Romans 5

Mazanderani WMB (کتاب مقدس به زبان مازندرانی - گویش غربی)

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →

1پَس چون ایمونی راهی جا صالِح بِشمارِس بَوِمی، اَمِه خِداوند عیسی مسیحی طریق خِدایی هَمرا صِلح دارمی.

2اَما وی طریق، و ایمونی راهی جا، و هَین فیضی گه اَلَن وی دِلِه اِستوارمی رِه، بِدس بیاردمی، و خِدایی جلالی اِمیدی دِلِه خِشالی کِمّی.

3نا فقط هَین، بَلگی سختیایی دِلِه هَم خِشالی کِمّی، چون دِمّی گه سختیا صَبر به‌ بار اُرنِه

4و صبر، شخصیتِ به بار اُرنِه، و شخصیت اِمیدی باعث وونِه؛

5و اِمید اَمِه شرمندگی ای باعث نَوونِه، چون خِدایی مِحبَت روح القدسی طریقی جا گه اَمارِه هادا بَوِه، اَمِه دِلی دِلِه بَریخت بَوِه.

6چون هون موقِه ای گه حَلا اَما ضَعیف وِمی، مَسیح به موقِه بی خِدایِنی سِه شی جانِ هادا.

7چون کَم پِش اِنِه یَنَفر شی جانِ صالح آدَمی سِه بِلِه، هر چَن شاید یَنَفَر هَین جرأتِ دارِه گه شی جانِ یَتِه خِبِ آدَمی سِه هادِه.

8ولی خِدا هَینجوری شی مِحبتِ اَمارِه هَم هادا گه وختی حَلا اَما گِناهکار وِمی، مَسیح اَمِسِه بَمِردِه.

9پَس از اوجِه گه اَلَن وی خونی طریق صالِح بِشمارِس بَوِمی، چَنی ویشتَر وی طریقی جا خِدایی غضَبی جا نِجات گیرمی.

10چون اگه هون موقِه گه خِدایی هَمرا دِشمَن وِمی، و وی ریکائی بَمِردَنی طریقی جا خِدایی هَمرا آشتی هادا بَوِمی، چَنّی ویشتَر، اِسا گه وی هَمرا آشتی ای دِلِه دَرمی، وی زندگی ای طریق نِجات گیرمی.

11نا فَقط هَین، بَلگی اَما گه اَمِه خِداوند عیسی مَسیحی طریقی جا، خِدایی آشتی اَمِه نصیب بَوِه، خِدایی دِلِه هَم خِشالی کِمّی.

12پَس، هَمونجور گه گِناه یَتِه آدَمی طریقی جا هَین دِنیایی دِلِه بیمو، و گِناهی طریقی جا مرگ بیمو، و هینجوری مرگ دِشتِه آدَمِنی دامنگیر بَوِه، چون گه هَمه گِناه هاکِردِنِه-

13چون راساسی پِش از اونگه شریعَت هادا بَوو، گِناه دِنیایی دِلِه دَوِه، ولی اوجِه ای گه شَریعت دَنیوو، گِناه به حِساب نیِنِه.

14با هَین وجود، آدَمی جا تا موسی، مرگ دِشتِه مَردِنی سَر حاکِم وِه، حتّی اونانیسِه گه وِشونی گِناه هِتی آدمی نافرمونی ای تَرا نَوِه. آدَم، اونی تَرا وِه گه وِیسِه بیِه.

15ولی هَدیِه گِناهی تَرا نیِه. چون اگه یَتِه آدمی گِناهی خاطری خِیلیا بَمِردِنِه، چَنّی ویشتَر خِدایی فیض و هَدیِه گه یَتِه آدَمی فیضی طریقی جا، یَعنی عیسی مَسیح فراهَم بَوِه، فِراوونی ای هَمرا خِیلیایی نصیب بَوِه.

16و هَین هَدیِه هون آدمی گِناهی نتیجه ای تَرا نیِه. چون هون گِناهی دِمالسَر قضاوت بیمو و محکومیتِ بیاردِه؛ ولی خِیلی گِناهنی دِمالسَر هَدیِه بیمو و صالِح بَووئَنِ شی هَمرا بیاردِه.

17چون اگه یَتِه آدمی گِناهی خاطری، مرگ وی طریقی جا حِکومت هاکِردِه، چَنّی ویشتَر اونانیگه خِدایی بی حد و حسابِ فیض و صالِحی ای هَدیِه رِه بَیتِنِه، هون یَت دییَر آدمی طریق، یَعنی عیسی مَسیح، زندگی ای دِلِه حِکومت کِنِنِه.

18پَس هَمونجوری گه یَتِه گِناه دِشتِه آدَمِنی مَحکومیتی باعث بَوِه، یَتِه عملِ صالح هَم صالح بِشمارِس بَووئَن و دِشتِه آدَمِنی زِندگی ای باعث وونِه.

19چون هَمونجور گه یَتِه آدَمی گِناهی هَمرا، خِیلیا گِناهکار بَوِنِه، یَته آدمی اِطاعَتی هَمرا هَم خِیلیا صالِح وونِنِه.

20اِسا، شریعَت بیمو تا گِناه زیاد بَوو؛ ولی اوجِه گه گِناه زیاد بَوِه، فیض بی حد و حساب زیاد بَوِه.

21تا هَمونجور گه گِناه مرگی دِلِه حِکومت هاکِردِه، فیض هَم صالحی ای طریقی جا حِکومت هاکِنِه، گه اَمِه خِداوند عیسی مَسیحی طریقی جا، اَبَدی زندگی ای سِه بَرسِه.

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →