Ecclesiastes 2

Burmese JBZV

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1တစ္ဖန္ ငါသည္ ကိုယ္စိတ္ႏွလုံးထဲမွာေျပာသည္ကား၊ လာပါ။ ရႊင္လန္းျခင္းအားျဖင့္ သင့္ကိုငါစုံစမ္းမည္။ သို႔ျဖစ္၍၊ ကာမဂုဏ္၌ ေပ်ာ္ေမြ႕ေလာ့ဟုဆိုရာတြင္၊ ထိုအမွုအရာသည္လည္း အနတၱျဖစ္ေလ၏။

2ရယ္ေမာျခင္းကို သင္သည္အ႐ူးျဖစ္၏ ဟူ၍လည္းေကာင္း၊ ရႊင္လန္းျခင္းကို အဘယ္ေၾကာင့္ ဤသို႔ျပဳသနည္း ဟူ၍လည္းေကာင္း ငါဆိုရ၏။

3တစ္ဖန္ လူသားတို႔သည္ မိုးေကာင္းကင္ေအာက္၌၊ တစ္သက္လုံး ျပဳသင့္ေသာအမွုေကာင္းကို သိအံ့ေသာငွာ၊ ပညာတရားကိုေလ့က်က္လ်က္ႏွင့္၊ စပ်စ္ရည္အလိုသို႔လိုက္၍၊ မိုက္ေသာအက်င့္ဓေလ့၌ က်င္လည္ျခင္းငွာ၊ ငါႀကံစည္၏။

4ႀကီးက်ယ္ေသာအလုပ္ကို စီရင္၍ အိမ္တို႔ကို ေဆာက္၏။ စပ်စ္ဥယ်ာဥ္တို႔ကိုလည္း စိုက္၏။

5ဥယ်ာဥ္အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ျပဳစု၍၊ ခပ္သိမ္းေသာ အသီးမ်ိဳးကိုသီးေသာအပင္တို႔ကိုလည္း စိုက္၏။

6သစ္ပင္မ်ိဳးႏွင့္ ျပည့္စုံေသာေတာကို ေရေလာင္းစရာဖို႔ ေရကန္တို႔ကိုလည္း လုပ္၏။

7ကၽြန္ေယာက္်ား၊ ကၽြန္မိန္းမတို႔ကို သိမ္းယူ၍၊ ကၽြန္သားေပါက္မ်ားလည္း ရွိၾက၏။ ငါ့အရင္၊ ေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕၌ ျဖစ္ဖူးေသာ သူအေပါင္းတို႔ထက္၊ ငါသည္ တိရစၧာန္အႀကီးအငယ္တို႔ႏွင့္ အလြန္ရတတ္၏။

8ေရႊေငြကိုလည္းေကာင္း၊ ရွင္ဘုရင္ႏွင့္ဆိုင္ေသာ ဘ႑ာ၊ ေက်းရြာတို႔၌ခြဲေသာ အခြန္ကိုလည္းေကာင္း ငါဆည္းပူး၏။ အၿငိမ့္သမား ေယာက္်ားမိန္းမတို႔ကိုလည္းေကာင္း၊ လူသားတို႔ ေပ်ာ္ေမြ႕တတ္ေသာ ၾကင္ရာ မိန္းမေမာင္းမမိႆံတို႔ကိုလည္းေကာင္း ငါသိမ္းယူ၏။

9ထိုသို႔ ငါ့အရင္၊ ေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕၌ ျဖစ္ဖူးေသာသူအေပါင္းတို႔ထက္၊ ငါသည္ တိုးပြား၍ ႀကီးျမင့္ျခင္းသို႔ ေရာက္၏။ ငါ့ပညာလည္း တည္လ်က္ရွိ၏။

10ငါ့မ်က္စိတပ္မက္လိုခ်င္ေသာအရာ တစ္စုံတစ္ခုကိုမၽွ ငါမျငင္း၊ ငါ့စိတ္ရႊင္လန္းစရာ တစ္စုံတစ္ခုကိုမၽွ မပယ္။ ငါႀကိဳးစားသမၽွတို႔၌ ဝမ္းေျမာက္လ်က္ရွိ၍၊ ႀကိဳးစားျခင္းအက်ိဳးကို ခံရ၏။

11ထိုအခါ ငါစီရင္ျပဳျပင္သမၽွ၊ ငါႀကိဳးစားအားထုတ္သမၽွတို႔ကို ငါၾကည့္ရွု၍၊ အလုံးစုံတို႔သည္ အနတၱအမွု၊ ေလကိုက်က္စားေသာအမွုျဖစ္ၾက၏။ ေနေအာက္မွာေကာင္းေသာအက်ိဳး တစ္စုံတစ္ခုမၽွ မရွိ။

12တစ္ဖန္ငါလွည့္၍ ပညာတရားကိုလည္းေကာင္း၊ လၽွပ္ေပၚျခင္းႏွင့္ မိုက္မဲျခင္းတရားတို႔ကိုလည္းေကာင္း ဆင္ျခင္၏။ ရွင္ဘုရင္ေနာက္မွာျဖစ္ေသာသူသည္ အဘယ္သို႔ ျပဳနိုင္သနည္း။ ျပဳဖူးသည္အတိုင္းသာ ျပဳနိုင္၏။

13သို႔ရာတြင္၊ အလင္းသည္ ေမွာင္မိုက္ထက္ျမတ္သကဲ့သို႔၊ ပညာသည္ မိုက္မဲျခင္းထက္ ျမတ္သည္ကို ငါသိျမင္၏။

14ပညာရွိေသာသူ၏မ်က္စိတို႔သည္ သူ၏ဦးေခါင္း၌ ရွိ၏။ မိုက္ေသာသူမူကား၊ ေမွာင္မိုက္၌ က်င္လည္တတ္၏။ သို႔ေသာ္လည္း ထိုသူအေပါင္းတို႔သည္ တစ္ခုတည္းေသာအမွုႏွင့္ ေတြ႕ၾကဳံတတ္သည္ကို ငါရိပ္မိ၏။

15သို႔ျဖစ္၍၊ မိုက္ေသာသူေတြ႕ၾကဳံသကဲ့သို႔၊ ငါသည္ေတြ႕ၾကဳံလၽွင္၊ အဘယ္ေၾကာင့္ သူ႔ထက္သာ၍ ပညာရွိသနည္း ဟူ၍လည္းေကာင္း၊ ဤအမွုအရာသည္လည္း အနတၱျဖစ္သည္ဟူလည္းေကာင္း ငါေအာက္ေမ့၏။

16ယခုျဖစ္သမၽွေသာ အမွုအရာတို႔ကို ေနာင္ကာလ၌ ေမ့ေလ်ာ့လိမ့္မည္ျဖစ္၍၊ မိုက္ေသာသူသည္ အစဥ္မေအာက္ေမ့သကဲ့သို႔၊ ပညာရွိေသာသူကိုလည္း အစဥ္မေအာက္ေမ့တတ္။ ပညာရွိေသာသူသည္ မိုက္ေသာသူေသသကဲ့သို႔ ေသတတ္ပါသည္တကား။

17ထိုေၾကာင့္၊ အသက္ရွင္ျခင္းကို ငါၿငီးေငြ႕၏။ ေနေအာက္မွာ ျပဳေသာအမွုသည္ ငါ၌ခက္ခဲ၏။ အလုံးစုံတို႔သည္ အနတၱအမွု၊ ေလကိုက်က္စားေသာအမွုျဖစ္ၾက၏။

18ထိုမွတစ္ပါး၊ ငါသည္ ေနေအာက္မွာ ႀကိဳးစားအားထုတ္ေသာ အမွုအလုံးစုံတို႔ကို ငါၿငီးေငြ႕ရေသာအေၾကာင္းဟူမူကား၊ ထိုအမွုကို ငါ့ေနာက္မွ ျဖစ္လတၱံ့ေသာသူအဖို႔ ငါခ်န္ထားရမည္။

19ထိုသူသည္ ပညာရွိမည္ေလာ၊ မိုက္မည္ေလာဟု အဘယ္သူေျပာနိုင္သနည္း။ ထိုသူသည္ ငါႀကိဳးစားအားထုတ္သမၽွ၊ ေနေအာက္မွာ ငါ့ပညာကို ထင္ရွားျပေလသမၽွေသာအမွုတို႔ကို အစိုးရလိမ့္မည္၊ ထိုအမွုအရာသည္လည္း အနတၱျဖစ္၏။

20ထိုေၾကာင့္ ေနေအာက္မွာ ငါႀကိဳးစားအားထုတ္သမၽွတို႔၌ ေမၽွာ္လင့္စရာမရွိ။ စိတ္ပ်က္ေအာင္ တစ္ဖန္ငါႀကံစည္၏။

21အေၾကာင္းမူကား၊ ပညာရွိလ်က္ သိပၸံအတတ္ႏွင့္ ျပည့္စုံလ်က္၊ အမွုေအာင္လ်က္ ႀကိဳးစားအားထုတ္ေသာသူ ျဖစ္ေသာ္လည္း၊ မႀကိဳးစား၊ အားမထုတ္ေသာသူဝင္စရာဖို႔ ထိုအမွုကိုစြန္႔ထားရမည္။ ထိုအမွုအရာသည္လည္း အနတၱအမွု၊ အလြန္ဆိုးေသာအမွုျဖစ္၏။

22လူသည္ ေနေအာက္မွာ ႀကိဳးစားအားထုတ္ေသာအမွု၊ အလြန္စိတ္စြဲလမ္းေသာအမွု၊ အလုံးစုံတို႔၌ အဘယ္အက်ိဳး ရွိသနည္း။

23သူ၏ေန႔ရက္အေပါင္းတို႔သည္ ဝမ္းနည္းျခင္း၊ သူ၏အလုပ္အကိုင္လည္း ၿငိဳျငင္ျခင္းျဖစ္၏။ ညအခါ၌ပင္ သူ၏စိတ္ႏွလုံး မၿငိမ္ရ။ ထိုအမွုအရာသည္လည္း အနတၱျဖစ္၏။

24စားေသာက္ျခင္းငွာလည္းေကာင္း၊ ႀကိဳးစားအားထုတ္ရာ၌ စိတ္ႏွလုံးေပ်ာ္ေမြ႕ျခင္းငွာလည္းေကာင္း၊ လူ၌ေကာင္းေသာအခြင့္ မရွိ။ ဘုရားသခင္၏ေက်းဇူးေတာ္ေၾကာင့္သာ၊ ထိုသို႔ေသာအခြင့္ကို ရနိုင္သည္ဟု ငါသိျမင္၏။

25ဘုရားသခင္၏အခြင့္မရွိဘဲ အဘယ္သူစားရသနည္း။ အဘယ္သူ ခံစားရသနည္း။

26ေရွ႕ေတာ္၌ ေကာင္းေသာသူအား ဉာဏ္ပညာ၊ သိပၸံအတတ္ႏွင့္ ဝမ္းေျမာက္ျခင္းအခြင့္ကိုေပးေတာ္မူ၏။ အျပစ္ရွိေသာသူအား ပင္ပန္းစြာအလုပ္လုပ္ရေသာအခြင့္ကိုလည္းေကာင္း၊ ဘုရားသခင္၏ေရွ႕ေတာ္၌ ေကာင္းေသာသူအား ေပးစရာဖို႔၊ ဆည္းပူးသိုထားရေသာအခြင့္ကိုလည္းေကာင္း ေပးေတာ္မူ၏။ ထိုအမွုအရာသည္လည္း အနတၱအမွု၊ ေလကိုက်က္စားေသာအမွုျဖစ္၏။

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →