Ecclesiastes 9

Burmese JBZV

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →

1အထက္ဆိုခဲ့ၿပီးေသာ အမွုအရာအလုံးစုံတို႔ကို ငါသည္ စုံစမ္းျခင္းငွာ ဆင္ျခင္ရသည္ကား၊ ေျဖာင့္မတ္ေသာသူႏွင့္ ပညာရွိေသာသူတို႔သည္ သူတို႔ျပဳေသာအမွုမ်ားႏွင့္တကြ၊ ဘုရားသခင္၏လက္ေတာ္၌ ရွိၾက၏။ ခ်စ္ေတာ္မူေသာလကၡဏာကို ထင္ရွားသမၽွေသာအမွုအရာအားျဖင့္ အဘယ္သူမၽွ မသိနိုင္။

2ခပ္သိမ္းေသာသူတို႔သည္ ခပ္သိမ္းေသာ အမွုအရာတို႔ႏွင့္ ဆက္ဆံၾက၏။ တရားေသာသူႏွင့္ မတရားေသာသူ၊ ေကာင္းေသာသူႏွင့္ မေကာင္းေသာသူ၊ စင္ၾကယ္ေသာသူႏွင့္ မစင္ၾကယ္ေသာသူ၊ ယဇ္ပူေဇာ္ေသာသူႏွင့္ ယဇ္မပူေဇာ္ေသာသူ၊ အျပစ္မရွိေသာသူႏွင့္ အျပစ္ရွိေသာသူ၊ က်ိန္ဆိုေသာသူႏွင့္ က်ိန္ဆိုျခင္းကိုေၾကာက္ေသာသူတို႔သည္ တစ္ခုတည္းေသာအမွုႏွင့္ ေတြ႕ၾကဳံတတ္၏။

3ေနေအာက္မွာ ျပဳသမၽွေသာအမွု၌ပါေသာ ဝမ္းနည္းစရာဟူမူကား၊ ခပ္သိမ္းေသာသူတို႔သည္ တစ္ခုတည္းေသာအမွုႏွင့္ ေတြ႕ၾကဳံရၾက၏။ အကယ္စင္စစ္ လူသားတို႔၏စိတ္ႏွလုံးသည္ ဒုစရိုက္သေဘာႏွင့္ ျပည့္၏။ အသက္ရွင္စဥ္အခါ၊ သူတို႔သည္ ႐ူးေသာစိတ္ကိုစြဲလမ္း၍၊ ေနာက္တစ္ဖန္ ေသသြားတတ္ၾက၏။

4အသက္ရွင္ေသာလူစုအေပါင္းႏွင့္ ဆိုင္ေသးေသာသူသည္ ေမၽွာ္လင့္စရာရွိ၏။ အသက္ရွင္ေသာေခြးသည္ ေသေသာျခေသၤ့ထက္ သာ၍ေကာင္းျမတ္၏။

5အသက္ရွင္ေသာသူသည္ မိမိေသရမည္ကိုသိ၏။ ေသေသာသူမူကား၊ အဘယ္အရာကိုမၽွမသိ။ အက်ိဳးအျပစ္ကိုလည္း မခံရ။ သူ႔ကိုလည္း ေမ့ေလ်ာ့တတ္ၾက၏။

6သူ၏ခ်စ္ျခင္း၊ မုန္းျခင္း၊ ျငဴစူျခင္းလည္းေပ်ာက္ပ်က္၏။ ေနေအာက္မွာျပဳသမၽွေသာအမွု၌ သူတစ္ပါးႏွင့္ ေရာေႏွာ၍ မဆိုင္ရ။

7သြားေလာ့။ ဝမ္းေျမာက္ေသာစိတ္ႏွင့္ အစာစားေလာ့။ ရႊင္လန္းေသာစိတ္ႏွင့္ စပ်စ္ရည္ကိုေသာက္ေလာ့။ သင္ျပဳေသာအမွုတို႔ကို ဘုရားသခင္ဝန္ခံေတာ္မူ၏။

8သင့္အဝတ္လည္း၊ အစဥ္ ျဖဴစင္ပါေလေစ။ သင့္ေခါင္းသည္လည္း နံ့သာဆီ မခန္းမေျခာက္ေစႏွင့္။

9ေနေအာက္မွာ ေပးသနားေတာ္မူေသာ အနတၱအသက္ကာလပတ္လုံး၊ သင္ခ်စ္ေသာမယားႏွင့္ ရႊင္လန္းစြာ အသက္ကာလကိုလြန္ေစေလာ့။ ဤေရြ႕ကား၊ အသက္ရွင္၍ ေနေအာက္မွာ ႀကိဳးစားအားထုတ္ရာ၌ သင္ခံရေသာ အက်ိဳးေပတည္း။

10ေဆာင္ရြက္စရာအမွုရွိသမၽွကို ႀကိဳးစားအားထုတ္၍ ေဆာင္ရြက္ေလာ့။ အေၾကာင္းမူကား၊ သင္ယခုသြား၍ ေရာက္ရလတၱံ့ေသာအရပ္တည္းဟူေသာ မရဏာနိုင္ငံ၌ လုပ္ေဆာင္ျခင္းမရွိ။ ႀကံစည္ျခင္းမရွိ။ သိပၸံအတတ္မရွိ။ ပညာမရွိပါတကား။

11တစ္ဖန္ ေနေအာက္မွာရွိေသာ အမွုအရာတို႔ကို ငါျပန္၍ၾကည့္ရွုေသာအခါ၊ လ်င္ျမန္ေသာသူသည္ ၿပိဳင္၍ေျပးေသာ္လည္း မနိုင္တတ္။ ခြန္အားႀကီးေသာသူသည္ စစ္တိုက္၍ မေအာင္တတ္။ ပညာရွိေသာသူသည္ ဝစြာမစားတတ္။ ဉာဏ္ေကာင္းေသာသူသည္ စည္းစိမ္ကိုမရတတ္။ လိမၼာေသာသူသည္ သူတစ္ပါးေရွ႕၌ မ်က္ႏွာမရတတ္။ ခပ္သိမ္းေသာသူတို႔၌ ကာလအခ်ိန္ေစ့ျခင္း၊ အဆင္သင့္ျခင္းရွိသည္အတိုင္း ျဖစ္တတ္သည္ကို ငါျမင္၏။

12လူသည္ မိမိကာလအခ်ိန္ကို မသိတတ္။ ေဘးျပဳရာ ပိုက္ကြန္အုပ္မိေသာငါးကဲ့သို႔လည္းေကာင္း၊ ေက်ာ့ကြင္း၌ ေက်ာ့မိေသာငွက္ကဲ့သို႔လည္းေကာင္း၊ လူသားတို႔သည္ ေဘးျပဳရာကာလထဲသို႔ အမွတ္တမဲ့ေရာက္၍ ေက်ာ့မိတတ္ၾက၏။

13ေနေအာက္မွာ ငါေတြ႕ျမင္၍ ခ်ီးမြမ္းဖြယ္ေသာပညာဟူမူကား၊

14ၿမိဳ႕သားနည္းေသာ ၿမိဳ႕ငယ္တစ္ၿမိဳ႕ရွိ၏။ ႀကီးေသာ ရွင္ဘုရင္တစ္ပါးသည္လာ၍၊ ထိုၿမိဳ႕ျပင္မွာ ႀကီးစြာေသာတပ္တို႔ကို တည္၍ ဝိုင္းထား၏။

15ထိုၿမိဳ႕၌ေနေသာ ဆင္းရဲသားပညာရွိတစ္ေယာက္သည္ မိမိပညာအားျဖင့္ ထိုၿမိဳ႕ကိုကယ္တင္၏။ သို႔ေသာ္လည္း၊ ထိုဆင္းရဲသားကို အဘယ္သူမၽွမေအာက္ေမ့။

16ထိုအခါ ငါဆိုသည္ကား၊ ပညာသည္ ခြန္အားထက္သာ၍ေကာင္းျမတ္၏။ သို႔ေသာ္လည္း၊ ဆင္းရဲေသာသူ၏ပညာကို မထီမဲ့ျမင္ျပဳတတ္ၾက၏။ သူ၏စကားကို နားမေထာင္တတ္ၾက။

17အုပ္စိုးေသာသူသည္ မိုက္ေသာသူတို႔တြင္ ေႂကြးေၾကာ္ေသာအသံကို နားေထာင္ၾကသည္ထက္၊ ၿငိမ္ဝပ္ရာ၌ ပညာရွိေျပာေသာစကားကို သာ၍နားေထာင္တတ္ၾက၏။

18ပညာသည္ စစ္လက္နက္ထက္ သာ၍ေကာင္းျမတ္၏။ ဒုစရိုက္ကိုျပဳေသာသူသည္လည္း၊ ေကာင္းေသာအမွုမ်ားကို ဖ်က္ဆီးတတ္၏။

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →