Romans 12

Mazanderani WMB (کتاب مقدس به زبان مازندرانی - گویش غربی)

← Chapter 11 Jump to: Chapter 13 →

1پَس اِی بِرارِن، خِدایی رَحمتایی خاطری، شِمِه جا خواهِش کِمِّه گه شی تَنِ هِتی زینِّه قِروونی ای تَرا، مِقَدَّس و خِدایی بابِ دِل، پیشکَش هاکِنین گه شِمِه روحانی عبادَت همینِه.

2و دِ هَین دِنیایی تَرا نَووئین، بلگی شی فکری نُو بَووئَنی هَمرا تغییر هاکِنین. هون موقِه بَتِنِّنی خِدایی اِرادِه رِه بِفهمین، خِدایی بابِ دِل و کامِلِ اِرادِه رِه.

3چون هون فیضی طریقی جا گه مِنِه هادا بَوِه، شِما هر کدیمِ گِمِه گه شِرِه اونچی گه هَسِّنی ای جا ویشتَر نَئونین، بَلگی هر کِدیم هون ایمونی اَنّا گه خِدا شِمارِ هادا، دِرِس قضاوت هاکِنین.

4چون هَمونجور گه اَما یَتِه تَنی دِلِه خِیلی اعضا دارمی و دِشتِه اعضا یَه اَنّا وظیفِه نارِنِه

5پس اَما گه خِیلیمی، مَسیحی دِلِه یَه تَنِمی و هر کدیم تَک به تَک، هَمدیری اعضامی.

6طبقِ فیضی گه اَمارِه هادا بَوِه، جورواجورِ عَطایا دارمی، بیئین اونانِه بکار بَیریم، اگه نَبِوّتِ اونِه شی ایمونی اَنّا بِکار بَیریم.

7اگه خِدمَتِ، اَمِه خِدمَت هاکِردنی دِلِه. اونیگه تعلیم دِنِه، تعلیم هادِه.

8اونیگه تَشویق کِنِّه، تَشویق هاکِنِه. اونیگه کِمک کِنِّه، دَس و دِلبازی ای هَمرا کِمک هاکِنِه. اونیگه رَهبَری کِنِّه، هَین کارِ غیرتی هَمرا هاکِنِه. و اونیگه بَقیِه رِه رَحم و مِهروونی کِنِّه، خِشالی ای هَمرا هَین کارِ هاکِنِه.

9مِحبت وِنِه بی‌ریا ووئِه. بَدی ای جا دوری هاکِنین و اونچی گه خِبِ رِه، دِ دَسی بَچِسبین.

10بِراری تَرا همدیرِ دوس دارین، اِحترام بِشتنی دِلِه، همدیری جا پِش دَکِفین.

11هیچ وَخت شِمِه غیرت خِدایی سِه کَم نَوو؛ روحی دِلِه هِتی تَشی تَرا اَلوک بَیرین و خِداوَندِ خِدمَت هاکِنین.

12اِمیدی دِلِه خِشال ووئین، مِصیبتایی دِلِه صَبور ووئین و هَمِش دِعا هاکِنین.

13مِقدَّسینی اِحتیاجاتی برطرف هاکِردَنی دِلِه شَریک بَووئین و مِهمون‌نِواز ووئین.

14اونانیگه شِمارِ آزار رَسانِنِه ای سِه، بَرکَت بَخواین؛ بَرکَت بَخواین و اَراشت نَکِنین!

15اونانی هَمرا گه خِشالِنِ، خِشالی هاکِنین، و اونانی هَمرا گه بِرمِه کِنِنِه، بِرمِه هاکِنین.

16همدیَری هَمرا مِدارا هاکِنین. مغرور نَووئین، بَلگی اونانی هَمرا گه سادِه و ضَعیفِنِه، رفت و آمد هاکِنین. هیچ وخت شِرِه حکیم نَئُونین.

17هیچکَسِ بَدی ای عوض، بَدی نَکِنین. بلگی کاری رِه هاکِنین گه بقیِه ای نظر حِرمت دارنِه.

18اگه وونِه، تا اوجِه گه شِمارِ ربط دارنِه، هَمه ای هَمرا صِلح و صفایی دِلِه زندگی هاکِنین.

19اِی عزیزِن، هیچ وخت شِه، تقاص نَئیرین، بَلگی اونِه خِدایی غضبی دَس واگِذار هاکِنین. چون توراتی دِلِه بَنوِشت بَوِه گه «خِداوند گِنِه: ”تقاص مِنیِه؛ مِنمِه گه سِزا دِمِه.»

20برعکس، «اگه تی دِشمن وَشنیِه، وِرِه غذا هادِه، و اگه تَشنیِه، وِرِه اُو هادِه. اگه هَینجور هاکِنی، جوری وِرِه شرمنده کِنّی گه اِنگار وی کَلِّه ای سَر سِرخِ چیک اِلنی.»

21بَدی ای تَسلیم نَواش، بَلگی خِبی ای هَمرا بَدی ای سَر هاجِرا بَواش.

← Chapter 11 Jump to: Chapter 13 →