2 Kings 6

Burmese MCLZV

← Chapter 5 Jump to: Chapter 7 →

1ဧလိရွဲ၏လက္ေအာက္ခံပေရာဖက္တစ္စု က``အကၽြန္ုပ္တို႔ေနထိုင္သည့္အေဆာင္သည္ အလြန္ပင္က်ဥ္းပါသည္။-

2အေဆာင္သစ္တစ္ေဆာင္ေဆာက္လုပ္နိုင္ရန္ အကၽြန္ုပ္တို႔သည္ေယာ္ဒန္ျမစ္နားသို႔သြား၍ သစ္ပင္ခုတ္လွဲပါရေစ'' ဟုအခြင့္ေတာင္းၾက၏။ ဧလိရွဲက``ေကာင္းၿပီ'' ဟုဆို၏။

3ပေရာဖက္တစ္ပါးကဧလိရွဲအား မိမိတို႔ႏွင့္ အတူလိုက္ရန္တိုက္တြန္းသည့္အတိုင္း ဧလိရွဲ သည္သေဘာတူသျဖင့္၊-

4သူတို႔သည္အတူတကြသြားၾကေလသည္။ သူတို႔သည္ေယာ္ဒန္ျမစ္သို႔ေရာက္ေသာအခါ အလုပ္ကိုစၾက၏။-

5သူတို႔အထဲမွလူတစ္ေယာက္သည္သစ္ပင္ ကိုခုတ္လွဲေနစဥ္ သူ၏ပုဆိန္သည္ေရထဲသို႔ က်သြား၏။ ထိုအခါသူသည္ဧလိရွဲအား``အ ရွင္၊ အကၽြန္ုပ္အဘယ္သို႔ျပဳရပါမည္နည္း။ ထိုပုဆိန္သည္ငွားယူခဲ့ေသာပုဆိန္ျဖစ္ ပါ၏'' ဟုဟစ္ေအာ္၍ေျပာ၏။

6ဧလိရွဲက``ပုဆိန္အဘယ္မွာက်သနည္း'' ဟု ေမးလၽွင္ ထိုသူသည္က်သည့္ေနရာကိုျပ၏။ ဧလိရွဲ သည္တုတ္တစ္ေခ်ာင္းကိုခုတ္၍ေရထဲသို႔ပစ္ ခ်ကာ ပုဆိန္ကိုေပါေလာေပၚေစၿပီးေနာက္၊-

7``ထိုပုဆိန္ကိုဆယ္ယူေလာ့'' ဟုဆို၏။ ထိုသူ သည္လည္းလက္ကိုဆန႔္၍ပုဆိန္ကိုဆယ္ယူ လိုက္ေလသည္။

8ရွုရိဘုရင္သည္ဣသေရလျပည္ႏွင့္စစ္ျဖစ္ ေနခ်ိန္၌ မိမိ၏တပ္မွူးမ်ားႏွင့္တိုင္ပင္၍ တပ္စခန္းခ်ရန္ေနရာကိုေရြးခ်ယ္၏။-

9သို႔ရာတြင္ဧလိရွဲကဣသေရလဘုရင္အား``ဤ မည္ေသာေနရာတြင္ရွုရိအမ်ိဳးသားတို႔သည္ ျခဳံ ခိုတိုက္ခိုက္ရန္ေစာင့္လ်က္ေနၾကပါသည္။ သို႔ ျဖစ္၍ထိုေနရာသို႔မသြားပါႏွင့္'' ဟုလူလႊတ္ ၍သတိေပးေလသည္။-

10ထို႔ေၾကာင့္ဣသေရလဘုရင္သည္ထိုအရပ္တြင္ ေနထိုင္သူတို႔အား ႀကိဳတင္သတိေပး၍သတိ ဝိရိယႏွင့္ေစာင့္ေနေစ၏။ ဤသို႔ျဖစ္ပ်က္သည္ မွာအႀကိမ္ႀကိမ္အဖန္ဖန္ပင္ျဖစ္သတည္း။

11ရွုရိဘုရင္သည္လြန္စြာစိတ္ပူပန္သျဖင့္ မိမိ၏ တပ္မွူးမ်ားကိုေခၚ၍``သင္တို႔အနက္အဘယ္ သူသည္ ဣသေရလဘုရင္ဘက္သို႔ပါေနသနည္း'' ဟုေမးေတာ္မူ၏။

12တပ္မွူးတစ္ေယာက္က``အရွင္မင္းႀကီး၊ အဘယ္ သူမၽွမပါပါ။ ပေရာဖက္ဧလိရွဲသည္အရွင္ ၏အိမ္ခန္းတြင္တီးတိုးေျပာသည့္စကားကို ပင္ ဣသေရလဘုရင္အားသံေတာ္ဦးတင္ ပါ၏'' ဟုေလၽွာက္၏။

13မင္းႀကီးက``ထိုသူအဘယ္မွာရွိသည္ကို စုံစမ္းၾကေလာ့။ သူ႔အားငါဖမ္းဆီးမည္'' ဟုမိန႔္ေတာ္မူ၏။ မင္းႀကီးသည္ေဒါသန္ၿမိဳ႕တြင္ဧလိရွဲရွိေန ေၾကာင္း ၾကားသိေတာ္မူေသာအခါ-

14ျမင္းစီးသူရဲမ်ား၊ စစ္ရထားမ်ားႏွင့္စစ္သည္ ဗိုလ္ေျခတို႔ကိုထိုအရပ္သို႔ေစလႊတ္ေတာ္မူ၏။ သူတို႔သည္ညဥ့္အခ်ိန္၌ေရာက္ရွိလာကာထို ၿမိဳ႕ကိုဝိုင္းရံထားၾက၏။-

15ေနာက္တစ္ေန႔နံနက္ေစာေစာ၌ဧလိရွဲ၏ အေစခံသည္ထ၍အိမ္ျပင္သို႔ထြက္လိုက္ရာ ၿမိဳ႕ကိုဝိုင္းရံထားေသာရွုရိတပ္သားမ်ားႏွင့္ တကြျမင္းစီးသူရဲမ်ား၊ စစ္ရထားမ်ားကို ျမင္ေလ၏။ သူသည္ဧလိရွဲထံသို႔ျပန္လာၿပီး လၽွင္``ကၽြန္ေတာ္တို႔ခက္ေခ်ၿပီ။ အဘယ္သို႔ျပဳ ရၾကပါမည္နည္း'' ဟုဟစ္ေအာ္၍ေျပာ၏။

16ဧလိရွဲက``မစိုးရိမ္ႏွင့္။ ငါတို႔ဘက္၌ရွိေန သူတို႔သည္ သူတို႔ဘက္၌ရွိေနသူတို႔ထက္ ပိုမိုမ်ားျပား၏'' ဟုဆို၏။-

17ထိုေနာက္သူသည္``အို ထာဝရဘုရား၊ ဤသူ၏ မ်က္စိကိုဖြင့္ေတာ္မူပါ'' ဟုဆုေတာင္းသည္ အတိုင္းထာဝရဘုရားသည္ထိုသူ၏မ်က္စိ ကိုဖြင့္ေတာ္မူသျဖင့္ သူသည္ဧလိရွဲ၏ပတ္ လည္ေတာင္ကုန္းေပၚ၌ မီးျမင္းမ်ားႏွင့္မီး စစ္ရထားမ်ားျပည့္ႏွက္လ်က္ေနသည္ကို ျမင္ေလ၏။

18ရွုရိတပ္ခ်ဥ္းကပ္လာေသာအခါဧလိရွဲက``အို ထာဝရဘုရား၊ ထိုသူတို႔အားမ်က္စိကြယ္ ေစေတာ္မူပါ'' ဟုဆုေတာင္းသည့္အတိုင္း ထာဝရဘုရားသည္ထိုသူတို႔အားမ်က္စိ ကြယ္ေစေတာ္မူ၏။-

19ထိုအခါဧလိရွဲသည္သူတို႔ထံသို႔သြားၿပီး လၽွင္``သင္တို႔လမ္းမွားေနၾကသည္။ ဤၿမိဳ႕သည္ သင္တို႔ရွာေသာၿမိဳ႕မဟုတ္။ ငါ့ေနာက္သို႔လိုက္ ခဲ့ၾကေလာ့။ သင္တို႔အလိုရွိသူထံသို႔ငါပို႔ ေဆာင္ေပးမည္'' ဟုဆို၏။ ထိုေနာက္ထိုသူတို႔ အားရွမာရိၿမိဳ႕သို႔ေခၚေဆာင္သြားေလသည္။

20သူတို႔ၿမိဳ႕တြင္းသို႔ဝင္ၿပီးသည္ႏွင့္တစ္ၿပိဳင္နက္ ဧလိရွဲသည္``အို ထာဝရဘုရား၊ ဤသူတို႔၏ မ်က္စိကိုဖြင့္ေတာ္မူ၍တစ္ဖန္ျမင္ေစေတာ္ မူပါ'' ဟုဆုေတာင္းသည့္အတိုင္းထာဝရ ဘုရားသည္ သူတို႔အားမ်က္စိအလင္းကို ျပန္၍ေပးေတာ္မူေသာအခါ သူတို႔သည္ ရွမာရိၿမိဳ႕တြင္းသို႔ေရာက္ရွိေနသည္ကို ျမင္ရၾက၏။

21ဣသေရလဘုရင္သည္ရွရိအမ်ိဳးသားတို႔ ကိုေတြ႕ေသာအခါ ဧလိရွဲအား``အရွင္၊ သူတို႔ အားသတ္ရပါမည္ေလာ။ သူတို႔အားသတ္ရ ပါမည္ေလာ'' ဟုေမးေတာ္မူ၏။

22ဧလိရွဲက``မသတ္ပါႏွင့္။ တိုက္ပြဲတြင္ဖမ္းဆီးရ မိသည့္စစ္သည္မ်ားကိုပင္လၽွင္သတ္ရသည္မ ဟုတ္ပါ။ သူတို႔အားစားေသာက္ဖြယ္ရာမ်ားကို ေကၽြးေမြး၍ သူတို႔၏ဘုရင္ထံသို႔ျပန္ခြင့္ေပး ေတာ္မူပါ'' ဟုဆို၏။-

23သို႔ျဖစ္၍ဣသေရလဘုရင္သည္စားပြဲႀကီး ခင္းက်င္း၍ သူတို႔အားစားေသာက္ေစၿပီး ေသာအခါ ရွုရိဘုရင္ထံသို႔ျပန္ေစေတာ္ မူ၏။ ထိုေန႔မွအစျပဳ၍ရွုရိအမ်ိဳးသား တို႔သည္ ဣသေရလျပည္ကိုတိုက္ခိုက္လုယက္ မွုမျပဳဝံ့ၾကေတာ့ေခ်။

24ကာလအနည္းငယ္ၾကာေသာအခါရွုရိဘုရင္ ဗဟၤာဒဒ္သည္ ဣသေရလျပည္သို႔မိမိ၏တပ္မ ေတာ္တစ္ခုလုံးႏွင့္ခ်ီတက္၍ရွမာရိၿမိဳ႕ကို ဝိုင္းရံထားသျဖင့္၊-

25ျမည္းေခါင္းတစ္လုံးကိုေငြသားရွစ္ဆယ္ျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ ခိုေခ်း အစိတ္သားကိုေငြသားငါးခုျဖင့္လည္းေကာင္း ဝယ္ယူရသည့္တိုင္ေအာင္ထိုၿမိဳ႕တြင္အစာ ေခါင္းပါး၏။

26ဣသေရလဘုရင္သည္ၿမိဳ႕ရိုးေပၚတြင္လမ္းေလၽွာက္ သြားစဥ္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္က``အရွင္မင္း ႀကီး၊ ကၽြန္ေတာ္မအားကယ္ေတာ္မူပါ'' ဟုဟစ္ ေအာ္ေလသည္။

27မင္းႀကီးက``သင့္အားထာဝရဘုရားကယ္ေတာ္ မမူလၽွင္ ငါအဘယ္သို႔ကယ္နိုင္ပါမည္နည္း။ ငါ့မွာဂ်ဳံဆန္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ စပ်စ္ရည္ ေသာ္လည္းေကာင္းရွိပါသေလာ။-

28သင္၏အခက္အခဲကားအဘယ္သို႔နည္း'' ဟုေမးေတာ္မူ၏။ အမ်ိဳးသမီးက``ဤမိန္းမသည္ယမန္ေန႔က`သင္ ၏သားကိုငါတို႔ယေန႔စားၾကၿပီးလၽွင္ ေနာက္ တစ္ေန႔၌ငါ၏သားကိုစားၾကပါမည္' ဟု ကၽြန္ေတာ္မအားေျပာပါ၏။-

29သို႔ျဖစ္၍ကၽြန္ေတာ္မ၏သားကိုခ်က္ျပဳတ္စား ၾကၿပီးလၽွင္ ေနာက္တစ္ေန႔၌ကၽြန္ေတာ္မက သူ၏သားကိုစားရန္ေျပာေသာအခါ သူသည္ ကေလးကိုဝွက္ထားပါသည္'' ဟုေလၽွာက္၏။-

30ဤအေၾကာင္းကိုၾကားေသာအခါမင္းႀကီးသည္ ဝမ္းနည္းစိတ္ပ်က္လ်က္ မိမိ၏အဝတ္ေတာ္ကို ဆုတ္သျဖင့္ ထိုအဝတ္ေတာ္ေအာက္တြင္ဝတ္ဆင္ ထားေသာေလၽွာ္ေတကိုၿမိဳ႕ရိုးအနီးရွိလူတို႔ ေတြ႕ျမင္ရၾကေလသည္။-

31မင္းႀကီးက``ယေန႔ေနမဝင္မီဧလိရွဲဦးေခါင္း မျပတ္လၽွင္ ထာဝရဘုရားသည္ငါ့အားအဆုံး စီရင္ေတာ္မူပါေစေသာ'' ဟုက်ိန္ဆိုေတာ္မူ ၿပီးေနာက္၊-

32ဧလိရွဲအားဖမ္းဆီးရန္လူတစ္ေယာက္ကို ေစလႊတ္ေတာ္မူ၏။ ဤအေတာအတြင္း၌ဧလိရွဲသည္မိမိထံသို႔ အလည္အပတ္လာေသာအမ်ိဳးသားအႀကီး အကဲမ်ားႏွင့္အတူ မိမိ၏အိမ္တြင္ရွိေလ သည္။ မင္းႀကီး၏ေစတမန္မေရာက္လာမီ ဧလိရွဲက ထိုအႀကီးအကဲတို႔အား``လူသတ္ သမားသည္ ငါ့အားသတ္ရန္လူတစ္ေယာက္ ကိုေစလႊတ္ေလၿပီ။ သို႔ျဖစ္၍ထိုသူေရာက္လာ ေသာအခါတံခါးကိုပိတ္ထားၾကေလာ့။ သူ႔ အားအထဲသို႔ဝင္ခြင့္မျပဳၾကႏွင့္။ မင္းႀကီး ကိုယ္တိုင္ပင္လၽွင္သူ၏ေနာက္မွလိုက္လာ လိမ့္မည္'' ဟုေျပာ၏။-

33သူေျပာေသာစကားမဆုံးမီပင္မင္းႀကီး သည္ေရာက္ရွိလာလ်က္``ဤေဘးဒုကၡႏွင့္ငါ တို႔အားေတြ႕ၾကဳံေစသူမွာ ထာဝရဘုရားပင္ ျဖစ္ပါသည္တကား။ ငါသည္ကိုယ္ေတာ္ကူမ ေတာ္မူမည္ကို အဘယ္ေၾကာင့္ဆက္လက္ေစာင့္ ေမၽွာ္ေနရပါမည္နည္း'' ဟုဆို၏။

← Chapter 5 Jump to: Chapter 7 →