Ecclesiastes 3

Burmese JBZV

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →

1ခပ္သိမ္းေသာအမွုအရာတို႔သည္ မိမိတို႔အခ်ိန္ရွိ၏။ မိုးေကာင္းကင္ေအာက္၌ ႀကံစည္သမၽွ အသီးအသီးတို႔ကို ျပဳရေသာအခ်ိန္ရွိ၏။

2ဖြားခ်ိန္ႏွင့္ ေသခ်ိန္လည္းရွိ၏။ စိုက္ပ်ိဳးရေသာအခ်ိန္ႏွင့္ စိုက္ပ်ိဳးရေသာအရာကို ႏုတ္ရေသာအခ်ိန္လည္း ရွိ၏။

3သတ္ရေသာအခ်ိန္ႏွင့္ အနာေပ်ာက္ေစရေသာ အခ်ိန္လည္းရွိ၏။ ၿဖိဳဖ်က္ရေသာအခ်ိန္ႏွင့္ တည္ေဆာက္ရေသာ အခ်ိန္လည္းရွိ၏။

4ငိုရေသာအခ်ိန္ႏွင့္ ရယ္ရေသာအခ်ိန္လည္းရွိ၏။ ညည္းတြားရေသာအခ်ိန္ႏွင့္ ကခုန္ရေသာအခ်ိန္လည္း ရွိ၏။

5ေက်ာက္တို႔ကို ျဖန္႔ၾကဲရေသာအခ်ိန္ႏွင့္ စုသိမ္းရေသာ အခ်ိန္လည္းရွိ၏။ ဖက္ယမ္းရေသာအခ်ိန္ႏွင့္၊ မဖက္ယမ္းဘဲ ခြဲခြာ၍ ေနရေသာအခ်ိန္လည္းရွိ၏။

6ဆည္းပူးရေသာအခ်ိန္ႏွင့္ ဥစၥာေပ်ာက္ရေသာ အခ်ိန္လည္း ရွိ၏။ သိုထားရေသာအခ်ိန္ႏွင့္ ပစ္လိုက္ရေသာအခ်ိန္လည္း ရွိ၏။

7အဝတ္ကို ဆုတ္ရေသာအခ်ိန္ႏွင့္ ခ်ဳပ္ရေသာအခ်ိန္လည္းရွိ၏။ တိတ္ဆိတ္စြာေနေသာအခ်ိန္ႏွင့္၊ စကားေျပာရေသာ အခ်ိန္လည္းရွိ၏။

8ခ်စ္ရေသာအခ်ိန္ႏွင့္ မုန္းရေသာအခ်ိန္လည္း ရွိ၏။ စစ္တိုက္ေသာအခ်ိန္ႏွင့္ စစ္ၿငိမ္းရေသာအခ်ိန္လည္း ရွိ၏။

9လုပ္ကိုင္ေသာသူသည္ ႀကိဳးစားအားထုတ္ရာတြင္၊ အဘယ္ေက်းဇူးရွိသနည္း။

10လူသားတို႔ က်င္လည္ရာဖို႔ ဘုရားသခင္ေပးေတာ္မူေသာ ပင္ပန္းျခင္းအမွုကို ငါၾကည့္ျမင္ၿပီ။

11ခပ္သိမ္းေသာအရာတို႔ကို မိမိတို႔အခ်ိန္တန္မွ၊ ေလ်ာက္ပတ္စြာ ဖန္ဆင္းေတာ္မူၿပီ။ လူစိတ္ႏွလုံးကိုလည္း အနႏၲကာလ၌ စြဲလန္းေစေတာ္မူၿပီ။ သို႔ရာတြင္၊ ဘုရားသခင္စီရင္ေတာ္မူေသာအမွုကို၊ အစမွအဆုံးတိုင္ေအာင္၊ လူသည္ စစ္၍မကုန္နိုင္။

12ရႊင္လန္းျခင္းအမွုႏွင့္ အသက္ရွင္စဥ္တြင္ ေက်းဇူးျပဳျခင္းအမွုမွတစ္ပါး အျခားေသာအမွုအရာတို႔၌၊ အက်ိဳးေက်းဇူးမရွိသည္ကို ငါသိ၏။

13လူတိုင္းစားေသာက္ျခင္းငွာလည္းေကာင္း၊ မိမိႀကိဳးစား အားထုတ္သမၽွေသာအမွု၌ ေပ်ာ္ေမြ႕ျခင္းငွာလည္းေကာင္း၊ ဘုရားသခင္၏ေက်းဇူးေတာ္ေၾကာင့္သာ အခြင့္ရွိ၏။

