 D - (Свето Писмо: Стандардна Библија 2006 (со Девтероканонски Книги))

← Chapter 17 Jump to: Chapter 19 →

1Им кажа и една парабола како треба секогаш да се молат и да не паѓаат со духот.

2И рече: „Во некој град си беше еден судија, кој од Бога не се плашеше, ниту од луѓето се срамуваше.

3Во истиот град живееше една вдовица и доаѓаше кај него, велејќи: ‚Заштити ме од мојот противник!‘

4Но тој за долго време не сакаше. Најпосле си рече во себе: ‚Иако од Бога не се плашам и од луѓето не се срамувам,

5но, бидејќи оваа вдовица не ми дава мир, ќе ја заштитам, за да не доаѓа повеќе и да не ми додева.‘“

6И рече Господ: „Чујте што зборува несправедливиот судија!

7Зарем Бог нема да ги одбрани Своите избраници, што викаат кон Него дење и ноќе; макар и да забави?

8Ви велам, ќе ги одбрани набргу. Но Синот Човечки, кога ќе дојде, ќе најде ли вера на земјата?“

9А на оние што беа уверени за себе дека се праведни и ги презираа другите, им ја кажа оваа парабола:

10„Два човека влегоа во храм да се помолат: едниот фарисеј, а другиот цариник.

11Кога застанаа, фарисејот вака се молеше во себе: ‚Боже, Ти благодарам што не сум како другите луѓе; грабливци, несправедливи, прељубници, или како овој цариник.

12Постам двапати во седмицата, давам десеток од сѐ што ќе стекнам.‘

13А цариникот стоеше оддалеку; не смееше дури и очите да ги подигне кон небото, туку се удираше в гради и велеше: ‚Боже, биди милостив спрема мене грешниот!‘

14Ви велам: тој си отиде дома повеќе оправдан, отколку оној, зашто секој што самиот себе се возвишува, ќе биде понизен, а кој се понизува себе самиот, ќе биде возвишен.“

15Кај Него донесуваа и мали деца за да ги допре; а учениците, штом ќе видеа, им забрануваа.

16Но тогаш Исус ги повика и им рече: „Оставете ги децата да доаѓаат кај Мене, и не ги спречувајте, зашто на таквите е царството Божјо!

17Вистина ви велам: кој нема да го прими царството Божјо како дете, тој нема да влезе во него.“

18И Го праша еден управник, велејќи: „Учителе добар, што да направам за да наследам живот вечен?“

19А Исус му рече: „Зошто Ме нарекуваш добар? Никој не е добар, освен Единиот Бог.

20Ги знаеш заповедите: не прави прељуба, не убивај, не кради, не сведочи лажно, почитувај ги татко си и мајка си.“

21А тој рече: „Сето тоа сум го запазил уште од младоста своја.“

22Штом го слушна тоа, Исус, му рече: „Уште едно само ти недостасува: продај сѐ што имаш и раздај го на сиромаси, и ќе имаш ризница на небото; потоа дојди и врви по Мене!“

23А тој, кога го слушна тоа, многу се нажали, зашто беше многу богат.

24Штом виде дека тој се растажи, Исус рече: „Колку е тешко во царството Божјо да влезат оние што имаат богатство!

25Полесно ѝ е на камила да мине низ иглени уши, отколку богат да влезе во царството Божјо.“

26Оние што го чуја тоа, рекоа: „Тогаш кој може да се спаси?“

27А Тој одговори: „Неможното за луѓето е можно за Бога.“

28Петар, пак, рече: „Ете, ние оставивме сѐ и тргнавме по Тебе.“

29Тој им рече: „Вистина ви велам, нема никој којшто оставил куќа или родители, или браќа, или сестри, или жена, или деца, заради царството Божјо,

30А да не добил многу повеќе од тоа во ова време, а во идниот век – и живот вечен.“

31И кога ги зеде со Себе Дванаесетмината, им рече: „Еве, се искачуваме кон Ерусалим и сѐ ќе се исполни, што напишале пророците за Синот Човечки:

32дека ќе биде предаден на незнабошци и ќе се потсмеваат со Него, ќе Го измачуваат и ќе Го плукаат,

33ќе Го бијат и ќе Го убијат, и на третиот ден ќе воскресне.“

34Но тие ништо од ова не разбраа; овие зборови за нив беа сокриени и тие не сфатија што им кажа.

35А додека се приближуваше Тој до Ерихон, еден слеп човек седеше крај патот и просеше;

36и штом чу дека покрај него минува народ, се распрашуваше: „Што е тоа?“

37Му кажаа дека минува Исус од Назарет.

38Тогаш тој извика и рече: „Исусе, Сине Давидов, смилувај ми се!“

39Оние што одеа напред, го опоменаа да молчи; но тој уште погласно викаше: „Сине Давидов, смилувај ми се!“

40Исус застана и заповеда да Му го доведат. И кога му пријде, го праша,

41велејќи: „Што сакаш да ти направам?“ Тој рече: „Господи, да прогледам!“

42Тогаш Исус му рече: „Прогледај! Верата твоја те спаси.“

43И одеднаш прогледа и тргна по Него, славејќи Го Бога. И сиот народ, кога го виде тоа, Му воздаде слава на Бога.

← Chapter 17 Jump to: Chapter 19 →

Recommended Reading

Commentary Luke Commentaries → Devotional Luke Devotional Guide → Get This Bible Macedonian D - (Свето Писмо: Стандардна Библија (со Девтероканонски Книги)) Study Bible →