1 Timothy 6

Tajik NT 1999

← Chapter 5 Jump to:

1Ҳамаи онҳое ки зери юғи ғуломӣ ҳастанд, бояд хоҷагони худро сазовори эҳтироми комил донанд, то ҳеҷ кас номи Худо ва таълимотро бадгӯӣ накунад.

2Вале онҳое ки хоҷагони имондор доранд, набояд онҳоро ба сабаби бародар буданашон хор шуморанд; балки бояд зиёдтар бандагӣ намоянд, зеро онҳое ки баҳра мебинанд, имондор ва дӯстдоштаанд. Инро таълим деҳ ва насиҳат намо.

3Агар касе таълимоти дигарро паҳн кунад ва ба суханони солими Худованди мо Исои Масеҳ ва ба таълимоти худотарсӣ пайравӣ накунад, —

4вай ҳавобаланд аст ва ҳеҷ чизро намедонад, балки ба бемории ҷидолҳо ва баҳсҳо дучор шудааст, ки аз онҳо ҳасад, ҷанҷол, бадзабониҳо, гумонҳои бад

5ва кашмакашҳои доимӣ дар миёни шахсони фикрашон фосид ва аз ҳақиқат дур ба амал меоянд, ки гумон мекунанд худотарсӣ манбаи фоида аст. Аз чунин шахсон канорагирӣ намо.

6Аммо худотарсӣ бо қаноатмандӣ манфиати зиёде дорад.

7Зеро мо ба дунё чизе наовардаем, ва равшан аст, ки чизе аз он бурдан ҳам наметавонем.

8Пас, агар хӯрок ва либос дошта бошем, бояд аз он қонеъ шавем.

9Лекин онҳое ки мехоҳанд сарватманд шаванд, гирифтори озмоиш ва дом ва бисёр ҳавасҳои беақлона ва зарарнок мешаванд, ки онҳо одамонро дар хонавайронӣ ва ҳалокат меғӯтонанд.

10Зеро ки решаи ҳамаи бадиҳо пулпарастист, ки баъзе касон ба он орзуманд шуда, аз имон гаштаанд ва худро гирифтори дардҳои зиёде кардаанд.

11Аммо ту, эй одами Худо, аз ин гурез ва аз пайи росткорӣ, худотарсӣ, имон, муҳаббат, сабр ва нармдилӣ рав.

12Дар роҳи неки имон талош намо, ҳаёти абадиро ба даст овар, ки барои он даъват гардидаӣ ва дар пеши шоҳидони бисёр эътирофи нек кардаӣ.

13Ба ҳузури Худое ки ҳамаро ҷон мебахшад, ва ба ҳузури Масеҳ Исо, ки дар пеши Понтиюс Пилотус эътирофи нек кардааст, ба ту мефармоям,

14ки фармударо то вақти зоҳир шудани Худованди мо Исои Масеҳ бенуқсон ва беайб риоя намоӣ,

15ки онро дар вақти худ нишон медиҳад: Фармонгузори муборак ва ягона, Подшоҳи подшоҳон Ва Худованди худовандон,

16Ки танҳо Ӯ намиранда буда, Дар нури дастнорас сокин аст, Ва Ӯро ҳеҷ кас надидааст Ва дида наметавонад. Ӯро то абад иззат ва қудрат бод! Омин.

17Сарватдорони давраи ҳозираро фармо, ки ҳавобаландӣ накунанд ва на ба сарвати бебақо, балки ба Худои зинда умед банданд, ки ҳама чизро барои лаззати мо ба фаровонӣ ато мекунад;

18бигзор онҳо некӣ кунанд ва аз корҳои нек сарватманд шаванд, саховатманд ва дасткушод бошанд,

19то барои худ /ганҷе/ ғун кунанд, ки барои оянда асоси нек гардад, ва ҳаёти абадиро ба даст оваранд.

20Эй Тимотиюс! Он чиро, ки ба ту амонат гузошта шудааст, муҳофизат намо ва аз беҳудагӯии худобехабарона ва ақидаҳои мухолиф, ки бардурӯғ дониш номида мешаванд, рӯй гардон,

21ки баъзе касон онро пайравӣ карда, аз имон гаштаанд. Файз бо ту бод. Омин.

← Chapter 5 Jump to: