Galatians 1

Tajik NT 1999

Jump to: Chapter 2 →

1Павлус, ки на аз ҷониби одамон ва на ба воситаи одамизод расул аст, балки ба воситаи Исои Масеҳ ва Худои Падар, ки Ӯро аз мурдагон бархезондааст,

2ва ҳамаи бародароне ки бо мананд, ба ҷамоатҳои Ғалотия:

3файз ва осоиш аз ҷониби Худои Падар ва Худованди мо Исои Масеҳ бар шумо бод,

4ки Худро барои гуноҳҳои мо дод, то моро аз давраи бади ҳозира, мувофиқи хости Худо, Падари мо, халос кунад,

5ки Ӯро то абад ҷалол бод, омин.

6Ҳайронам, ки ба ин зудӣ шумо аз Он ки шуморо ба воситаи файзи Масеҳ даъват намудааст, баргашта, ба Инҷили дигаре мегузаред,

7ки он на дигарест, балки фақат баъзе касон ҳастанд, ки шуморо саргаранг мекунанд ва Инҷили Масеҳро таҳриф кардан мехоҳанд.

8Лекин агар ҳатто мо ё фариштае аз осмон Инҷиле бар хилофи он чи мо ба шумо башорат додаем, ба шумо мавъиза кунад, лаънатӣ бод.

9Чунон ки мо пештар гуфта будем, акнун низ боз мегӯям: агар касе Инҷиле бар хилофи он чи қабул кардаед, ба шумо мавъиза кунад, лаънатӣ бод.

10Оё ман акнун ризоияти одамонро меҷӯям, ё ризоияти Худоро? Оё кӯшиш менамоям ба одамон писанд оям? Агар ман ҳанӯз ба одамон писанд омадан мехостам, бандаи Масеҳ намебудам.

11Ба шумо, эй бародарон, эълон мекунам: Инҷиле ки ман башорат додаам, аз они одамизод нест;

12зеро ман онро на аз одамизод қабул кардаам ё таълим гирифтаам, балки ба воситаи ваҳйи Исои Масеҳ.

13Зеро шумо дар бораи рафтори пештараи ман дар яҳудият шунидаед, ки ман ҷамоати Худоро бениҳоят таъқиб менамудам, ва онро несту нобуд мекардам,

14ва дар яҳудият дар қавми худ назар ба бисёр ҳамсолонам бештар комёб будам, дар ҳолате ки барои ривоятҳои падаронам бениҳоят ғайратманд будам.

15Аммо ҳангоме Худо, ки маро аз шиками модарам ҷудо карда, бо файзи Худ даъват намудааст, хушнуд шуд,

16ки Писари Худро дар ман ошкор созад, то Ӯро дар миёни халқҳо башорат диҳам, ман он вақт бо ҷисму хун машварат накардам,

17ва ба Уршалим назди онҳое ки пеш аз ман расул буданд, нарафтам, балки ба Арабистон равона шудам ва боз ба Димишқ баргаштам.

18Баъд, пас аз се сол, ба Уршалим барои дидани Петрус рафтам ва понздаҳ рӯз назди ӯ истодам.

19Аз расулон, ғайр аз Яъқуби бародари Худованд, каси дигарро надидаам.

20Ва он чи ба шумо менависам, инак, пеши рӯи Худо, дурӯғ намегӯям.

21Пас аз он ман ба кишварҳои Сурия ва Киликия равона шудам.

22Аммо ҷамоатҳои Яҳудия, ки дар Масеҳ ҳастанд, маро шахсан намешинохтанд,

23балки фақат шунида буданд, ки “ҳамон шахсе ки як вақте моро таъқиб менамуд, акнун имонеро башорат медиҳад, ки пештар онро нобуд мекард”.

24Ва Худоро ба хотири ман ситоиш мекарданд.

Jump to: Chapter 2 →