Ephesians 5

Tajik NT 1999

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →

1Пас чун фарзандони дӯстдошта ба Худо тақлид намоед,

2ва дар муҳаббат рафтор кунед, чунон ки Масеҳ низ ба мо муҳаббат дошт ва Худро барои мо ҳамчун ҳадия ва қурбонӣ ба Худо, ҳамчун бӯи хуш дод.

3Лекин фосиқӣ ва ҳар гуна нопокӣ ё тамаъкорӣ набояд дар байни шумо ҳатто зикр ёбад, чунон ки ба муқаддасон муносиб аст;

4ҳамчунин /гуфтори/ зишт ва беҳудагӯӣ ё шӯхии бемаънӣ, ки аз рӯи одоб нест, набояд бошад, балки шукргузорӣ бояд кард.

5Зеро инро медонед, ки ҳеҷ як фосиқ, ё нопок, ё тамаъкор, ки вай бутпараст аст, дар Подшоҳии Масеҳ ва Худо мерос надорад.

6Бигзор ҳеҷ кас шуморо бо гапҳои беҳуда фирефта накунад, зеро барои ин ғазаби Худо бар писарони саркашӣ меояд.

7Пас, шарики онҳо нашавед.

8Зеро замоне торикӣ будед, вале акнун нуре дар Худованд ҳастед: чун фарзандони нур рафтор кунед,

9чунки самари Рӯҳ аз ҳар некӯӣ, росткорӣ ва ҳақиқат иборат аст;

10ва таҳқиқ кунед, ки он чи Худованд меписандад, чист.

11Ва дар амалҳои бесамари торикӣ иштирок накунед, балки онҳоро фош намоед.

12Зеро дар бораи корҳое ки онҳо пинҳонӣ мекунанд, гап задан ҳам нанговар аст.

13Аммо ҳамаи ин фош гардида, дар нур намоён мешавад, зеро ҳар он чи намоён мешавад, нур аст.

14Бинобар ин гуфта шудааст: “Эй ту, ки дар хобӣ, бедор шав Ва аз мурдагон бархез, То Масеҳ бар ту дурахшад”.

15Пас, нигоҳ кунед, ки чӣ гуна бо диққат рафтор менамоед, на чун бехирадон, балки чун хирадмандон,

16ва фурсатро ғанимат донед, чунки ин рӯзҳо бад мебошанд.

17Бинобар ин нодон набошед, балки фаҳмед, ки хости Худо чист.

18Ва масти май нашавед, ки аз он бадахлоқӣ ба амал меояд; балки аз Рӯҳ пур шавед,

19ва ба якдигар бо таронаҳои Забур, мадҳияҳо ва сурудҳои рӯҳонӣ сухан гӯед ва дар дилҳои худ барои Худованд сароед ва тарона хонед,

20ҳамеша барои ҳама чиз Худои Падарро ба номи Худованди мо Исои Масеҳ шукр гӯед,

21дар тарси Худо фармонбардори якдигар шавед.

22Эй занон, фармобардори шавҳарони худ шавед, монанди он ки ба Худованд бошад,

23чунки шавҳар сари зан аст, чунон ки Масеҳ сари ҷамоат аст; ва Ӯ Наҷотдиҳандаи бадан аст.

24Аммо, чунон ки ҷамоат ба Масеҳ фармонбардор аст, занон низ бояд аз ҳар ҷиҳат ба шавҳарони худ фармонбардор бошанд.

25Эй шавҳарон, занони худро дӯст доред, чунон ки Масеҳ низ ҷамоатро дӯст дошт ва Худро барои он дод,

26то онро бо шустушӯи об пок карда, ба воситаи калом муқаддас гардонад,

27ва назди Худ ҷамоатро дар шукӯҳе ҳозир созад, ки на доғе дошта бошад, на нуқсоне, на чизе монанди ин, балки муқаддас ва беайб бошад.

28Ҳамин гуна бояд шавҳарон занони худро ҳамчун бадани худ дӯст доранд: он ки зани худро дӯст дорад, худро дӯст медорад.

29Зеро ҳеҷ кас ҳаргиз ҷисми худро бад намебинад, балки онро ғизо медиҳад ва гарм мекунад, чунон ки Худованд низ ҷамоатро;

30чунки мо узвҳои бадани Ӯ ҳастем, аз ҷисми Ӯ ва аз устухонҳои Ӯ.

31“Аз ин сабаб мард падару модари худро тарк карда, бо зани худ мепайвандад, ва ҳар ду як тан мешаванд”.

32Ин сир бузург аст, вале ман нисбат ба Масеҳ ва ҷамоат сухан мегӯям.

33Пас бигзор ҳар яке аз шумо зани худро монанди худ дӯст дорад, ва зан аз шавҳари худ тарсад.

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →