1 Timothy 5

Tajik NT 1999

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →

1Пирамардро сарзаниш накун, балки чун падар насиҳат деҳ; ҷавононро чун бародарон;

2пиразанонро чун модарон; ҷавонзанонро чун хоҳарон, бо камоли покӣ.

3Бевазанонро, ки ҳақиқатан бевазанон бошанд, эҳтиром намо.

4Вале агар бевазане соҳиби фарзандон ва ё набераҳо бошад, онҳо аввал нисбат ба оилаи худ худотарс буданро ёд гиранд ва падару модаронро қадрдонӣ кунанд, зеро ин писандидаи Худост.

5Бевазани ҳақиқӣ ва бекас ба Худо умед мебандад ва шабу рӯз ба зорӣ ва дуо машғул аст,

6лекин бевазане ки дар айшу нӯш умр мегузаронад, зинда ба зинда мурда аст.

7Ҳаминро ба онҳо фармо, то беайб бошанд.

8Аммо агар касе ба хешу табораш ва хусусан ба аҳли хонааш ғамхорӣ накунад, вай тарки имон кардааст ва аз беимон бадтар аст.

9Ба рӯйхат номи бевазане сабт шавад, ки синну солаш аз шаст кам набошад ва як шавҳар карда бошад

10ва дар бораи корҳои некаш шаҳодате дошта бошад: фарзандонро тарбия дода, ғарибонро меҳмондорӣ карда, пойҳои муқаддасонро шуста, аламзадагонро дастгирӣ намуда ва ҳар кори некро пайравӣ карда бошад.

11Лекин бевазанони ҷавонтарро рад кун, зеро вақте ки шаҳват онҳоро аз Масеҳ дур месозад, шавҳар кардан мехоҳанд;

12бинобар ин маҳкум мешаванд, чунки имони пештараро рад кардаанд.

13Ва илова бар ин, хона ба хона гашта, омӯхта мешаванд, ки бекор бошанд, ва на танҳо бекор, балки низ сергап ва кунҷков, ки суханони ношоиста мегӯянд.

14Пас, хоҳиши ман ин аст, ки ҷавонзанон шавҳар кунанд, бача зоянд, бо рӯзгори хона машғул шаванд ва ба душман ҳеҷ асосе надиҳанд, ки бадгӯӣ кунад;

15зеро аллакай баъзеи онҳо аз пайи шайтон рафта, гумроҳ шудаанд.

16Агар мард ё зани имондоре бевазанон дошта бошад, бигзор ба онҳо мадад расонад ва бар ҷамоат гаронӣ накунад, то ҷамоат ба бевазанони ҳақиқӣ мадад расонда тавонад.

17Пироне ки нағз сардорӣ мекунанд, эҳтироми дучандро сазоворанд, хусусан онҳое ки дар калом ва таълим меҳнат мекунанд,

18зеро Китоб мегӯяд: “Даҳони барзаговеро, ки хирман мекӯбад, набанд”; ва: “Меҳнаткаш сазовори музди худ аст”.

19Шикоятро дар ҳаққи пире, бе он ки ду ё се шоҳид бошад, қабул накун.

20Онҳоеро, ки гуноҳ мекунанд, дар ҳузури ҳама сарзаниш кун, то дигарон низ тарсанд.

21Дар пеши Худо ва Худованд Исои Масеҳ ва фариштаҳои интихобшуда туро қасам медиҳам, ки инро бе пешдоварӣ риоя намоӣ ва ҳеҷ кореро бо рӯйбинӣ накунӣ.

22Дастҳоро бар ҳеҷ кас шитобкорона нагузор ва ба гуноҳҳои дигарон шарик нашав; худро пок нигоҳ дор.

23Дигар фақат об нанӯш, балки барои меъдаат ва нотобиҳои зиёди худ каме май ба кор бар.

24Гуноҳҳои баъзе касон ошкоранд ва рост сӯи маҳкумият мебаранд, лекин гуноҳҳои дигарон баъдтар ошкор мешаванд.

25Ҳамчунин корҳои нек ошкоранд, ва агар ин тавр набошанд ҳам, пинҳон монда наметавонанд.

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →