1 Timothy 2

Tajik NT 1999

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1Пас, дар навбати аввал хоҳишмандам, ки илтимосҳо, дуоҳо, шафоатҳо ва шукронаҳо барои ҳамаи одамон ба ҷо оварем,

2/аз он ҷумла/ барои подшоҳон ва барои ҳамаи ҳукуматдорон, то ки ором ва осуда, бо камоли худотарсӣ ва сарбаландӣ умр гузаронем.

3Зеро ин ба Худо, ки Наҷотдиҳандаи мост, хуб ва писандида аст,

4ки Ӯ мехоҳад ҳамаи одамон наҷот ёбанд ва ба дониши ростӣ расанд.

5Зеро Худо яктост, ва Миёнарав байни Худо ва одамон /низ/ яктост, ки Масеҳ Исои одамизод аст,

6ки Худро чун фидияе барои ҳама дод. Ин шаҳодатест, ки дар замони муайян дода шудааст,

7ва барои ин ман воиз ва расул ва муаллими халқҳо дар имон ва ростӣ таъйин шудаам, — дар Масеҳ рост мегӯям, дурӯғ не.

8Пас хоҳиш дорам, ки мардон дастҳои муқаддасро бе ғазаб ва шубҳа боло бардошта, дар ҳар ҷо дуо гӯянд;

9ва занон низ дар сару либоси шоиста шармгин ва покдоман бошанд ва худро на бо мӯйбофӣ, на бо тилло, на бо марворид ва на бо либосҳои гаронбаҳо оро диҳанд,

10балки бо корҳои нек, чунон ки ба заноне ки даъвои худотарсӣ мекунанд, муносиб аст.

11Бигзор зан дар хомӯшӣ бо камоли фармонбардорӣ таълим гирад;

12ва ба зан иҷозат намедиҳам, ки таълим диҳад ва ба мард ҳукмрон шавад, балки хомӯш бошад.

13Зеро аввал Одам сиришта шудааст, ва баъд Ҳавво;

14ва Одам фирефта нашудааст, балки зан фирефта гардида, ба хато дучор шудааст;

15лекин /зан/ бо зоидани фарзанд нигоҳ дошта мешавад, агар дар имон ва муҳаббат ва муқаддасӣ бо покдоманӣ устувор монад.

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →