Proverbs 17

Polish Gdansk

← Chapter 16 Jump to: Chapter 18 →

1Lepszy jest kęs suchego chleba a w pokoju, niżeli pełen dom nabitego bydła ze swarem.

2Sługa roztropny będzie panował nad synem, który jest ku haóbie; a między braćmi będzie dzielił dziedzictwo.

3Tygiel srebra a piec złota doświadcza; ale Pan serc dośwadcza.

4Zły pilnuje warg złośliwych, a kłamca słucha języka przewrotnego.

5Kto się naśmiewa z ubogiego, uwłacza stworzycielowi jego; a kto się raduje z upadku czyjego, nie ujdzie pomsty.

6Korona starców są synowie synów ich, a ozdoba synów są ojcowie ich.

7Nie przystoi mowa poważna głupiemu, dopieroż księciu usta kłamliwe.

8Jako kamieó drogi, tak bywa dar wdzięczny temu, który go bierze; do czegokolwiek zmierzy, zdarzy mu się.

9Kto pokrywa przestępstwo, szuka łaski; ale kto wznawia rzeczy, rozłącza przyjaciół.

10Więcej waży gromienie u roztropnego, niżeli sto plag u głupiego.

11Uporny tylko złego szuka, dla tego poseł okrutny będzie naó zesłany.

12Lepiej jest człowiekowi spotkać się z niedźwiedzicą osierociałą, niżeli z głupim w głupstwie jego.

13Kto oddaje złem za dobre, nie wynijdzie złe z domu jego.

14Kto zaczyna zwadę, jest jako ten, co przekopuje wodę; przetoż niż się zwada rozsili, zaniechaj go.

15Kto usprawiedliwia niezbożnego, a winnym czyni sprawiedliwego, oba jednako są obrzydliwością Panu.

16Cóż po dostatku w ręku głupiego, ponieważ do nabycia mądrości rozumu nie ma?

17Wszelkiego czasu miłuje przyjaciel, a w ucisku stawia się jako brat.

18Człowiek głupi daje rękę, czyniąc rękojemstwo przed twarzą przyjaciela swego.

19Kto miłuje zwadę, miłuje grzech; a kto wynosi usta swe, szuka upadku.

20Przewrotny w sercu nie znajduje dobrego; a kto jest przewrotnego języka, wpadnie we złe.

21Kto spłodził głupiego, na smutek swój spłodził go, ani się rozweseli ojciec niemądrego.

22Serce wesołe oczerstwia jako lekarstwo; ale duch sfrasowany wysusza kości.

23Niezbożny potajemnie dar bierze, aby podwrócił ścieszki sądu.

24Na twarzy roztropnego znać mądrość; ale oczy głupiego aż na kraju ziemi.

25Syn głupi żałością jest ojcu swemu, a gorzkością rodzicielce swojej.

26Zaiste nie dobra, winować sprawiedliwego, albo żeby przełożeni kogo dla cnoty bić mieli.

27Kto zawściąga mowy swe, jest umiejętnym; drogiego ducha jest mąż rozumny.

28Gdy głupi milczy, za mądrego poczytany bywa; a który zatula wargi swoje, za rozumnego.

← Chapter 16 Jump to: Chapter 18 →