Matthew 3

Mazanderani EMB (کتاب مقدس به زبان مازندرانی - گویش شرقی)

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →

1اون روزا یَحییِ تَعمید ‌دَهنده یَهودیهِ صَحرائه دِله اییَمو و تَعلیم دائه،

2گاته: «تووبِه هاکانین چوون آسِمونِ پادشاهی، که خِدا وه حاکِمِ نَزیکِ.»

3یحیی اونیِ كه اِشعَیائه پِیغَمبِر وه خَوِری گانه: «یِتا مَردی صَحرائه دِله داد زَنده: خِداوندِ راهِ آماده هاکانین و وه مسیرِ هموار هاکانین.»

4یَحییِ جِمِه، شِتِرِ پَشم بییه و چَرمیِ قِیش شه کَمِر وَسِه، وه خِراک مَلِخ و صَحرایی عَسِل بییه.

5مَردم، اورشَلیم و تِمومِ یهودیه و اُردنِ رودخانهِ گوشه کِنارِ جِم وه پَلی اییَمونه

6و شه گِناهونِ اِعتراف کاردِنه و اُردنِ رودخانه دِله وه جِم غسلِ تَعمید گِتِنه.

7وَختی یحیی بَدیئه خَله از عُلِمائه فِرقه فَریسی و عُلِمائه فِرقه صَدوقی تَعمید بَئیتِنِ وِسه بییَمونه، وِشونِ بااوته: «اِی مَرها، کی شِما ره گوشزَد هاکارده تا اون غَضِبی که دَره اِنهِ جِم دَر بُورین؟

8پَس کارهایی كه تووبِهِ لایقِ ره اِنجام هادین.

9این فِکرِ دِله دَنی بووئین كه یِتا پییِر ابراهیمِ واری دارنِنی. بَدونین كه خِدا تونده این سَنگائه جِم ابراهیمِ وِسه وَچِه خَلق هاکانه.

10حَتَّی اَلان هم تور، دارِ ریشهِ سَر دَره و هر داری كه خوارِ مَحصول نیارِه، بَوری و تَشِ دِله دِم هِدا بونه.

11مِن شِما ره اوهِ هِمراه تَعمید دِمبه، ولی اونی که بَعدِ از مِن اِنه، مه جِم قویتر هَسه و مِن حَتَّی لایِقِ این کار نیمِه كه وه کوشِ، وه لینگِ وَر جِفت هاکانِم. وه شِما ره روح القدس و تَشِ هِمراه تَعمید دِنه.

12وه شه چَنگَکِه، شه دَس دارنه و شه خَرمِنِ جا ره پاک کانده. گَندِمِ اِمباری دِله جَمع کانده و کَمِلِ، اون تَشِ دِله که اَصلاً دَکوشته نَوونِه سوزِندِنه.»

13بعد از اون عیسی جَلیلِ شَهرِ جِم، اُردنِ رودخانه، یَحییِ پَلی بییَمو تا وه جِم تَعمید بَیرِه.

14یَحیی تَقِلّا هاکارده، وه این کارِ دَمِ بَیره و وه ره بااوته: «تِ مه پَلی اِنی؟ مِن احتیاج دارمه تِ جِم تَعمید بَیرِم.»

15ولی عیسی وه جِواب بااوته: «بییِل اَلان این طی بَووه، چوون اَمه وِسه این طی دِرِسِ که تِمومِ شَریعتِ حِکم، اِنجام بَرِسه» پَس یحیی قبول هاکارده.

16عیسی بَعد از تَعمید، دَرجا اوهِ جِم بیرون بییَمو. اون وَخت آسِمون واز بَییه و وه خِدائه روحِ بَدیئه كه یِتا کوتِرِ واری جِر بییَمو و وه سَر هِنیشته.

17بعد یِتا صدا آسِمونِ جِم بِشنُسه بَییه كه گاته: «این مِ جانِ ریکائه كه وه جِم خِشالمِه.»

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →