Romans 3

Mazanderani WMB (کتاب مقدس به زبان مازندرانی - گویش غربی)

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →

1پَس یَهودی بَووئَنی فایده چیِه؟ یا خَتنِه بَووئَن چی اِرزشی دارنِه؟

2خِیلی، هر نظری جا. اوَّل اونگه خِدایی کَلام یَهودینِ اَمانت بِسپارِس بَوِه.

3اگه وِشونی جا، بعضیا وفادار نَوِنِه، چی وونِسِه؟ مَگِه وِشونی وفادار نَووئن، خِدایی وفاداری رِه باطل کِنِّه؟

4اَصلاً! حتّی اگه دِشتِه آدَمِن دِروزَن ووئِن، خِدا راسگوئه! هَمونجور گه داوودِ پادشاهی مزموری دِلِه بَنوِشت بَوِه: «هَینسِه، وختی گَب زَنّی، راس گِنی، و هون موقِه گه قضاوت کِنّی، تی قِضاوت دِرِسِ.»

5ولی اگه اَمِه ناراسی خِدایی راسی رِه معلوم کِنِّه، چی وِنِه بُئیم؟ مَگِه خِدا هون موقِه گه اَمِسِه غضب کِنِّه ظالِمِه؟ مِن آدَمی تَرا دِ گَب زَمِّه.

6اَصلاً! چون هون موقِه خِدا چِتی بَتِنسِه دِنیارِه قضاوت هاکِنِه؟

7ولی اگه می دِرویی طریق خِدایی حَیقت ویشتَر جلال گیرنِه، دِ، چه مِن یَتِه گِناهکاری تَرا مَحکوم وومِه؟»

8و چه نُمی: «بیئین بَدی هاکِنیم تا خِبی بِدس بیِه»، جوریگه بعضیا اَمارِه تِهمت بَزونِه، اِدِّعا کنِنِه گه هَینجور گِمی؟هَینِنی مَحکومیت خِیلی عادلانِئه.

9پس چی وِنِه بُتَن؟مَگِه اَما یهودیِنی وَضع غیرِیهودینی جا بِهتَرِ؟ نا اَصلاً! چون پِشتَر اِدِّعا هاکردمی گه یَهود و غیرِیهود هر دِتا گِناهی بِن دَرِنِه.

10هَمونجور گه مِقدّسِ کیتابی دِلِه بَنوِشت بَوِه: «هیچکی صالِح نیِه، حتّی یَنَفَر.

11هیچکی بافهم نیِه، هیچکی خِدایی دِمال نَگِردِنِه.

12هَمه خِدایی جا رو دَگِردانینِه، وِشون هَمه ای بیخِد بَوِنِه. هیچکی خِبی نَکِنِّه، حتّی یَنفَر.»

13«وِشونی گَلی یَتِه بازِ قبری تَرائِه و شی زِوونِ گول بَزوئنی سِه کار زَنِّنِه.» «اَفعی ای زَهر وِشونی تِکی بِن دَرِه؛»

14«وِشونی دِهِن اَراشت و تَلی ای جا پِرِ.»

15«وِشونی لینگ خون بَریختَنی سِه دُو کِنِّه؛

16هر جا شونِنِه، ویرونی و بدبختی بِجا اِلِنِه،

17و وِشون صِلح و سلامتی ای راهِ نِشناسِنِنِه.»

18«خِدایی تَرس وِشونی چِشی دِلِه دَنیِه.»

19اِسا دِمّی گه اونچی شریعَت گِنِه اونانیسِئه گه شریعَتی بِن دَرِنِه تا هر دِهِنی دَوَس بَوو و دِشتِه دِنیا خِدایی حضور جِوابگو ووئِن.

20چون هیچ آدَمی دَنیِه گه شَریعَتی اعمالی بِجا بیاردَنی هَمرا، خِدایی نظر صالِح بَوو، بَلگی شریعت، گِناه رِه اَمارِه هَم دِنِه.

21ولی اِسا، سیوا از شریعَت، هون صالحی ای گه خِدایی جائه، معلوم بَوِه، هَمونجور گه شریعَت و پِیغَمبَرِن اونِه گِواهی دِنِنِه.

22هَین صالحی گه خِدایی جائه، عیسی مسیحی ایمونی راهی جائه، دِشته اونانی نصیب وونِه گه ایمون اُرِنِه. چون هیچ فرقی نِلنِه:

23چون هَمه گِناه هاکِردِنِه و خِدایی جَلالی پِش کَم اُرِنِه.

24و خِدایی فیضی هَمرا گه یَتِه هدیه ای تَرائه و هون آزادی ای خون بَهایی طریق گه مَسیحْ عیسایی دِلِه دَرِه، صالِح بِشمارِس وونِنِه.

25خِدا، عیسی مسیحِ هِتی گِناهِنی کَفّاره ای تَرا مَرِّفی هاکِردِه. هون کَفّاره ای گه وی خونی هَمرا و ایمونی راهی جا بِدس اِنِه. هَین خِدایی عدالتی هَم هادائنی سِه وِه، چون وی شی صبرِ الهی ای هَمرا، هون گِناهنی گه پِشتر اِتِّفاق دَکِت وِه رِه، نَدید بَیتِه.

26هَین کار هَینِسه وِه تا شی عِدالَتِ هَین زَمونِه ای دِلِه هَم هادِه تا شِه عادل ووئه و دِشتِه اونانی هَم گه عیسی رِه ایمون دارِنِه، صالِح بِشمارِس بَوون.

27پَس دِ چه افتخار کِمّی؟ دِ هیچ افتخاری دَنیِه؟ رو چی حسابی؟ طبقِ اعمالی شریعت؟ البتِه گه نا، بَلگی طبقِ ایمونی شریعت.

28چون اَما هینِه اِعتقاد دارمی گه آدمی ایمونی راهی جا و بدونِ هَینگه شریعتی اعمالِ بِجا بیارِه، صالِح بِشمارِس وونِه.

29مَگِه خِدا فقط یَهودیِنی خِدائِه؟ مَگِه غیریهودیِنی خِدا نیِه؟ اَلبتِه گه وی غیرِیهودیِنی خِدا هَم هَسِّه.

30چون فَقط یَتِه خِدا دَرِه، و هَین خِدا خَتنِه‌ بَوِه ایشونِه طبقِ ایمون و خَتنِه نَوِه ایشونِه هَم طبقِ هَمون ایمون، صالِح اِشمارنِه.

31پس، مَگِه اَما هَین ایمونی هَمرا شریعتِ از بِین وَرمی؟ اَلبتِه گه نا! برعکس، اَما شریعتِ برقرار کِمّی.

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →