1 Kings 2 — Burmese MCLZV

1ဒါဝိဒ္သည္မိမိကြယ္လြန္ခ်ိန္နီးေသာအခါ သားေတာ္ေရွာလမုန္ကိုေခၚ၍ေနာက္ဆုံးညႊန္ ၾကားခ်က္မ်ားကိုေပးေလသည္။-

2မင္းႀကီးက``ငါေသရမည့္အခ်ိန္ေရာက္ၿပီ။ သင္သည္မိမိအစြမ္းကိုယုံ၍ဇြဲသတၱိရွိစြာ၊-

3သင္၏ဘုရားသခင္ထာဝရဘုရား ေစခိုင္း သည့္အတိုင္းျပဳေလာ့။ ေမာေရွ၏ပညတ္က်မ္း တြင္ေဖာ္ျပပါရွိသည့္အတိုင္း ကိုယ္ေတာ္၏ ပညတ္ေတာ္မ်ားႏွင့္အမိန႔္ေတာ္မွန္သမၽွကို လိုက္နာေလာ့။ သို႔မွသာသင္ျပဳေလရာရာ၊ သြားေလရာရာ၌ေအာင္ျမင္လိမ့္မည္။-

4သင္သည္ထာဝရဘုရားကိုနာခံလၽွင္ ကိုယ္ ေတာ္သည္ငါ့အားေပးေတာ္မူေသာကတိ ေတာ္ကိုတည္ေစေတာ္မူလိမ့္မည္။ ကိုယ္ေတာ္ က`သင္၏သားေျမးတို႔သည္ငါ၏အမိန႔္ ေတာ္တို႔ကိုကိုယ္စြမ္းစိတ္စြမ္းရွိသမၽွႏွင့္ တစ္သေဝမတိမ္းလိုက္နာရန္သတိျပဳ သမၽွကာလပတ္လုံး ငါသည္သူတို႔အား ဣသေရလျပည္ကိုအုပ္စိုးေစေတာ္မူ မည္'' ဟုမိန႔္ေတာ္မူခဲ့၏။

5``ထို႔ျပင္သင့္အားမွာၾကားရန္ကိစၥတစ္ခု ရွိေသး၏။ ယြာဘသည္ဣသေရလတပ္မ ေတာ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႏွစ္ဦးျဖစ္ေသာေနရ၏သား အာဗနာႏွင့္ေယသာ၏သားအာမသတို႔ ကိုသတ္ျခင္းအားျဖင့္ ငါ့အားအဘယ္သို႔ ျပဳခဲ့ေၾကာင္းသင္မွတ္မိပါလိမ့္မည္။ စစ္ ျဖစ္ခ်ိန္ကသတ္ျဖတ္မွုမ်ားအတြက္ လက္စားေခ်သည့္အေနျဖင့္ သူသည္ထို သူတို႔အားၿငိမ္းခ်မ္းေနခ်ိန္၌အဘယ္ သို႔သတ္ျဖတ္ခဲ့သည္ကိုလည္းသင္မွတ္မိ ပါလိမ့္မည္။ သူသည္အျပစ္မဲ့သူမ်ား အားသတ္ခဲ့သည္။ သူျပဳခဲ့သည့္အမွု အတြက္ယခုငါ့မွာတာဝန္ရွိသျဖင့္ သူ၏ဆိုးေမြကိုငါခံရ၏။-

6သင္သည္မိမိျပဳရမည့္အမွုကိုသိေပသည္။ သူ႔အားသဘာဝအေလ်ာက္မေသေစႏွင့္။

7``ဂိလဒ္ျပည္သားဗာဇိလဲ၏သားမ်ားကို မူ က႐ုဏာထား၍ၾကည့္ရွုေစာင့္ေရွာက္ေလာ့။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္သင္၏အစ္ကိုအဗ ရွလုံ၏ေဘးမွငါထြက္ေျပးရစဥ္အခါက သူတို႔သည္ငါ့အားေက်းဇူးျပဳခဲ့ၾက ေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏။-

8``ဗယၤာမိန္ျပည္၊ ဗာဟုရိမ္ၿမိဳ႕သားေဂရ၏ သားရွိမိတစ္ေယာက္လည္းရွိေသး၏။ မဟာနိမ္ ၿမိဳ႕သို႔ငါသြားသည့္ေန႔ကသူသည္ငါ့ကို ၾကမ္းတမ္းစြာက်ိန္ဆဲေသာ္လည္း ေယာ္ဒန္ ျမစ္သို႔လာ၍ငါ့အားခရီးဦးႀကိဳျပဳေသာ အခါ၌ ငါသည္သူ႔အားကြပ္မ်က္မည္မ ဟုတ္ေၾကာင္းထာဝရဘုရား၏နာမ ေတာ္ကိုတိုင္တည္၍က်ိန္ဆိုကတိျပဳ ခဲ့သည္။-

9သို႔ရာတြင္သင္သည္သူ႔ကိုအျပစ္ဒဏ္မစီ ရင္ဘဲမေနႏွင့္။ ျပဳရမည့္အမွုကိုသင္သိ သည္အတိုင္းသူ႔အားေသဒဏ္စီရင္ရမည္'' ဟုမွာၾကားေတာ္မူ၏။

10ဒါဝိဒ္ကြယ္လြန္ေသာအခါ သူ႔ကိုေယ႐ုရွလင္ ၿမိဳ႕တြင္သၿဂႋဳဟ္ၾက၏။-

11သူသည္ေဟျဗဳန္ၿမိဳ႕၌ခုနစ္ႏွစ္၊ ေယ႐ုရွလင္ ၿမိဳ႕၌သုံးဆယ့္သုံးႏွစ္၊ စုစုေပါင္းအႏွစ္ေလး ဆယ္ဣသေရလဘုရင္အျဖစ္ျဖင့္နန္းစံ ေတာ္မူ၏။-

12ေရွာလမုန္သည္ခမည္းေတာ္၏အရိုက္အရာ ကိုဆက္ခံ၍နန္းတက္ေလသည္။ သူ၏တန္ခိုး အာဏာသည္လည္းတည္တံ့ခိုင္ျမဲ၍ လာ၏။-

13ထိုေနာက္ဟၢိတ္၏သားအေဒါနိယသည္ ေရွာလမုန္၏မယ္ေတာ္ဗာသေရွဘထံသို႔ သြား၏။ ဗာသေရွဘက``သင္ယခုလာသည္ မွာမိတ္ေဆြအေနႏွင့္ေလာ့'' ဟုေမး၏။ အေဒါနိယက``ဟုတ္ပါသည္'' ဟု ျပန္ေျပာ ၿပီးေနာက္၊-

14``အကၽြန္ုပ္မွာမယ္ေတာ္အားပန္ၾကားစရာ တစ္ခုရွိပါသည္'' ဟုဆို၏။ မယ္ေတာ္က``အဘယ္အရာနည္း'' ဟုေမး၏။

15အေဒါနိယက``အကၽြန္ုပ္သည္ဘုရင္ျဖစ္ သင့္သည္။ ယင္းသို႔ျဖစ္လိမ့္မည္ဟုလည္း ဣသေရလအမ်ိဳးသားတိုင္းေမၽွာ္လင့္ခဲ့ သည္ကိုမယ္ေတာ္သိပါ၏။ သို႔ရာတြင္ ထာဝရဘုရား၏အလိုေတာ္အရ အကၽြန္ုပ္ သည္ဘုရင္မျဖစ္ဘဲအကၽြန္ုပ္၏ညီေတာ္ ကဘုရင္ျဖစ္လာပါ၏။-

16ယခုကၽြန္ုပ္တြင္မယ္ေတာ္အားပန္ၾကား စရာရွိပါသည္။ ေက်းဇူးျပဳ၍မျငင္း ပယ္ပါႏွင့္'' ဟုျပန္ေျပာ၏။ ဗာသေရွဘက``အဘယ္အရာနည္း'' ဟု ေမး၏။

17အေဒါနိယက``ရွုနင္ၿမိဳ႕သူအဘိရွက္ကို အကၽြန္ုပ္ႏွင့္ေပးစားထိမ္းျမားရန္ေရွာလမုန္ မင္းအားေက်းဇူးျပဳ၍ေလၽွာက္ထားေပးပါ။ သူသည္မယ္ေတာ္၏စကားကိုျငင္းပယ္လိမ့္ မည္မဟုတ္ေၾကာင္း အကၽြန္ုပ္သိပါသည္'' ဟု ျပန္ေျပာ၏။-

18ဗာသေရွဘကလည္း``ေကာင္းၿပီ။ သင္၏ အတြက္မင္းႀကီးအားငါေလၽွာက္ထား မည္'' ဟုဆို၏။

19ဗာသေရွဘသည္အေဒါနိယအတြက္ ေလၽွာက္ထားရန္ မင္းႀကီးထံသို႔သြားေလ၏။ မင္းႀကီးသည္လည္းမယ္ေတာ္ကိုခရီးဦး ႀကိဳျပဳအံ့ေသာငွာ ထ၍ဦးညႊတ္ၿပီးလၽွင္ ရာဇပလႅင္ေပၚတြင္ထိုင္ေတာ္မူ၏။ ထို႔ေနာက္ အျခားပလႅင္တစ္ခုခုကိုယူခဲ့ေစ၍ မယ္ ေတာ္အားမိမိ၏လက္ယာဘက္တြင္ထိုင္ေစ ေတာ္မူ၏။-

20မယ္ေတာ္က``ေသးငယ္ေသာဆုေက်းဇူးတစ္ ခုေတာင္းလိုပါသည္။ မျငင္းပါႏွင့္'' ဟု ေလၽွာက္၏။ မင္းႀကီးက``မယ္ေတာ္၊ ေတာင္းပါ၊ အကၽြန္ုပ္ မျငင္းပါ'' ဟုမိန႔္ေတာ္မူ၏။

21ထိုအခါမယ္ေတာ္က``အဘိရွက္ကိုေနာင္ေတာ္ အေဒါနိယအားေပးစားေတာ္မူပါ'' ဟု ေတာင္းေလ၏။

22မင္းႀကီးက``မယ္ေတာ္သည္အဘယ္ေၾကာင့္ သူ၏အတြက္ အဘိရွက္ကိုသာလၽွင္ေတာင္း ပါသနည္း။ ထီးနန္းကိုပါေတာင္းခံပါေလာ့။ အမွန္ကိုဆိုရလၽွင္သူသည္အကၽြန္ုပ္၏ ေနာင္ေတာ္ျဖစ္၍ အဗ်ာသာႏွင့္ယြာဘတို႔ သည္လည္းသူ၏ဘက္ေတာ္သားမ်ားျဖစ္ ၾကပါသည္'' ဟုမိန႔္ေတာ္မူ၏။-

23ထို႔ေနာက္ေရွာလမုန္က``ဤအမွုကိုျပဳသည့္ အတြက္ အေဒါနိယအားငါအသက္မေသ ေစလၽွင္ ဘုရားသခင္သည္ငါ့အားအဆုံး စီရင္ေတာ္မူပါေစေသာ။-

24ထာဝရဘုရားသည္ငါ့အားခမည္းေတာ္ ဒါဝိဒ္၏ရာဇပလႅင္ေပၚတြင္ တည္ျမဲစြာတည္ ၍ထားေတာ္မူေလၿပီ။ ကိုယ္ေတာ္သည္မိမိ ၏ကတိေတာ္ရွိသည့္အတိုင္း ငါႏွင့္ငါ၏ သားေျမးတို႔အားနိုင္ငံေတာ္ကိုေပးေတာ္ မူေလၿပီ။ အေဒါနိယသည္ယေန႔ပင္လၽွင္ ေသရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း အသက္ရွင္ေတာ္မူ ေသာထာဝရဘုရားကိုတိုင္တည္၍ငါ က်ိန္ဆိုပါ၏'' ဟုအေလးအနက္အ႒ိ ႒ာန္ျပဳေတာ္မူ၏။

25ထို႔ေၾကာင့္ေရွာလမုန္မင္းအမိန႔္ေပးေတာ္မူ သျဖင့္ ေဗနာယသည္သြား၍အေဒါနိယ အားကြပ္မ်က္ေလသည္။

26ထို႔ေနာက္ေရွာလမုန္မင္းသည္ ယဇ္ပုေရာဟိတ္ အဗ်ာသာအား``အာနသုတ္ၿမိဳ႕ရွိသင္၏ ေက်းလက္ေနအိမ္သို႔သြားေလာ့။ သင္သည္ ေသဒဏ္ခံထိုက္သူျဖစ္ေပသည္။ သို႔ရာတြင္ သင္သည္ငါ၏ခမည္းေတာ္ဒါဝိဒ္လက္ထက္၌ ထာဝရဘုရား၏ပဋိညာဥ္ေသတၱာေတာ္ကို တာဝန္ယူေစာင့္ထိန္းရသူ၊ မင္းႀကီးႏွင့္အတူ ဆင္းရဲဒုကၡအေပါင္းကိုခံခဲ့သူျဖစ္သျဖင့္ ယခုသင့္အားငါမသတ္လိုၿပီ'' ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။-

27ထို႔ေနာက္ေရွာလမုန္သည္အဗ်ာသာအား ထာဝရဘုရား၏အမွုေတာ္ေဆာင္ယဇ္ ပုေရာဟိတ္ရာထူးမွထုတ္ပယ္ေတာ္မူ၏။ ဤသို႔ျဖင့္မင္းႀကီးသည္ရွိေလာၿမိဳ႕၌ ယဇ္ပုေရာဟိတ္ဧလိႏွင့္သားေျမးတို႔ကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ထာဝရဘုရားမိန႔္ေတာ္ မူေသာစကားေတာ္တို႔ကိုအေကာင္ အထည္ေပၚေစေတာ္မူသတည္း။-

28ဤအျဖစ္အပ်က္ကိုယြာဘၾကားသိ ေသာအခါ ထာဝရဘုရားစံေတာ္မူရာ တဲေတာ္သို႔ထြက္ေျပးၿပီးလၽွင္ယဇ္ပလႅင္ ေထာင့္စြယ္မ်ား ကိုဆုပ္ကိုင္၍ထား၏။ (သူသည္အေဒါနိယ အားကူညီခဲ့ေသာ္လည္းအဗရွလုံကိုမူ မကူညီခဲ့၊-)

29သူသည္အေဒါနိယစံေတာ္မူရာတဲေတာ္ သို႔ထြက္ေျပးၿပီးလၽွင္ ယဇ္ပလႅင္အနီးတြင္ ရပ္လ်က္ေနေၾကာင္းသတင္းရရွိေသာအခါ ေရွာလမုန္မင္းသည္ယြာဘအားအဘယ္ ေၾကာင့္ယဇ္ပလႅင္သို႔ထြက္ေျပးရသည္ကိုလူ လႊတ္၍ေမးေတာ္မူ၏။ ထိုအခါယြာဘက မိမိသည္ေရွာလမုန္ကိုေၾကာက္သျဖင့္ ထာ ဝရဘုရားထံေတာ္သို႔ထြက္ေျပးရျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္းျပန္ၾကားေလၽွာက္ထားေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ေရွာလမုန္မင္းသည္ေဗနာယ ကိုေစလႊတ္၍ယြာဘအားကြပ္မ်က္ေစ ေတာ္မူ၏။-

30ေဗနာယသည္ထာဝရဘုရားစံေတာ္မူ ရာတဲေတာ္သို႔သြား၍ ယြာဘအား``အျပင္ သို႔ထြက္ခဲ့ေလာ့။ မင္းႀကီးအမိန႔္ေတာ္ရွိ သည္'' ဟုဆို၏။ ယြာဘက``ငါမလာလို။ ဤအရပ္တြင္ပင္ အေသခံမည္'' ဟုျပန္ေျပာ၏။ ေဗနာယသည္လည္းမင္းႀကီးထံျပန္သြား ၿပီးလၽွင္ ယြာဘေျပာသည့္စကားကိုျပန္ ၾကားေလၽွာက္ထားေလသည္။

31ေရွာလမုန္မင္းကလည္း``ယြာဘေျပာသည္ အတိုင္းျပဳေလာ့။ သူ႔ကိုကြပ္မ်က္၍သၿဂႋဳဟ္ လိုက္ေလာ့။ ထိုအခါအျပစ္မဲ့သူမ်ားအား ယြာဘသတ္ျဖတ္ခဲ့သည့္အျပစ္အတြက္ ငါ ၌ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ဒါဝိဒ္၏အျခားသား ေျမးမ်ား၌ေသာ္လည္းေကာင္းတာဝန္ရွိ ေတာ္မူမည္မဟုတ္။-

32ငါ၏ခမည္းေတာ္မသိဘဲကူးလြန္ခဲ့သည့္ လူသတ္မွုမ်ားအတြက္ ထာဝရဘုရားသည္ ယြာဘအားအျပစ္ဒဏ္စီရင္ေတာ္မူလိမ့္မည္။ ယြာဘသည္မိမိထက္သာလြန္ေကာင္းျမတ္ သည့္ဣသေရလတပ္မေတာ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္အာဗနာ ႏွင့္ယုဒတပ္မေတာ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္အာမသတည္း ဟူေသာအျပစ္မဲ့သူႏွစ္ဦးအားသတ္ျဖတ္ ခဲ့ေပသည္။-

33ထိုလူသတ္မွုမ်ားအတြက္ယြာဘႏွင့္သူ၏ သားေျမးတို႔သည္ ထာဝစဥ္အျပစ္ဒဏ္ခံရ ၾကလတၱံ့။ သို႔ရာတြင္ဒါဝိဒ္၏အရိုက္အရာ ဆက္ခံၾကေသာသားေျမးတို႔ကိုမူကား ထာဝရဘုရားသည္အစဥ္အျမဲေအာင္ပြဲ ခံေစေတာ္မူလိမ့္မည္'' ဟုမိန႔္ေတာ္မူ၏။

34ထို႔ေၾကာင့္ေဗနာယသည္ထာဝရဘုရား စံေတာ္မူရာတဲေတာ္သို႔သြား၍ယြာဘ အားသတ္ၿပီးလၽွင္ ေက်းလက္ရွိသူ၏ ေနအိမ္တြင္သၿဂႋဳဟ္လိုက္ေလသည္။-

35မင္းႀကီးသည္ေဗနာယကိုယြာဘ၏ေနရာ တြင္တပ္မေတာ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္အျဖစ္ခန႔္ထား ေတာ္မူ၍ ယဇ္ပုေရာဟိတ္ဇာဒုတ္ကိုလည္း အဗ်ာသာ၏ေနရာတြင္ခန႔္ထားေတာ္မူ၏။

36ထို႔ေနာက္မင္းႀကီးသည္ ရွိမိကိုဆင့္ေခၚေတာ္ မူၿပီးလၽွင္``သင္သည္ေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕တြင္ အိမ္တစ္လုံးေဆာက္၍ေနထိုင္ေလာ့။ ဤၿမိဳ႕ မွမထြက္မခြာႏွင့္။-

37အကယ္၍ေကျဒဳန္ေခ်ာင္းလြန္ေအာင္ထြက္လာ လၽွင္သင္သည္မုခ်ေသဒဏ္ခံရမည္။ ထိုအခါ မိမိကိုယ္ကိုသာလၽွင္အျပစ္တင္ရလိမ့္မည္'' ဟုမိန႔္ေတာ္မူ၏။

38ရွိမိကလည္း``ေကာင္းပါၿပီ။ အရွင္မင္းႀကီး။ အရွင္မိန႔္ေတာ္မူသည့္အတိုင္းအကၽြန္ုပ္ လိုက္နာပါမည္'' ဟုျပန္၍ေလၽွာက္ထားၿပီး လၽွင္ေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕တြင္ကာလၾကာ ျမင့္စြာေနထိုင္ေလ၏။

39သို႔ရာတြင္သုံးႏွစ္ၾကာေသာအခါရွိမိ၏ ကၽြန္ႏွစ္ေယာက္သည္မာခါ၏သား၊ ဂါသ ဘုရင္အာခိတ္ထံသို႔ထြက္ေျပးၾက၏။ ရွိမိ သည္ဂါသၿမိဳ႕တြင္ထိုသူတို႔ရွိေနေၾကာင္း သတင္းၾကားေသာအခါ၊-

40ျမည္းကိုကုန္းႏွီးတင္ၿပီးလၽွင္ကၽြန္မ်ားကို ရွာရန္အာခိတ္မင္းထံသို႔သြားေလသည္။ သူ သည္မိမိ၏ကၽြန္တို႔ကိုေတြ႕ရွိသျဖင့္အိမ္ သို႔ျပန္၍ေခၚခဲ့၏။-

41ရွိမိျပဳေသာအမွုကိုေရွာလမုန္မင္းၾကား ေတာ္မူလၽွင္သူ႔အားဆင့္ေခၚေတာ္မူ၍``ငါ သည္သင့္အားေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕မွမထြက္ခြာ ရန္ ထာဝရဘုရားကိုတိုင္တည္လ်က္ကတိ ျပဳေစခဲ့၏။ အကယ္၍ထြက္ခြာခဲ့ေသာ္သင္ သည္ဧကန္မုခ်ေသဒဏ္ခံရမည္ဟုလည္း ႀကိဳတင္သတိေပးခဲ့၏။ သင္ကလည္းဤ အတိုင္းသေဘာတူသျဖင့္ ငါ၏စကား ကိုနားေထာင္ပါမည္ဟုဝန္ခံခဲ့သည္ မဟုတ္ေလာ။-

43သို႔ပါလ်က္အဘယ္ေၾကာင့္မိမိ၏ကတိ ကိုဖ်က္၍ ငါ၏အမိန႔္ေတာ္ကိုလြန္ဆန္ပါ သနည္း။-

44သင္သည္ခမည္းေတာ္အားျပစ္မွားခဲ့သည့္ အမွုအေပါင္းကိုေကာင္းစြာသိေပသည္။ ထို အမွုမ်ားအတြက္သင့္အားထာဝရဘုရား သည္အျပစ္ဒဏ္စီရင္ေတာ္မူလိမ့္မည္။-

45ငါ့ကိုမူကားေကာင္းခ်ီးေပး၍ဒါဝိဒ္၏ နိုင္ငံေတာ္ကိုထာဝစဥ္တည္တံ့ခိုင္ျမဲေစ ေတာ္မူလိမ့္မည္'' ဟုမိန႔္ေတာ္မူ၏။

46ထိုေနာက္ေဗနာယသည္ မင္းႀကီးအမိန႔္ေပး ေတာ္မူသည္အတိုင္း အျပင္သို႔ထြက္ၿပီးလၽွင္ ရွိမိကိုကြပ္မ်က္ေလ၏။ ေရွာလမုန္မင္းသည္ ယခုအခါ၌မိမိ၏နိုင္ငံေတာ္ကိုပိုင္နိုင္ စြာအုပ္စိုးေတာ္မူရ၏။