14ဘုရားသခင္ျပဳေတာ္မူသမၽွေသာအမွုသည္ နိစၥထာဝရ ျဖစ္သည္ကို ငါသိ၏။ ထပ္၍ မျပဳနိုင္ရာ။ ႏုတ္၍ မယူနိုင္ရာ။ လူတို႔သည္ ေရွ႕ေတာ္၌ေၾကာက္ရြံ့မည္အေၾကာင္း၊ ဘုရားသခင္ျပဳေတာ္မူ၏။

15ျဖစ္ဖူးေသာအရာသည္ ယခုျဖစ္ေသာအရာႏွင့္ တူ၏။ ျဖစ္လတၱံ့ေသာအရာသည္လည္း၊ ျဖစ္ဖူးေသာအရာႏွင့္တူ၏။ လြန္ၿပီးေသာအရာတို႔ကိုလည္း ဘုရားသခင္ေတာင္းျပန္ေတာ္မူ၏။

16ထိုမွတစ္ပါး၊ ေနေအာက္မွာ တရားစီရင္ရာအရပ္၌ အဓမၼအမွုရွိသည္ကိုလည္းေကာင္း၊ ေျဖာင့္မတ္ရာအရပ္၌ ဒုစရိုက္ ရွိသည္ကိုလည္းေကာင္း ငါျမင္ၿပီ။

17ဘုရားသခင္သည္ ေျဖာင့္မတ္ေသာသူတို႔၏အမွုႏွင့္၊ မတရားေသာသူတို႔၏အမွုကို စစ္ေၾကာစီရင္ေတာ္မူမည္ဟု ငါေအာက္ေမ့၏။ အေၾကာင္းမူကား၊ ခပ္သိမ္းေသာအႀကံ၊ ခပ္သိမ္းေသာအမွုတို႔ကို စစ္ေၾကာစီရင္ရေသာအခ်ိန္ ရွိ၏။

18လူသားတို႔ေနရာကိုရည္မွတ္၍ ငါေအာက္ေမ့သည္ကား၊ လူတို႔ကို ဘုရားသခင္ စုံစမ္းေတာ္မူမည္အေၾကာင္းႏွင့္၊ သူတို႔သည္ တိရစၧာန္ကဲ့သို႔ျဖစ္သည္ကို သူတို႔သိျမင္မည္အေၾကာင္း၊ ေနရာက်သတည္း၊

19လူသားေတြ႕ၾကဳံေသာအမွုကို တိရစၧာန္ေတြ႕ၾကဳံတတ္၏။ ထိုသူႏွစ္ဦးတို႔သည္ တစ္ပါးတည္းေသာအမွုကို ေတြ႕ၾကဳံလ်က္၊ တစ္ဦးေသသကဲ့သို႔ တစ္ဦးေသတတ္၏။ အလုံးစုံတို႔သည္ အသက္တစ္မ်ိဳးတည္းရွိၾက၏။ သို႔ျဖစ္၍၊ လူသည္ တိရစၧာန္ထက္ ထူးျမတ္ေသာအေၾကာင္းမရွိ။ အလုံးစုံတို႔သည္ အနတၱျဖစ္ၾက၏။

20အလုံးစုံတို႔သည္ တစ္ခုတည္းေသာအရပ္သို႔ ေရာက္တတ္ၾက၏။ အလုံးစုံတို႔သည္ ေျမမွုန္႔ထဲက ျဖစ္သည္ႏွင့္အညီ၊ ေျမမွုန္႔ထဲသို႔ ျပန္သြားတတ္ၾက၏။

21သို႔ရာတြင္၊ အထက္သို႔တက္ေသာ လူသား၏ဝိညာဥ္ကိုလည္းေကာင္း၊ ေအာက္အရပ္ေျမသို႔ဆင္းတတ္ေသာ တိရစၧာန္၏ဝိညာဥ္ကိုလည္းေကာင္း၊ အဘယ္သူသည္ ပိုင္းျခား၍ သိသနည္း။

22လူသည္ မိမိျပဳမူရာ၌ ေပ်ာ္ေမြ႕ျခင္းအမွုထက္ သာ၍ေကာင္းေသာအမွု မရွိသည္ကို ငါသိျမင္၏။ ထိုအမွုသည္ သူ၏အဖို႔ ျဖစ္၏။ သူသည္ မိမိေနာက္မွာ အဘယ္သို႔ျဖစ္လတၱံ့သည္ကို သိျမင္မည္အေၾကာင္း၊ အဘယ္သူေဆာင္ခဲ့လိမ့္မည္နည္း။

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →