Mark 4

Burmese MSBZ

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

1တစ္ဖန္ ကိုယ္ေတာ္သည္ ပင္လယ္ကမ္းနားတြင္ သြန္သင္ေတာ္မူရာ အလြန္မ်ားျပားေသာလူထုပရိသတ္သည္ အထံေတာ္သို႔စုေဝးလာၾကသျဖင့္ ကိုယ္ေတာ္သည္ ပင္လယ္ကမ္းစပ္ရွိေလွေပၚသို႔တက္၍ ထိုင္ေတာ္မူ၏။ လူထုပရိသတ္အေပါင္းတို႔မူကား ပင္လယ္ကမ္းေပၚတြင္ရွိေနၾက၏။

2ထိုအခါ ကိုယ္ေတာ္သည္ မ်ားစြာေသာအေၾကာင္းအရာတို႔ကို ပုံဥပမာတို႔ျဖင့္ သူတို႔အား သြန္သင္ေတာ္မူ၏။ ထိုသို႔သြန္သင္ရာတြင္ ကိုယ္ေတာ္က

3“နားေထာင္ၾကေလာ့။ မ်ိဳးႀကဲေသာသူသည္ မ်ိဳးႀကဲရန္ထြက္သြားေလ၏။

4ထိုသူမ်ိဳးႀကဲစဥ္တြင္ အခ်ိဳ႕ေသာမ်ိဳးေစ့သည္ လမ္းေဘးတြင္က်သျဖင့္ ငွက္ တို႔သည္ လာ၍ ၎ကိုေကာက္စားၾက၏။

5အခ်ိဳ႕မူကား ေျမနည္း၍ ေက်ာက္ေပါမ်ားေသာေနရာတြင္က်သျဖင့္ ေျမသားပါးေသာေၾကာင့္ ခ်က္ခ်င္းအပင္ေပါက္လာ၏။

6သို႔ေသာ္ ေနထြက္လာ၍ ေနေလာင္ဒဏ္ခံရေသာအခါ အျမစ္မစြဲေသာေၾကာင့္ ညႇိဳးႏြမ္းေျခာက္ေသြ႕သြားေလ၏။

7အခ်ိဳ႕မူကား ဆူးပင္တို႔တြင္က်သျဖင့္ ဆူးပင္တို႔ႀကီးထြားလာ၍ ၎ကို ကာဆီးပိတ္ဆို႔ၾကေသာေၾကာင့္ အသီးမသီးေခ်။

8အခ်ိဳ႕တို႔မူကား ေကာင္းေသာေျမ၌က်သျဖင့္ အပင္ေပါက္၍ႀကီးထြားကာ အဆသုံးဆယ္၊ အဆေျခာက္ဆယ္၊ အဆတစ္ရာ အသီးသီးေလ၏” ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။

9ထို႔ေနာက္ “ၾကားစရာနားရွိေသာသူသည္ ၾကားပါေစ” ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။

10ကိုယ္ေတာ္တစ္ပါးတည္းရွိေတာ္မူေသာအခါ ကိုယ္ေတာ္၏ေနာက္လိုက္ေနာက္ပါတို႔ႏွင့္ တစ္ဆယ့္ႏွစ္ပါးေသာတပည့္ေတာ္တို႔သည္ ထိုပုံဥပမာမ်ားအေၾကာင္းကို ေမးေလွ်ာက္ၾက၏။

11ကိုယ္ေတာ္ကလည္း “သင္တို႔အား ဘုရားသခင္၏ႏိုင္ငံေတာ္ႏွင့္ဆိုင္သည့္ လွ်ိဳ႕ဝွက္နက္နဲေသာအရာကို သိခြင့္ေပးထား၏။ အျပင္လူတို႔အတြက္မူကား အရာရာကို ပုံဥပမာမ်ားျဖင့္ေဖာ္ျပရ၏။

12ဤသည္ကား သူတို႔သည္ ျမင္လ်က္ပင္ သတိမမူဘဲျမင္၍ ၾကားလ်က္ပင္ နားမလည္ဘဲၾကားၾကေစရန္ျဖစ္၏။ သို႔မဟုတ္လွ်င္ သူတို႔သည္ ေျပာင္းလဲ၍ ခြင့္လႊတ္ျခင္း ခံရၾကလိမ့္မည္” ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။

13ထို႔ေနာက္ ကိုယ္ေတာ္က “ဤပုံဥပမာကိုနားမလည္ၾကသေလာ။ သို႔ျဖစ္လွ်င္ သင္တို႔သည္ ပုံဥပမာအားလုံးကို မည္ကဲ့သို႔နားလည္ၾကမည္နည္း။

14မ်ိဳးႀကဲေသာသူသည္ တရားစကားကိုႀကဲ၏။

15တရားစကားကိုႀကဲေသာအခါ လမ္းေဘးတြင္ ႀကဲျခင္းခံရသည္ဆိုသည္မွာ ဤသို႔ေသာသူတို႔ကိုဆိုလို၏။ တရားစကားကိုသူတို႔ၾကားေသာအခါ စာတန္သည္ခ်က္ခ်င္းလာ၍ သူတို႔၌ ႀကဲထားေသာတရားစကားကို ႏုတ္ယူေလ၏။

16ေက်ာက္ေပါမ်ားေသာေနရာတြင္ ႀကဲျခင္းခံရသည္ဆိုသည္မွာ တရားစကားကိုၾကားေသာအခါ ဝမ္းေျမာက္စြာျဖင့္ ခ်က္ခ်င္းလက္ခံေသာသူတို႔ကိုဆိုလို၏။

17သို႔ေသာ္ သူတို႔၌အျမစ္မစြဲသျဖင့္ ခဏသာခံ၏။ တရားစကားေၾကာင့္ ဆင္းရဲဒုကၡ၊ သို႔မဟုတ္ ညႇဥ္းဆဲျခင္းေရာက္လာေသာအခါ ခ်က္ခ်င္းစိတ္ပ်က္သြားၾက၏။

18အခ်ိဳ႕တို႔မူကား ဆူးပင္တို႔တြင္ ႀကဲျခင္းခံရၾက၏။ ဤသည္ကား တရားစကားကိုၾကားေသာ္လည္း

19ေလာကီေရးရာ၌ စိုးရိမ္ပူပန္ျခင္း၊ စည္းစိမ္၏လွည့္ျဖားျခင္းႏွင့္ အျခားေသာတပ္မက္ျခင္းမ်ားဝင္လာ၍ တရားစကားကို ကာဆီးပိတ္ဆို႔သျဖင့္ အသီးမသီးေသာသူတို႔ကိုဆိုလို၏။

20ေကာင္းေသာေျမေပၚ၌ ႀကဲျခင္းခံရသည္ဆိုသည္မွာ တရားစကားကိုၾကား၍ လက္ခံသျဖင့္ အဆသုံးဆယ္၊ အဆေျခာက္ဆယ္၊ အဆတစ္ရာ အသီးသီးေသာသူတို႔ကိုဆိုလို၏” ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။

21တစ္ဖန္ ကိုယ္ေတာ္က “ဆီမီးကို ေတာင္းေအာက္၊ သို႔မဟုတ္ ခုတင္ေအာက္၌ထားရန္ ယူလာေလ့ရွိသေလာ။ ဆီမီးခုံေပၚ၌ထားရန္ ယူလာသည္မဟုတ္ေလာ။

22အေၾကာင္းမူကား ကြယ္ဝွက္ထားေသာအရာမ်ားတြင္ မထင္ရွားလာမည့္အရာဟူ၍မရွိ။ ဖုံးကြယ္ထားေသာအရာမ်ားတြင္လည္း မထင္ရွားလာမည့္အရာဟူ၍မရွိ။

23ၾကားစရာနားရွိေသာသူသည္ ၾကားပါေစ” ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။

24ထို႔ေနာက္ ကိုယ္ေတာ္က “သင္တို႔ၾကားရသည့္အရာကို သတိျပဳၾကေလာ့။ သင္တို႔တိုင္းတာျခင္တြယ္သည့္စံႏႈန္းအတိုင္း သင္တို႔အတြက္ တိုင္းတာျခင္တြယ္ေပးၾကလိမ့္မည္။ ထို႔ျပင္ သင္တို႔အတြက္ ထပ္၍ျဖည့္ေပးၾကလိမ့္မည္။

25အေၾကာင္းမွာ ရွိေသာသူအား ထပ္၍ေပးဦးမည္။ မရွိေသာသူထံမွမူကား သူ၌ရွိေသာအရာကိုပင္ သိမ္းယူလိမ့္မည္” ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။

26တစ္ဖန္ ကိုယ္ေတာ္က “ဘုရားသခင္၏ႏိုင္ငံေတာ္သည္ ေျမေပၚ၌ လူတစ္ဦးမ်ိဳးေစ့ႀကဲသည္ႏွင့္တူ၏။

27သူသည္ ညအခ်ိန္ႏွင့္ေန႔အခ်ိန္၌ အိပ္လ်က္၊ ထလ်က္ေနစဥ္ မ်ိဳးေစ့သည္ အေညႇာက္ထြက္၍ ႀကီးထြားလာ၏။ ၎သည္ မည္ကဲ့သို႔ႀကီးထြားလာသည္ကို ထိုသူမသိ။

28ေျမႀကီးသည္ အလိုအေလ်ာက္အသီးသီးေစလ်က္ ဦးစြာ အပင္၊ ထို႔ေနာက္ အႏွံ၊ ထိုမွတစ္ဆင့္ အႏွံထဲတြင္ ေအာင္ေသာအဆန္ကိုျဖစ္ေစ၏။

29အသီးမွည့္ေသာအခါ ရိတ္သိမ္းခ်ိန္ေရာက္လာသည္ျဖစ္၍ သူသည္ ခ်က္ခ်င္းတံစဥ္ျဖင့္ရိတ္ ေလ၏” ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။

30တစ္ဖန္ ကိုယ္ေတာ္က “ဘုရားသခင္၏ႏိုင္ငံေတာ္ကို မည္သည့္အရာႏွင့္ခိုင္းႏႈိင္းရမည္နည္း၊ သို႔မဟုတ္ မည္သည့္ပုံဥပမာျဖင့္ ေဖာ္ျပ ရမည္နည္း။

31၎သည္ မုန္ညင္းနက္ေစ့ႏွင့္တူ၏။ ထိုအေစ့သည္ ေျမ၌စိုက္ေသာအခါ ေျမႀကီးေပၚရွိ အေစ့တကာတို႔ထက္ ေသးငယ္၏။

32စိုက္ၿပီး ႀကီးထြားလာေသာအခါတြင္မူ ဟင္းသီးဟင္း႐ြက္ပင္အားလုံးထက္ႀကီး၍ ၎၏အရိပ္ေအာက္တြင္ မိုးေကာင္းကင္ငွက္တို႔သည္ အသိုက္ဖြဲ႕ေနႏိုင္ေလာက္ေသာ ႀကီးမားသည့္အကိုင္းမ်ားထြက္လာ၏” ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။

33ကိုယ္ေတာ္သည္ ထိုသို႔ေသာပုံဥပမာမ်ားစြာတို႔ျဖင့္ လူတို႔ၾကားနာႏိုင္သည့္အတိုင္း တရားစကားကို သူတို႔အား ေဟာေျပာေတာ္မူ၏။

34ပုံဥပမာမပါဘဲ သူတို႔အား ေဟာေျပာေတာ္မမူ။ သို႔ေသာ္ မိမိတပည့္ေတာ္တို႔ကိုမူကား အေၾကာင္းအရာအားလုံးကို သီးသန႔္ရွင္းျပေတာ္မူ၏။

35ထိုေန႔ ညေနခ်မ္းအခ်ိန္ေရာက္ေသာအခါ ကိုယ္ေတာ္က “တစ္ဖက္ကမ္းသို႔ကူးၾကစို႔” ဟု တပည့္ေတာ္တို႔အား မိန႔္ေတာ္မူ၏။

36ထို႔ေၾကာင့္ သူတို႔သည္ လူထုပရိသတ္ကိုခ်န္ထားခဲ့၍ ေလွေပၚ၌ရွိေနေသာကိုယ္ေတာ္ကို ေခၚေဆာင္သြားၾက၏။ အျခားေသာေလွမ်ားသည္လည္း ကိုယ္ေတာ္ႏွင့္အတူလိုက္ပါၾက၏။

37ထိုအခါ ျပင္းထန္ေသာေလမုန္တိုင္းက်ေရာက္လာ၍ လႈိင္းမ်ားသည္ ေလွကို႐ိုက္ခတ္သျဖင့္ ေလွသည္ ေရႏွင့္ျပည့္လုနီးပါးျဖစ္ေလ၏။

38သို႔ေသာ္ ကိုယ္ေတာ္သည္ ေလွပဲ့ပိုင္းတြင္ ေခါင္းအုံးအုံးလ်က္ အိပ္စက္ေနေတာ္မူ၏။ တပည့္ေတာ္တို႔သည္ ကိုယ္ေတာ္ကိုႏႈိးလ်က္ “ဆရာ၊ အကြၽႏ္ုပ္တို႔ေသရေတာ့မည္ကို ကိုယ္ေတာ္ဂ႐ုမစိုက္ဘဲေနေတာ္မူသေလာ”ဟု ေလွ်ာက္ၾက၏။

39ထိုအခါ ကိုယ္ေတာ္သည္ထ၍ ေလကိုဆုံးမကာ ပင္လယ္အား “တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေလာ့” ဟု မိန႔္ေတာ္မူရာ ေလသည္ၿငိမ္သျဖင့္ အလြန္ၿငိမ္သက္သာယာသြားေလ၏။

40ထို႔ေနာက္ ကိုယ္ေတာ္က “အဘယ္ေၾကာင့္ ေၾကာက္တတ္သနည္း။ ယခုထိ ယုံၾကည္ျခင္းမရွိၾကေသးသေလာ” ဟု သူတို႔အား မိန႔္ေတာ္မူ၏။

41သူတို႔သည္ အလြန္ေၾကာက္႐ြံ႕တုန္လႈပ္လ်က္ “ဤသူကား မည္သူျဖစ္သနည္း။ ေလႏွင့္ပင္လယ္တို႔ပင္လွ်င္ သူ႔ကိုနာခံၾကပါသည္တကား”ဟု အခ်င္းခ်င္းေျပာဆိုၾက၏။

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →