1 Timothy 1

Tajik NT 1999

Jump to: Chapter 2 →

1Павлус, расули Исои Масеҳ бо фармони Худое ки Наҷотдиҳандаи мост, ва Худованд Исои Масеҳ, ки умеди мост,

2ба Тимотиюс, ки фарзанди ҳақиқӣ дар имон аст: файз, марҳамат ва осоиш аз ҷониби Падари мо Худо ва Худованди мо Масеҳ Исо бод.

3Вақте ки ба Мақдуния равона шудам, аз ту хоҳиш кардам, ки дар Эфесус монӣ, то баъзе касонро фармоӣ, ки таълимоти дигарро паҳн накунанд

4ва бо қиссаҳо ва насабномаҳои бепоён машғул нашаванд, ки ин чизҳо на ба ободии хонаи Худо, ки дар имон аст, балки бештар ба баҳсҳо оварда мерасонад.

5Мақсади ин фармуда муҳаббат аст, ки аз дили соф ва виҷдони нек ва имони бе дурӯягӣ падид меояд,

6ки баъзе касон аз он дур шуда, ба беҳудагӯӣ моил шудаанд,

7дар ҳоле ки мехоҳанд муаллимони шариат бошанд, аммо он чи мегӯянд ва он чи даъво мекунанд, намефаҳманд.

8Лекин мо медонем, ки шариат нек аст, кас агар онро ба дурустӣ ба кор барад,

9ва инро донад, ки шариат на барои росткор дар миён гузошта шудааст, балки барои бадкорон ва саркашон, худонотарсон ва гуноҳкорон, нопокон ва худобехабарон, барои таҳқиркунандагони падар ва модар, барои одамкушон,

10барои фосиқон, бачабозон, одамдуздон, дурӯғгӯён, савгандшиканон ва барои ҳар амале ки бар хилофи таълимоти солим аст,

11аз рӯи Инҷили ҷалоли Худои муборак, ки ба ман супурда шудааст.

12Пас Худовандамон Масеҳ Исоро шукргузорӣ мекунам, ки Ӯ ба ман қувват бахшид ва маро боваринок дониста, ба хизматгузорӣ таъйин намуд, —

13маро, ки пештар куфргӯ ва таъқибкунанда ва озордеҳ будам, лекин ба ман марҳамат карда шуд, чунки аз рӯи нодонӣ дар беимонӣ амал мекардам.

14Ва файзи Худованди мо бо имон ва муҳаббате ки дар Масеҳ Исо аст, беандоза зиёд шуд.

15Ин сухан боварибахш аст ва сазовори қабули комил, ки Масеҳ Исо ба дунё омад, то гуноҳкоронро наҷот диҳад, ва ман бадтарини онҳо ҳастам.

16Лекин ба ман барои он марҳамат карда шуд, ки Исои Масеҳ тамоми пурсабриро аввал дар ман нишон диҳад, то ба онҳое ки барои ҳаёти абадӣ ба Ӯ имон меоваранд, намунаи ибрат бошам.

17Ба Подшоҳи абадӣ, ба Худои нобуднашаванда, нонамоён ва хирадманди якто то абад иззат ва ҷалол бод. Омин.

18Ба ту, эй фарзандам Тимотиюс, мувофиқи пайғамбариҳое ки пештар дар ҳаққи ту шуданд, ин фармударо месупорам, то аз рӯи онҳо дар набарди нек ҷанг кунӣ,

19ва имон ва виҷдони некро нигоҳ дорӣ, ки баъзе касон онро рад карданд, ва киштии имонашон ғарқ шуд;

20аз он ҷумла Ҳименоюс ва Искандар, ки онҳоро ба шайтон супурдам, то ибрат гирифта, /дигар/ куфр нагӯянд.

Jump to: Chapter 2 →